Santiago 5:16

Ang Teksto

Pagkatapos pag-usapan ang may sakit na nagpapatawag ng mga nakatatanda, biglang lumawak ang pananaw ni Santiago: hindi na lang ang maysakit ang tinutukoy, kundi ang buong kapatiran. "Kaya ihayag ninyo ang inyong mga kasalanan sa bawat isa at ipanalangin ang bawat isa upang kayo ay mapagaling." Dalawang utos, iisang direksyon: magsabi ng totoo tungkol sa sarili, at manalangin para sa iba. At ang pangako sa dulo ay hindi mahinhin: "Ang panalangin ng matuwid ay magdudulot ng malaking bunga." Hindi ito pribadong debosyon na isinusulat sa talaarawan. Ito ay isang bagay na nangyayari sa pagitan ng mga tao, nang paharap, nang naririnig ng iba ang mga salitang gusto nating itago habang buhay.

Ang Ubod

Ang teksto ay nagpapahiwatig ng isang bagay na hindi natin masyadong pinag-iisipan: may kaugnayan ang pagtatago at ang pagkakasakit. Hindi ito nangangahulugang lahat ng karamdaman ay may kasalanang pinagmumulan; hindi iyon ang sinasabi ni Santiago. Ngunit ang salitang isinaling "mapagaling" sa Griyego ay iaomai, ang parehong salita para sa paggamot ng katawan at sa pagpapanumbalik ng buong pagkatao. Ang Diyos na kinikilala ni Santiago ay hindi tumitingin sa kaluluwa nang hiwalay sa laman. Kaya ang paghayag ng kasalanan ay hindi kaparusahan kundi pagbubukas ng bintana sa isang silid na sarado nang matagal. At ang grasya rito ay nasa anyo ng kapatid: sa pananalangin ng isa para sa iba, dumarating ang awa ng Diyos na hindi natin kayang ibigay sa sarili natin.

Ang Hibla sa Buong Kasaysayan

Sa Israel, ang pagtatapat ay hindi kailanman isang panloob na bagay lamang. Ang mga awit ng pagsisisi ay inaawit nang malakas sa templo; ang mga hain ay dinadala sa harap ng saksi ng pari at ng kapwa. Ngunit doon, kailangan ng tagapamagitan na tao. Ngayon, sa kabanatang ito, walang pari na nakatayo sa gitna: ang mga kapatid ang nagdadala ng isa't isa sa Diyos, dahil may Isa na nang nakaupo sa kanan ng Ama at nananalangin para sa atin. Ang paghayag ng kasalanan sa kapatid ay posible lamang dahil ang hatol na kinakatakutan natin ay natapos na sa krus. Hindi tayo nagtatapat upang magkamit ng patawad; nagtatapat tayo dahil taglay na natin ito, at ang pagtatago ay isang pagtanggi sa sariling kaligtasan.

Ang Salamin

Isipin mo kung sino sa iglesya ang hindi mo kayang tingnan sa mata. Isipin mo ang bagay na alam ng asawa mo at ng Diyos, at wala nang iba. Ang pagkaka-utang na itinatago mo sa likod ng magandang sasakyan. Ang pagnanasang binubuksan mo sa gabi kapag tulog na ang lahat. Ang galit sa kapatid mong hindi mo binabanggit sa panalangin dahil masyadong mahirap ipangalan. Ang teksto ay hindi humihingi ng pampublikong pagtatapat sa harap ng dalawang daang tao; humihingi ito ng isang tao na makakikilala sa iyo nang buong-buo. Hindi mo ba nakikita kung gaano ka napapagod sa pagpapanatili ng bersyon mong sinasang-ayunan ng lahat? Ang bigat na dinadala mo ay hindi bigat ng kasalanan lamang. Bigat din ito ng pagkukubli. At ang sinasabi ni Santiago ay ito: hindi kailangan.

Ang Ugnayan sa Ibang Teksto

Sinabi ng salmista, "Nang tumahimik ako, nanghina ang aking mga buto." Kilala ang danas na ito: ang katahimikan tungkol sa kasalanan ay hindi neutral, kumakain ito ng lakas mula sa loob. Ganoon din ang tinutumbok ni Santiago nang isabay niya ang paghayag at ang paggaling. Pero tingnan mo rin ang katabing bersikulo: "Si Elias ay tao din na may pakiramdaman kagaya natin." Hindi si Elias ang bayani rito, kundi ang katotohanang isa siyang tao lamang na nagdadalamhati at natatakot, at pinakinggan pa rin ang panalangin niya. Ang "matuwid" na tinutukoy ay hindi ang walang kasalanan; ito ang nagtatapat, hindi ang nagpapanggap.

Ang Tanong

Ngunit hindi ba may mga panalanging hindi sinasagot? Nagtapat kami, nanalangin ang mga nakatatanda, pinahiran ng langis, at namatay pa rin ang aming kaibigan. Hindi bibigyan ni Santiago ng maayos na paliwanag ang butas na ito, at hindi ko rin ito matatakpan para sa iyo. Ang pinapangako niya ay "malaking bunga," hindi "kung ano ang hinihingi natin." At mahalagang tandaan: ang kabanata mismo ang naglalagay ng Job sa gitna, ang taong hindi nakakuha ng sagot kundi ng presensya. Marahil ang pinakamatapang na anyo ng pananampalataya ay ang manalangin muli bukas kahit walang natanggap kahapon, hindi dahil naiintindihan natin, kundi dahil kilala natin kung kanino tayo nagsasalita.

Ang Mga Unang Nakarinig

Ang mga tumatanggap ng liham ni Santiago ay mahihirap, pinagsasamantalahan, at nagreklamo sa isa't isa, gaya ng ipinapakita ng buong kabanata. Sa mga munting komunidad ng magkakapitbahay at magkakamag-anak, ang paghayag ng kasalanan ay may tunay na bayad: kahihiyan sa harap ng mga taong makakasalubong mo kinabukasan sa pamilihan. Walang anonymity, walang ibang iglesya na maaaring pagpalitan. Kaya ang utos na ito ay mabigat sa kanila, at malinaw din: kung magkakasakitan kayo ng tiwala, kayo lang ang mayroon. Ang bunga ng panalangin ay hindi indibidwal na milagro kundi isang kapatirang muling nagkakabuo, doon sa mundong nakikinig ang Panginoon sa mga sigaw ng mga hindi binayarang manggagawa.

Pagninilay

Sino ang tao sa buhay mo ngayon na maaaring makakilala sa iyo nang buo, at bakit hindi pa mo siya sinabihan?

Kapag nananalangin ka para sa iba, hinihiling mo ba ang gusto mong mangyari, o hinahayaan mo ring baguhin ng Diyos ang iyong sariling puso sa proseso?