Zaburi 50

Maandiko

Mungu mwenyewe anafungua kesi. Anaita dunia nzima, kutoka mawio ya jua hadi machweo yake, na kutoka Sayuni anang'aa akiwa amezungukwa na moto na dhoruba, si kama shahidi bali kama Jaji. Mashtaka hayaelekezwi kwa mataifa ya mbali bali kwa watu wake wenyewe, "wale waliofanya nami agano kwa sadaka." Shtaka la kwanza ni la kushangaza: hawalaumiwi kwa kukosa sadaka, bali kwa kudhani kuwa Mungu anazihitaji. "Kama ningekuwa na njaa, nisingewaambia ninyi." Shtaka la pili ni kali zaidi: wanaolitamka agano kwa midomo yao wanashirikiana na mwizi, wanasengenya ndugu zao, na wamedhani kimya cha Mungu ni kibali chake. Zaburi inaisha na njia mbili: sadaka ya shukrani inayomtukuza Mungu, na usahaulifu unaoishia katika hukumu isiyo na mwokozi.

Kiini

Hapa Mungu anavunja fikra ya dini kama biashara. Katika ulimwengu wa kale, miungu ililishwa; mahekalu yalikuwa majiko. Yahwe anakataa jukumu hilo kwa dhihaka tulivu: "Je! sitakula nyama ya ngombe na kunywa damu ya mbuzi?" Mmiliki wa ng'ombe wa milima elfu hahitaji chochote mkononi mwako. Na hapo ndipo neema inapoanza, kwa sababu ikiwa Mungu hahitaji kitu, basi kile anachokiomba si malipo bali uhusiano: shukrani, nadhiri zinazotimizwa, na kilio cha siku ya shida. Lakini kiini kina ukali wake pia. Dhambi kubwa katika Zaburi hii si kutotoa sadaka; ni kugawanyika kati ya mdomo na maisha, kulitamka agano huku ukiyachukia maelekezo yake. Mungu hadanganyiki na ibada inayofanywa kwa usahihi na moyo uliokufa. Anadai mtu mzima, si sehemu yake iliyopangwa vizuri.

Uzi Unaopita

Kuna msemo mmoja hapa unaobeba uzito wote: "wale waliofanya nami agano kwa sadaka." Agano la Sinai lilitiwa muhuri kwa damu iliyonyunyizwa juu ya watu (Kutoka 24), na Zaburi hii inaonyesha kwamba damu hiyo haikuwahi kuwa chakula cha Mungu; ilikuwa ishara ya uhusiano. Hapo ndipo tunaposikia mwangwi wa usiku ule Yesu alipoinua kikombe na kusema ni agano jipya katika damu yake (Luka 22). Mungu asiyehitaji ng'ombe wala mbuzi ndiye anayetoa Mwanawe. Mkondo unaelekea upande mmoja tu: si sisi tunaomlisha, bali yeye anayejitoa. Na mstari wa mwisho unamalizia kwa neno "wokovu wa Mungu", lile neno ambalo baadaye linakuwa jina la mtoto aliyezaliwa Bethlehemu. Jaji anayekuja kwa moto na dhoruba ndiye yule yule anayeahidi: "Mniite katika siku ya shida; nami nitawaokoa."

Kioo

Zaburi hii inakugusa mahali pagumu: pale ambapo maisha yako ya ibada na maisha yako halisi yametengana. Unaimba vizuri Jumapili, unachangia sadaka kwa uaminifu, lakini kazini unanyamaza pale udanganyifu unapofanyika kwa sababu unakunufaisha, na nyumbani ndimi zenu zinamkatakata shemeji au mtu wa kanisa kwa maneno ya "tunamwombea tu." Mungu hasemi, "umekosa sadaka." Anasema, "mnayachukia maelekezo." Na tahadhari kubwa zaidi: "nimekaa kimya, hivyo mlidhani kuwa ni mtu flani nilliye kama ninyi mlivyo." Kimya cha Mungu si kibali chake; ni subira yake. Leo, kabla jua halijatua: mpigie simu au mtumie ujumbe yule mtu uliyemsemea naye maneno dhidi ya ndugu yako, na useme kwa maneno wazi, "Kile nilichosema juu yake hakikuwa cha haki; ninakiondoa."

Mhusika Mkuu

Mungu anajitokeza hapa akiwa na majukumu matatu kwa wakati mmoja: mshtaki, shahidi na jaji. Hiyo inaweza kutisha, lakini angalia sauti yake. Hakuna hasira ya ghafla; kuna dhihaka tulivu ya mmiliki wa vyote, kisha kuna uchungu wa mtu aliyesalitiwa na wapendwa wake. Anasema "watu wangu" kabla hajasema neno lolote la lawama. Mungu huyu hana njaa, hana upungufu, hawezi kuhongwa; lakini ana shauku. Anataka shukrani, si kwa sababu anaihitaji bali kwa sababu shukrani ndiyo kweli pekee inayolingana na uhalisia: kila kitu ni chake. Ukali wa mstari wa 22 hauondoi upendo wa mstari wa 15. Ni Mungu yule yule anayeahidi kuokoa na kuonya kwamba atakatakata vipande. Kutenganisha pande hizo mbili ni kutengeneza mungu mwingine.

Muktadha

Zaburi hii ni ya Asafu, mmoja wa viongozi wa waimbaji wa hekaluni, na ina muundo wa kesi ya kisheria. Katika mataifa ya kale, maagano yalipofanywa, mbingu na nchi ziliitwa kuwa mashahidi; zikiitwa tena, ilimaanisha kesi imefunguliwa. Kwa hiyo mstari wa nne haukuwa lugha ya kishairi tu bali ishara ya hofu: siku ya hesabu imefika. Picha za moto na dhoruba zinawarudisha wasikilizaji Sinai, mahali agano lilipoanzia. Na mahali pa kukutania si jangwani tena bali Sayuni, hekaluni, palepale ambapo makuhani walikuwa wakichinja wanyama kila siku. Ndani ya uwanja uliojaa harufu ya moshi na damu, Mungu anasimama na kusema kwamba hahitaji chochote kati ya hivyo. Hiyo ilikuwa hotuba hatari kabisa.

Wasifu

Wasikilizaji wa kwanza walikuwa Waisraeli waliokuja hekaluni na wanyama wao, watu waliojua gharama ya ng'ombe. Kwao dini ilikuwa pia uchumi: unatoa, unapata baraka. Kusikia Mungu akisema "Sitachukua ng'ombe katika nyumba yenu" kulitikisa msingi wa mawazo yao, lakini hakukufuta ibada. Angalia anachokiomba badala yake: "sadaka za shukurani", ile sadaka ya pekee iliyoliwa pamoja, karamu ya furaha mbele za Mungu, ambapo mtu alisimulia hadharani jinsi Mungu alivyomwokoa. Yaani Mungu hasemi "acheni kuleta"; anasema "leteni shukrani, si rushwa." Na walisikia pia onyo linalowahusu wao wenyewe, si Wamisri wala Wababeli: hatari kubwa kwa watu wa agano si ukafiri wa nje bali usahaulifu wa ndani.

Tafakari

Ni wapi katika maisha yangu ninamtolea Mungu kitu ili nisilazimike kumpa mimi mwenyewe?

Nimekuwa nikifasiri kimya cha Mungu juu ya dhambi fulani kama ishara kwamba haimjali; ningebadilisha nini kama ningejua ni subira yake inayonipa nafasi ya kurudi?