Mga Gawa 2

Ang Teksto

Ikatlong oras pa lamang ng umaga, mga alas-nuwebe, at puno ang Jerusalem ng mga peregrinong dumating para sa Pentecostes nang may tunog na "tila humahagibis na hangin" na pumuno sa isang bahay at may tila dilang apoy na dumapo sa bawat isa sa mga alagad. Nagsalita sila sa mga wikang hindi nila kinalakihan, at ang dayuhang karamihan ay narinig ang sariling wika ng kanilang pagkabata, kaya't ang tanong nila: "Ano ang ibig sabihin nito?" Tumayo si Pedro, ipinaliwanag ito mula kay propeta Joel at kay David, itinuro si Jesus na ipinako at binuhay, at nang araw na iyon ay may tatlong libong nagpabautismo at nagsimulang mamuhay nang magkakasama, magkakahati sa tinapay at ari-arian.

Ang Puso ng Mensahe

Ang Pentecostes ay ang araw ng ani sa Israel, ang pagdadala ng unang bunga sa templo. Ngayon ang Diyos mismo ang nag-aani, at ang unang bunga niya ay mga tao. Ang sentro ng kabanata ay hindi ang karanasan ng mga alagad kundi ang pahayag ni Pedro: "ginawa siya ng Diyos na parehong Panginoon at Cristo, ang Jesus na ito na ipinako ninyo sa krus." Ang Espiritu ay hindi isang malabong enerhiya kundi ang patunay na nakaupo na si Jesus sa kanang kamay ng Ama at namamahagi ng kaniyang pangako. At ang pagbuhos na ito ay walang pinipiling uri: anak na lalaki at babae, mga bata at matanda, mga alipin. Ang hierarchy ng lumang mundo ay biniyak ng isang Espiritung ibinuhos "sa lahat ng tao."

Ang Sinulid na Nag-uugnay

May mahabang alaala ang tunog ng hangin at ang apoy sa isang kuwento na alam ng bawat Judio sa Jerusalem. Sa Sinai bumaba ang Diyos sa apoy at usok, at ibinigay ang kaniyang batas sa isang bayan sa paanan ng bundok. Ngayon ay hindi bundok kundi bahay, at hindi tapyas na bato kundi mga tao ang sinusulatan. Ang isa pang sinulid ay pabalik sa Babel: doon ginulo ng Diyos ang wika ng mga taong nagtayo ng tore para sa sariling pangalan, at nagkawatak-watak sila. Dito ay hindi ibinalik ang iisang wika; sa halip ay marinig ng bawat isa ang "mga kamangha-manghang gawa ng Diyos" sa kaniyang sariling wika. Hindi binubura ng Diyos ang pagkakaiba ng mga bansa. Inaani niya sila.

Ang Salamin

Marahil ang pinakamatalim na linya sa kabanata ay hindi ang apoy kundi ang v.37: "nadurog ang kanilang puso." Ang mga taong ito ay relihiyoso, "mga maka-diyos na tao," naglakbay sila nang malayo para sumamba. At gayunman may bagay silang kailangang harapin: kasangkot sila sa isang pagkakamali na hindi na nila maibabalik. Doon din tayo minsan naiipit, sa isang salitang nasabi na, isang taon na nasayang, isang anak na napalayo. Ang tanong nila ay hindi "ano ang mararamdaman ko," kundi "ano ba ang dapat naming gawin?" At ang sagot ni Pedro ay malinaw at may laman: magsisi, magpabautismo, tanggapin ang Espiritu. Pagkatapos ay may buhay na sumusunod, at ang buhay na iyon ay nakikita sa mesa at sa pitaka. Kaya ngayon: isipin ang isang taong alam mong nangangailangan, at sa loob ng sampung minuto ay magpadala ng mensahe na inaanyayahan siyang kumain kasama mo sa iyong bahay ngayong linggo. Isang tao lang. Magpadala na.

Ang Ugnayan sa Ibang Teksto

Sinipi ni Pedro si Joel at si David, at hindi iyon pampalamuti. Ang pangako ni Joel ay para sa "mga huling araw," at ang punto ni Pedro ay simple at nakakabigla: nagsimula na ang mga huling araw, dito, sa umagang ito. Ang mundo ay hindi na naghihintay ng kung ano; naghihintay na ito ng Isang darating. At si David, ang pinakamamahal na hari, ay ginamit ni Pedro bilang katibayan sa pamamagitan ng kaniyang libingan: "namatay siya at inilibing, at ang kaniyang libingan ay nasa atin hanggang sa ngayon." Isang libingang nakikita ng lahat sa Jerusalem. Ibig sabihin, hindi tungkol sa sarili niya ang awit ni David. May Isa pang ipinangako, at ang libingan niya ay walang laman.

Ang Pangunahing Tauhan

Pitong linggo pa lamang ang nakalipas nang tumanggi si Pedro na kilalanin si Jesus sa harap ng isang utusang babae sa isang patyo, sa loob ng parehong lungsod na ito. Ngayon "tumayo si Pedro kasama ang labing isa, tinaasan niya ang kaniyang boses." Ganoon kalaki ang pagbabago, at hindi ito galing sa lakas ng loob niya. Napansin mo ba na hindi niya pinalambot ang bahagi na masakit? Sinabi niya sa mismong mga tao ng Jerusalem: "ang Jesus na ito na ipinako ninyo sa krus." Ang taong dating natakot sa isang tanong ay ngayon ang naninindigan sa harap ng libu-libo. At kasabay noon, hindi siya mapagmataas: ang tawag niya sa kanila ay "mga kapatid." Ganito ang hitsura ng taong napatawad na. Nakakapagsabi ng totoo nang hindi nanunumbat.

Ang Mga Unang Nakarinig

Isipin ang lungsod nang araw na iyon: siksikan, mainit, amoy ng usok ng handog mula sa templo, salu-salo ng mga wika sa lansangan, at ang mabigat na presensiya ng mga sundalong Romano na nagbabantay tuwing pista. Ang mga peregrino mula sa Partia hanggang Roma ay Judiong nakatira sa ibang bansa; sa Jerusalem sila madalas ituring na hindi lubos na kabilang, dahil dayuhan ang kanilang punto at dila. At sila mismo ang narinig ang Diyos na nagsasalita sa wika ng kanilang pagkabata. Hindi sila kinailangang maging taga-Judea muna. Iyon ang tinig na hindi natin agad naririnig ngayon: ang Espiritu ay dumating hindi sa wika ng sentro ng kapangyarihan kundi sa wika ng bawat tahanan.

Pagninilay

Sa anong wika ka kinakausap ng Diyos, at kanino mo pa hindi naisasalin ang mensaheng iyon?

Kung susukatin ang iyong pananampalataya sa iyong mesa at sa iyong pitaka, ano ang lalabas?