Mga Bilang 12

Ang Teksto

Nagsimula ang lahat sa isang bulungan tungkol sa asawa ni Moises, ang babaeng taga-Cus, pero mabilis na nabunyag ang tunay na usapin: "Kay Moises lamang ba nagsalita si Yahweh? Hindi rin ba siya nagsalita sa amin?" Tinawag ng Diyos ang tatlong magkakapatid sa tolda ng pagpupulong, ipinagtanggol niya ang natatanging posisyon ni Moises, at umalis siya na galit. Nagkaketong si Miriam, nagmakaawa si Aaron, nanalangin si Moises para sa kaniyang kapatid, at pitong araw siyang naghintay sa labas ng kampo habang tumigil ang buong bayan sa paglalakbay.

Ang Puso ng Teksto

Hindi ito kuwento tungkol sa kung sino ang mas mahusay na lider. Ito ay tungkol sa pagkakaiba ng tawag at kung paano natin tinatanggap ang hangganan ng sarili nating papel. May totoong punto sina Miriam at Aaron: nagsalita nga ang Diyos sa kanila. Propeta si Miriam, saserdote si Aaron. Ang kasinungalingan ay hindi nasa kanilang katotohanan kundi sa kanilang konklusyon, na dahil pantay ang karangalan nila, pantay dapat ang awtoridad. Ang sagot ng Diyos ay hindi "mali kayo tungkol sa inyong sarili" kundi "bakit hindi kayo takot na magsalita laban sa aking lingkod." Ang kasalanan dito ay hindi maling teolohiya kundi maling paggamit ng dila laban sa isang taong inilagay ng Diyos. Sa kaharian ng Diyos, ang paghahambing ng sarili sa iba ay bihirang nagtatapos sa pasasalamat.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

May isang matapat na lingkod na pinagsasalitaan ng mga malapit sa kaniya, at sa halip na gumanti, namagitan siya para sa kanilang kagalingan. Iyan ang hugis na paulit-ulit na lumilitaw hanggang sa Golgota. Ang mapagpakumbabang si Moises, na tinatawag ng Diyos na "matapat sa lahat ng aking sambahayan," ay nakatayo sa pagitan ng galit ng Diyos at ng kaniyang kapatid na nagkasala laban sa kaniya, at ang kaniyang panalangin ay anim na salita lamang. Hindi ito alegorya na pinilit; ito ang parehong tunog ng paghingi ng tawad mula sa krus para sa mga nagpako. At ang naghihintay na bayan sa labas ng Hazerot ay nagpapakita ng isang bagay na madalas nating nakakalimutan: ang pagkakasala ng isa ay nagpapabagal sa paglalakbay ng lahat.

Ang Salamin

Alam mong may lehitimong reklamo ka. Iyon mismo ang delikado. Ang pinakamapaminsalang usapan sa simbahan, sa opisina, sa grupo ng magkakapatid na nag-aasikaso sa magulang na may sakit, ay halos palaging may butil ng katotohanan. Sinimulan nina Miriam at Aaron sa isang bagay na madaling pulaan, ang asawang dayuhan ni Moises, pero ang nagpapaapoy sa kanila ay ang hindi matanggap na hindi sila ang sentro. Baka ganoon ka rin sa pastor na mas pinapakinggan kaysa sa iyo, sa kapatid na mas minahal ng magulang, sa kasamahang na-promote. Pansinin: narinig ng Diyos ang usapang akala nilang nasa pagitan lamang nilang dalawa.

Ngayong araw, isulat sa isang papel ang pangalan ng taong pinakahuli mong pinagsalitaan nang wala siya sa harap mo, at sabihin nang malakas ang panalangin ni Moises gamit ang pangalan niya: "Pakiusap pagalingin mo siya, oh Diyos, pakiusap."

Ang Detalye

"Hindi naglakbay ang mga tao hanggang sa makabalik siya sa kampo." Isang maliit na pangungusap na madaling laktawan, pero binabaligtad nito ang buong kuwento. Dalawang milyong tao, isang buong bansang nasa gitna ng ilang, na nakatigil dahil sa pitong araw ng isang babae. Puwede silang umalis nang wala siya. Hindi nila ginawa. Ang parusa ay personal, pero ang paghihintay ay pampubliko, at sa paghihintay na iyon ay sinasabi ng bayan: isa ka pa rin sa amin. Dito nahahati ang disiplina at ang pagtatakwil. Kapag kinailangan mong tumbasan ang mali ng isang tao sa iyong pamilya o iglesia, ang tanong ay hindi lamang "tama ba ang parusa" kundi "nakatigil ba kami para hintayin siyang makabalik."

Ang Pangunahing Tauhan

Kakaibang basahin ang talata tatlo, na ang pinakamapagpakumbabang tao sa mundo ay walang imik sa buong kuwento. Hindi nagsalita si Moises nang siya ay pagsalitaan. Hindi siya nagtanggol sa sarili, hindi niya pinaalalahanan ang mga kapatid kung sino ang nag-akay sa kanila palabas ng Ehipto. Ang Diyos mismo ang nagsalita para sa kaniya, at pagkatapos lamang ng pitong talata ng katahimikan ay bumukas ang kaniyang bibig, hindi para magparusa kundi para magmakaawa. Ang pagpapakumbaba sa Bibliya ay hindi mababang pagtingin sa sarili; ito ay ang kalayaan mula sa pangangailangang ipagtanggol ang sarili, dahil may ibang nagbabantay sa iyong pangalan. Si Moises ay hindi mahina. Siya ay payapa. May pagkakaiba, at ang pagkakaibang iyon ay nasa kung kanino nakadepende ang iyong karangalan.

Ang Ugnayan sa Ibang Teksto

Sa Deuteronomio 24:9, inutusan ang Israel na alalahanin ang nangyari kay Miriam sa daan palabas ng Ehipto, hindi para kutyain siya kundi para maging babala sa isang bayang mabilis magbulungan. Ginawang katesismo ang kaniyang kahihiyan. At sa Santiago 3, ang dila ay tinawag na maliit na apoy na sumusunog sa buong gubat; sinulat iyon sa mga gustong maging guro, mga taong tulad nina Miriam at Aaron na may tunay na kaloob at tunay na awtoridad. Pareho ang babala ng dalawang teksto: hindi ang mga taga-labas ang pinakamalaking panganib sa bayan ng Diyos, kundi ang mga nasa loob na nagsasalita nang hindi natatakot.

Pagninilay

Sino ang pinakamadalas mong pagsalitaan, at ano ang butil ng katotohanan na ginagamit mong panakip sa tunay mong hinanakit?

Kung may taong kasalukuyang nasa labas ng iyong kampo, nasa iyo ba ang pasensyang huminto at maghintay hanggang makabalik siya?