Mga Taga-Colosas 3

Ang Teksto

Dalawang beses lumitaw ang kamatayan sa unang limang talata, at hindi magkatugma sa unang tingin: "namatay kayo" (t. 3) at pagkatapos, "patayin ninyo ang mga bahagi na nasa mundo" (t. 5). Isang tapos na, ang isa'y kailangang gawin araw-araw. Sa pagitan ng dalawa, itinatayo ni Pablo ang buong kapitulo: hanapin ang nasa itaas kung saan nakaupo si Cristo, hubarin ang lumang pagkatao kasama ang mga bisyo nito, isuot ang bago, at hayaang maghari ang kapayapaan ni Cristo sa loob ng isang sambahayan na may asawa, anak at alipin.

Ang Ubod

Ang etika ng Colosas 3 ay hindi nagsisimula sa pagsisikap kundi sa katotohanan: "itinago ang inyong buhay kasama ni Cristo sa Diyos." Nakatago, hindi pa nakikita, kaya may hinihintay pa (t. 4). Ang "hanapin ninyo ang mga bagay na nasa itaas" ay hindi pagtakas sa mundo; ang buong listahan ng talata 5 at 8 ay tungkol nga sa katawan, sa dila, sa pera, sa galit sa kapitbahay. Ang ibig sabihin ni Pablo: may bagong sentro na ng gravity ang buhay ninyo. Dahil doon nakaupo si Cristo, doon din natutukoy kung ano ang matuwid dito. Ang kasakiman ay tinatawag niyang "pagsamba sa diyus-diyosan" hindi dahil sa eksaherasyon, kundi dahil ang bawat pagnanasang hindi napapasailalim sa Panginoon ay may sariling trono.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang talata 1 ay hindi bagong imahe. Ang "nakaupo sa kanang kamay ng Diyos" ay galing sa Awit 110, ang salmong pinakamadalas sipiin ng Bagong Tipan: isang haring pinaupo ng Diyos habang hinihintay ang ganap na pagsuko ng lahat. Kaya ang pagtingin "sa itaas" ay pagtingin sa isang koronasyon na naganap na.

At ang talata 10 ay tumatalikod pa lalo, hanggang Genesis: "binago sa kaalamang naaayon sa larawan ng lumikha sa kaniya." Ang binabanggit dito ay ang paglalang ng tao sa larawan ng Diyos. Ang muling pagkabuhay ni Cristo, para kay Pablo, ay hindi lang pagpapatawad kundi bagong paglalang; ang sinira ng pagsuway ay ibinabalik at ginagawang mas ganap kay Cristo. Kaya nga sumunod ang talata 11: sa bagong paglalang na ito, ang mga hati ng lumang mundo, Griyego at Judio, barbaro at Scythian, ay hindi na ang nagtatakda ng pagkatao.

Ang Salamin

Napakadaling isipin na ang problema natin ay ang malalaking bisyo sa talata 5. Pero pansinin ang talata 8 at 9: poot, pang-aalipusta, malaswang pananalita, pagsisinungaling sa isa't isa. Ito ang mga kasalanang nabubuhay sa grupo, sa pamilya, sa church council, sa group chat. Ang sarkasmong matalas sa hapag. Ang bersyon ng kuwento na iniangkop mo upang maganda ang tingin sa iyo. Ang pagtanggi mong patawarin ang kapatid na hindi kailanman umamin.

At heto ang bigat: sinasabi ni Pablo, "magpatawad kayo gaya ng pagpapatawad sa inyo ng Panginoon." Hindi sukat ang nararamdaman mo; ang sukat ay ang natanggap mo na. Ang bagong pagkatao ay hindi isang damdamin, isang damit itong isinusuot, kaya may sandali ng desisyon.

Ngayong araw: isipin ang isang taong may hinaing ka laban sa kaniya, at sabihin nang malakas, sa iyong sarili at sa Diyos, ang pangalan niya na sinusundan ng "pinapatawad ko siya, dahil pinatawad ako." Isang tao lang, isang pangungusap, tapos na bago matulog.

Konteksto

Nagsusulat si Pablo mula sa pagkabilanggo sa isang maliit na kongregasyon sa lambak ng Lycus sa Asia Minor, isang bayang hindi niya kahit napuntahan. Ang mga mananampalataya doon ay natutukso ng isang espiritwalidad na nangangako ng mas mataas na antas: mga panuntunan, pag-iwas sa pagkain, pagsamba sa mga anghel. Kaya matalas ang pagsasabi ni Pablo kung saan tunay na nakaupo ang kapangyarihan. Ang pagsasama-sama ng "Griyego at Judio, barbaro, Scythian, alipin, malayang tao" ay hindi neutral na listahan; ito ang mismong hierarchy ng lipunang Romano, at ang Scythian ang pinakamalapit sa hindi-tao sa isipan ng mga Griyego. Sinasabi ni Pablo na sa isang bulwagan ng pamilya kung saan nagtitipon sila, ang lahat ng antas na iyon ay nawawalan ng bisa.

Ang Tanong

Kung "walang alipin, malayang tao" (t. 11), bakit may mga alipin pa rin sa talata 22? Hindi ito maliit na kunot ng noo; ito ang teksto na sinipi ng mga nagmamay-ari ng alipin sa loob ng siglo. Hindi ito puputulin ng maayos na paliwanag. Ang mapapansin lang natin ay ito: hindi kinakausap ni Pablo ang alipin bilang ari-arian kundi bilang moral na tao na may Panginoon, at nagbababala siya sa amo na "wala ditong pinapanigan" (t. 25). Isang bomba iyon na inilagay sa ilalim ng sistema, hindi pagpapasabog nito. Bakit hindi niya ito basta ipinawalang-bisa, hindi natin alam. Nakakainis iyon, at hindi ko papalitan ang inis na iyon ng mabilis na pagtatanggol.

Ang Profile

Ang unang nakarinig nito ay nakatayo sa isang bahay, marahil kasama ang amo na nakikinig din. Naririnig ng alipin: may gantimpalang darating sa akin mula sa Panginoon. Naririnig ng amo: may Panginoon din pala akong susuungin. Naririnig ng ama na sanay sa ganap na awtoridad sa Romanong pamilya: may hangganan ang aking galit, "upang hindi sila panghinaan ng loob." Isang lipunang binuo sa karangalan at kahihiyan ang biglang inalok ng kapakumbabaan at kaamuhan bilang bagong damit. At lahat sila, magkakasama, kumakanta, dahil ang bagong pagkatao ay hindi naisusuot nang isa-isa.

Pagninilay

Alin sa mga kasalanan sa talata 8 ang tinatawag mong "personalidad" na lang, hindi bilang lumang damit na dapat hubarin?

Kung ang kapayapaan ni Cristo ang siyang "maghari" sa iyong puso, sino ngayon ang naghahari doon at paano ito nararamdaman ng nakatabi sa iyo?