EZRA 8

Ang Teksto

Tatlong araw na nakakampo si Ezra sa lagusan ng Ahava, malayo pa sa Jerusalem, at habang binibilang niya ang mga pamilyang sumama sa kaniya ay may nawawala: "Sinuri ko ang mga tao at mga pari, ngunit wala akong nakitang kaapu-apuhan ni Levi roon." Nagpasugo siya sa Casifia upang humanap ng mga Levita, nagdeklara ng pag-aayuno para humingi ng ligtas na paglalakbay, tinimbang ang napakalaking handog na pilak at ginto sa kamay ng labindalawang pari, at umalis nang walang kasamang sundalo. Nakarating sila. Tinimbang muli ang lahat sa templo, tama ang bilang, at nag-alay sila ng mga handog na susunugin para sa buong Israel.

Ang Ubod

Ang buong kabanata ay nakasabit sa isang pariralang paulit-ulit: "ang mabuting kamay ng ating Diyos." Hindi ito basta pananalig na pampalubag-loob. Ipinahayag ni Ezra sa hari, "Ang kamay ng aming Diyos ay nasa lahat ng humahanap sa kaniya para sa kabutihan," at ngayon kailangan niyang tumindig sa likod ng sinabi niya. Ito ang puso ng teksto: ang pagtitiwala na binitawan sa harap ng mga hindi mananampalataya ay may presyo. Walang hukbo, walang mangangabayo, may bitbit na tonelada ng ginto, may mga anak, may mga bagahe, at buwan-buwang paglalakbay sa daang kilala sa mga tulisan. Ang Diyos na nag-iingat ay tunay, ngunit ang pag-iingat niya ay hindi nagbibigay ng kasiguraduhan bago pa ang paglalakbay. Iniligtas siya ng Diyos, hindi ang kaniyang kagitingan.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang exodo sa likod ng eksenang ito ay hindi maitatago. Isang bayan na umalis mula sa imperyo, may dalang mga kayamanang ibinigay ng mga taga-labas, patungo sa lupang ipinangako, iniingatan ng kamay ng Diyos sa daan. Pero mas maliit ang pangkat ni Ezra, mas mahina, at ang templong tutunguhan nila ay isang pahid lamang ng dating kaluwalhatian. Kaya nananatiling bukas ang kuwento; kailangan pa ng higit. Ang labindalawang toro na inialay "para sa buong Israel" ay isang panalangin: na ang bayang wasak at hati ay muling pagsamahin. Sa Kristo, ang isang Israelitang bumaba sa Ehipto at umakyat sa Jerusalem, natupad ang ekso­dong ito sa paraang hindi kayang buuin ng anumang karwahe ng pilak.

Ang Salamin

May bagay na tinatago ni Ezra na dapat mong makita: "Nahiya akong humingi sa hari ng hukbo o mga mangangabayo." Hiya. Hindi kabayanihan kundi ang kahihiyan ng isang taong nagsalita nang malakas tungkol sa Diyos at ngayon ay hindi na makabawi. Kilala mo ito. Sinabi mong ipinapasa-Diyos mo ang trabaho, tapos gusto mong magsinungaling na kaunti sa resume. Sinabi mong nagtitiwala ka sa Panginoon sa sakit ng magulang, tapos ayaw mong pag-usapan ang posibilidad ng kamatayan. Hindi masama ang mga sundalo; ang punto ay may sinabi ka na nagtatali sa iyo. At ang tugon ni Ezra ay hindi mag-astang matapang kundi mag-ayuno: "nagmakaawa kami sa kaniya." Ngayong araw, isulat sa papel ang isang bagay na tinatakot ka sa susunod na tatlong buwan, at bago matapos ang araw, ipanalangin ito nang malakas na binabanggit ang mismong salitang iyon.

Ang Pangunahing Tauhan

Kakaibang klase ng pinuno si Ezra. Ang isang tao na kayang kumuha ng titulo at armas mula sa hari ay pumipili ng listahan, timbangan, at pag-aayuno. Tatlong araw siyang naghintay sa Ahava bago pa magsimula; hindi siya nagmamadali. Nang mapansin niyang walang Levita, hindi siya sumigaw ng galit kundi nagpadala ng labing-isang tao na may eksaktong ipapasabi: "Sinabi ko sa kanila kung ano ang sasabihin nila kay Ido." Maingat, mapagpasensya, matiyaga. At gayunman, ang taong ito na parang lahat ay maayos ay hayagang nagsasabing nahihiya siya at nagmamakaawa. Iyon ang kaniyang tunay na tayog: nakikita niya kung gaano kalaki ang panganib, at hindi niya iyon tinatakpan ng pagkukunwaring malakas.

Ang Mga Unang Nakarinig

Para sa mga unang bumasa nito, ang mahaba at parang tuyot na listahan ng mga pangalan sa simula ay hindi tuyot. Iyon ang katibayan na hindi nalipol ang mga angkan. Mga pamilyang naglaho sa Babilonia, ngayon nakatala muli, may pangalan, may bilang, may pinuno. At ang bawat detalye ng timbang at bilang ay may layunin: sa mundong iyon, ang taong may hawak ng pera ng templo ay pinagbibintangan agad. Kaya "lahat ng timbang ay naisulat sa oras na iyon." Ang mga nakarinig nito, na kilala ang sakit ng bayang nasira dahil sa katiwalian ng mga pari, ay nakahinga: sa pagkakataong ito, walang nawala. Malinis ang pagbabalik. Maaari nang magsimula muli.

Ang Detalye

Timbangan. Tinimbang ni Ezra ang lahat bago umalis, at tinimbang muli sa templo pagdating. Sa pagitan ng dalawang pagtitimbang ay apat na buwan ng disyerto, panganib, at tiwala. Iyan ang buhay ng pananampalataya: hindi pagbibigay ng bilang sa Diyos, kundi ang pananagutan sa harap ng tao. Sinabi niya sa mga pari, "Kayo ay inilaan para kay Yahweh, maging ang mga kagamitang ito." Banal sila, at kaya nga tinimbang. Ang kabanalan ay hindi kapalit ng katapatan sa detalye; ito ang mismong dahilan nito. Ang mga taong nagsasabing "pagkatiwalaan mo na lang ako, ministeryo naman ito" ay hindi nagsasalita sa diwa ng Ezra 8. Ang taong nagtitiwala sa Diyos ay hindi natatakot sa timbangan.

Pagninilay

Ano ang sinabi mo tungkol sa Diyos sa harap ng iba na ngayon ay nagtatali sa iyo, at ano ang hinihingi nito sa iyo sa mga darating na buwan?

Saang bahagi ng buhay mo, gawain, pera, o pamilya, ayaw mong may "tumimbang" o magtanong, at bakit?