EZRA 3

Ang Teksto

Pitong buwan matapos makabalik mula sa pagkatapon, nagtipon ang mga Israelita sa Jerusalem. Bago nila hawakan ang kahit isang bato ng templo, itinayo muna nila ang altar sa dating kinatatayuan nito at nagsimulang maghandog tuwing umaga at gabi, "kahit na ang templo ay hindi pa naitatatag." Pagkaraan ng halos dalawang taon, nailatag ang pundasyon; sumabay ang trumpeta, pompyang at awit, pero habang sumisigaw sa tuwa ang nakararami, humahagulgol naman ang matatandang nakaabot pa sa unang templo, at hindi na matukoy kung alin ang galak at alin ang iyak.

Ang Puso ng Teksto

Pansinin ang pagkakasunod: altar muna, saka gusali. Hindi ito pagmamadali kundi pagkilala kung ano ang una. Ang bayan ay walang pader, walang hari, walang katiwasayan, at malinaw ang sabi ng teksto: "nasa kanila ang pangamba dahil sa mga mamamayan sa lupain." Sa gitna ng takot na iyon, sumamba sila. Ito ang sinasabi ng teksto tungkol sa Diyos: hindi siya naghihintay na maging maayos muna ang lahat bago siya lapitan. At ito ang sinasabi nito tungkol sa atin: ang pananampalataya ay hindi ang kawalan ng takot kundi ang pagsunod na ginagawa habang natatakot. Ang etika ng Ezra 3 ay simple at matalas: gawin mo ang inutos, ngayon, sa kalagayang meron ka.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang altar ay laging una sapagkat ang sala ay laging naunang problema kaysa sa istruktura. Alam ng mga bumalik na hindi sila napadpad sa Babilonia dahil sa kakulangan ng gusali kundi dahil sa kawalan ng katapatan. Kaya ang pagpapanumbalik ay nagsisimula sa dugo, hindi sa sedar. Dito tumatagos ang linya papunta kay Cristo: siya ang altar at ang handog nang sabay, at nang sabihin niyang gigibain ang templo at muling itatayo sa tatlong araw, ang kaniyang katawan ang tinutukoy. Ang pundasyong inilatag sa Ezra 3 ay tunay na pundasyon, pero pansamantala. Ang Diyos ay nagtatayo ng bahay na ang batong panulok ay isang Tao, at doon natatapos ang pag-iyak ng matatanda.

Ang Salamin

May mga bagay sa buhay mo na hinihintay mong maging maayos bago ka magsimula. Ang pagsamba sa umaga, kapag hindi na abala ang trabaho. Ang pagsasauli ng utang, kapag tumaas na ang sahod. Ang pag-uusap sa asawa o anak, kapag kalmado na ang loob. Ang bayan sa Ezra 3 ay natakot din, pero hindi nila hinintay na umalis ang takot; nag-alay sila umaga at gabi habang wala pang bubong. May kabastusan ang tekstong ito sa ating pagpapaliban: ang paghihintay sa tamang kondisyon ay madalas na magandang pangalan lamang ng pagtanggi. At pansinin: nagbigay sila ng pilak sa manggagawa at pagkain sa taga-Sidon at Tiro. Ang pagsamba nila ay may gastos, may pila, may kontrata. Hindi lamang damdamin.

Ngayon, tumayo sa hindi tapos na bahagi ng buhay mo, sa kuwartong hindi natapos, sa mesang may nakasalansang bayarin, sa pinto ng silid ng taong hindi mo makausap, at sabihin nang malakas: "Siya ay mabuti! ang kaniyang tipan ng katapatan sa Israel ay mananatili magpakailanman." Sabihin ito habang hindi pa tapos.

Ang Detalye

"Itinatatag nila ang altar sa kinatatayuan nito." Isang maliit na parirala, pero mabigat. Hindi sila pumili ng mas ligtas na lugar, mas malayo sa mata ng mga kalaban, mas praktikal para sa panahon. Ibinalik nila ito sa mismong dating pundasyon. Ang pagsunod ay may heograpiya; may lugar na hindi mo maaaring lipatan. Madalas nating gustong sumamba sa kondisyong hindi delikado, sa oras na hindi nakakaabala, sa paraang hindi napapansin ng mga katrabaho. Pero ang katapatan ay kadalasang nangangahulugan ng pagbabalik sa eksaktong lugar kung saan ka huling sumuko: ang parehong tukso, ang parehong relasyon, ang parehong gawi sa pera. Doon, at hindi sa ibang lugar, itinatayo muli ang altar.

Ang Ugnayan sa Ibang Teksto

Makalipas ang ilang taon, haharapin ni propeta Hagai ang parehong luha. Tatanungin niya ang matatanda kung sino sa kanila ang nakakita sa dating templo sa kaniyang kaluwalhatian, at kung hindi ba parang wala ang bagong ito sa kanilang paningin. Hindi niya pinapangaralan ang kanilang kalungkutan; kinikilala niya ito, at saka nangangako na pupunuin ng Diyos ng kaluwalhatian ang bahay na iyon. Ang awit naman sa talata 11 ay hindi bago; ito ang lumang saliw ng Awit 136, ang koro ng tipan na inaawit ng Israel sa bawat panahon. Ang bayan ay kumakanta ng lumang awit sa bagong guho. Ganyan din tayo: ang mga salitang natutunan natin noong maayos pa ang lahat ang siyang nagbubuhat sa atin ngayon.

Ang mga Unang Nakarinig

Ang unang bumasa nito ay mga Judiong nabubuhay sa ilalim ng Persia, walang hari sa trono ni David, umaasa sa kapasiyahan ng isang emperador para lang makakuha ng kahoy mula sa Lebanon. Ang pangalan ni Ciro sa talata 7 ay paalala ng kanilang kahinaan: ang kanilang pagsamba ay may permit. Narinig nila sa kuwentong ito ang sarili nilang kalagayan, maliit at nasa ilalim ng ibang kapangyarihan, at narinig nila na hindi iyon dahilan para hindi magsimula. Narinig din nila ang pahintulot na umiyak. Hindi kinagalitan ng teksto ang humahagulgol. Sa isang bayang nabuhay sa gitna ng nawala at ng natira, ang halo ng sigaw at iyak ay hindi kabiguan ng pananampalataya kundi ang tunay nitong tunog.

Pagninilay

Anong "altar" ang matagal mo nang ipinagpapaliban hanggang maging maayos ang kalagayan, at ano ang pinakamaliit na bahagi nito na kaya mong simulan ngayong linggo?

Kailan ka huling umiyak at nagpuri nang sabay, at ano ang itinuro nito sa iyo tungkol sa katapatan ng Diyos?