Tito 3:13

Maandiko

Paulo anamwagiza Tito jambo dogo kwa sura: awaandae Zena, mtaalamu wa sheria, na Apolo kwa safari yao, na afanye hivyo haraka. Sharti moja tu linaongezwa, nalo ni zito kuliko linavyoonekana: "pasipo kupungukiwa na kitu." Wasiondoke wakiwa na upungufu wa chakula, nauli, mavazi au chochote kile kinachohitajika njiani. Ni maelekezo ya kiutendaji kabisa, yaliyowekwa katikati ya barua iliyojaa mafundisho ya wokovu, na ndiyo maana yanastahili kusomwa polepole.

Kiini

Katika mistari michache iliyotangulia, Paulo alieleza wokovu kwa maneno makubwa kabisa: huruma ya Mungu ilipoonekana, tuliokolewa si kwa matendo yetu ya haki bali kwa neema, tukaoshwa, tukafanywa upya na Roho Mtakatifu, tukahesabiwa haki. Kisha, bila kupumzika, anasema: mtume Zena na Apolo pasipo kupungukiwa na kitu. Hii si kushuka kutoka theolojia kwenda kwenye mambo madogo. Ni theolojia ikitembea. Mungu aliyemwaga Roho "kwa wingi juu yetu" hazai watu wanaotoa kwa kubana. Neema iliyopokelewa bila kupimwa huzaa ukarimu usiopimwa. Ndiyo maana mstari unaofuata unasema watu wa Mungu lazima wajifunze kazi nzuri "zinazogusa mahitaji muhimu." Wokovu wa bure unagharimu kitu kwa aliyeokolewa: mfuko wake.

Uzi Unaounganisha

Katika Agano la Kale, Mungu alipowatoa Israeli Misri, hakuwaacha waondoke mikono mitupu; waliondoka wakiwa wamepewa mahitaji kwa ajili ya safari. Tabia ya Mungu ni kuwaandaa wale anaowatuma. Kile Paulo anachokidai kwa Zena na Apolo ni kivuli cha jinsi Baba anavyowatendea watumishi wake. Na kwa Kristo mwenyewe, Paulo anasema wokovu ulikuja "kupitia Yesu Kristo mwokozi wetu": Mungu hakutuma neno tu, alituma Mwana akiwa amebeba gharama yote. Kanisa linaloandaa wainjilisti wasiondoke wakiwa wamepungukiwa linaigiza, kwa kiwango kidogo, njia ambayo Mungu mwenyewe ametutendea. Uzi unaotoka Misri, ukapita Kalvari, unafika kwenye mfuko wa fedha wa kanisa la Krete. Ni uzi mmoja.

Kioo

Ni rahisi kuwa mkarimu kwa maneno. Tunasema "Mungu akubariki safari yako" na kumwacha mtu aondoke akiwa amepungukiwa. Paulo hakubali. Anagusa mahali ambapo imani yetu mara nyingi inasita: pale ambapo utii unahitaji fedha, muda, gari, chumba cha kulala, au chakula cha ziada mezani. Tunaogopa kwamba tukitoa hivi, sisi wenyewe tutapungukiwa. Hofu hiyo ni ya kweli, na ni ya kibinadamu, lakini inaonyesha kwamba bado hatujaamini kabisa kwamba tuliokolewa kwa neema tuliyopewa bure. Kuna mtu unayemjua sasa hivi anayefanya kazi ya Mungu akiwa na upungufu: mchungaji wa kijijini, mwalimu wa watoto, mmisionari, mwanafunzi wa theolojia. Leo, kabla ya jua kutua, mtumie kiasi fulani cha pesa au kitu anachohitaji, bila kuombwa na bila kutangaza.

Mhusika Mkuu

Zena anaitwa "mtaalamu katika sheria," na Apolo tunamjua kama mtu wa maneno na maandiko. Wote wawili ni watu wenye uwezo, wenye elimu, wanaoweza kabisa kujitegemea. Na bado Paulo hawaachi wajitegemee. Hapa kuna picha ya utumishi wa Kikristo ambayo tunaikwepa: hata mwenye vipawa vikubwa anategemea kanisa, na kanisa linategemea aliye na vipawa. Hakuna anayesimama peke yake. Paulo mwenyewe, akiwa gerezani na safarini, aliishi maisha ya kutegemea wengine bila aibu. Mtu anayesema "sitaki kumsumbua yeyote" anaweza kuwa anajenga kiburi kwa jina la uhuru. Zena na Apolo wanakubali kutumwa na kuandaliwa. Unyenyekevu wa kupokea ni sehemu ya kazi ya Injili, si udhaifu wake.

Wasikilizaji wa Kwanza

Wakristo wa Krete walikuwa kanisa changa, katika kisiwa lenye sifa mbaya, lenye watu waliokuwa wamezoea kuchukua zaidi kuliko kutoa. Paulo mwenyewe amewaeleza katika mstari wa tatu jinsi walivyokuwa: watumwa wa tamaa, wivu, na chuki. Katika ulimwengu wa Warumi, ukarimu ulikuwa mfumo wa madeni; ulimpa mtu kitu ili apate kukulipa au akutumikie. Kutuma wageni "pasipo kupungukiwa na kitu" bila matarajio ya malipo lilikuwa jambo la ajabu, karibu la kipumbavu. Hawa waliosikia barua hii walijua kwamba wanachoombwa si desturi ya jamii yao; ni njia mpya kabisa ya kuishi, iliyozaliwa na huruma ya Mungu iliyoonekana kwao. Kanisa lililotoa hivi lilikuwa likitangaza Injili kabla ya kufungua kinywa.

Swali

Kwa nini Roho Mtakatifu aliona inafaa kuweka maagizo ya nauli na chakula katika Maandiko Matakatifu? Tungependelea barua ziishie kwenye mstari wa saba, palipo na uzuri wa kuhesabiwa haki na uzima wa milele. Lakini Mungu aliliacha jina la Zena, na kumbukumbu ya safari moja ndogo, kwenye Neno lake milele. Jibu jepesi ni kusema "kwa sababu vitendo ni muhimu," lakini hilo halitoshi. Kuna kitu kizito zaidi hapa: inaonekana Mungu hatengenishi kati ya kile tunachokiita cha kiroho na kile tunachokiita cha kawaida. Sisi ndio tunaotenganisha. Na labda hilo ndilo linalotuumiza: kwamba imani yetu itapimwa siku ile si tu kwa yale tuliyoyaamini, bali kwa nani aliyeondoka nyumbani kwetu akiwa amepungukiwa.

Tafakari

Ni nani katika maisha yangu anayefanya kazi ya Mungu huku akiwa na upungufu ninaoujua lakini nimechagua kutouona?

Je, ninaposema "sitaki kuwa mzigo kwa yeyote," ninalinda unyenyekevu au ninalinda kiburi changu?