Zacarias 11

Ang Teksto

Isang tinig ang nag-uutos sa Lebanon na buksan ang kaniyang mga pinto para sa apoy, at ang mga punong sedar ay bumabagsak habang humahagulgol ang mga pastol. Pagkatapos ay inatasan ng Diyos ang propeta na maging pastol ng "mga kawan na nakatalaga para katayin," gamit ang dalawang tungkod na tinawag niyang "Kagandahang loob" at "Pagkakaisa." Kapwa binali ang mga ito; tinimbang ng mga may-ari ng tupa ang kaniyang sahod, tatlumpung piraso ng pilak, at ang huling salita ng kabanata ay hindi pag-asa kundi isang sumpa sa isang "walang kabuluhang pastol."

Ang Puso ng Teksto

Ang pinakamabigat na hatol sa kabanatang ito ay hindi ang apoy sa Lebanon. Ito ay ang pangungusap sa talata 6: "hindi na ako maaawa sa mga naninirahan sa lupain." Ang parusa ng Diyos dito ay hindi ang paghampas kundi ang paglayo. Kung tatanggihan ng bayan ang pastol na ibinigay sa kanila, hindi sila maiiwang walang pastol; mabibigyan sila ng "hangal na pastol" na kumakain ng laman ng pinatabang tupa. May malalim na katotohanan dito na hindi komportable: ang biyaya ay hindi utang sa atin. Kapag matagal nating isinusuka ang malumanay na kamay, hindi kawalan ang papalit kundi isang mas matigas na kamay. At ang tungkod na "Pagkakaisa" ay nababali rin, sapagkat kapag nasira ang ugnayan sa Diyos, hindi magtatagal at masisira rin ang ugnayan ng magkakapatid.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang tatlumpung piraso ng pilak ay hindi nanatiling tanong sa Lumang Tipan. Sa Mateo 27, nang ibalik ni Judas ang pilak at binili ng mga punong-pari ang bukid ng magpapalayok, sinipi mismo ng ebanghelista ang eksenang ito: ang halaga ng isang ipinagkanulong Pastol, inihagis sa templo. Hindi ito basta-basta hula na natupad sa isang detalye. Ang buong hugis ng Zacarias 11 ang natupad: isang tapat na pastol na sinugo sa isang kawan na nakatalaga para katayin, kinasuklaman ng mga nakikinabang sa kawan, tinimbangan ng halaga ng isang alipin. Kaya naman sinabi ni Jesus sa Juan 10 na siya ang mabuting pastol, kaiba sa upahan na tumatakas. Ang Zacarias 11 ang madilim na larawang pinupunan ni Cristo: ang Diyos mismo ang naging tinanggihang Pastol, at sa halip na umalis nang tuluyan, siya ang naging Tupang kinatay.

Ang Salamin

May sahod ka na itinakda para sa Diyos. Hindi mo ito sinabi nang malakas, pero nakikita ito sa kalendaryo mo at sa bank statement mo. Ang katakot-takot sa talata 12 ay hindi ang kuripot na halaga kundi ang kaswal na tono: tinimbang nila, binayaran nila, tapos na. Walang galit, walang poot, bayad lang. Ganoon din tayo minsan sa mga taong ipinagkatiwala sa atin. Ang anak na sapat lang ang binibigay mong atensyon para hindi magreklamo. Ang empleyado o kasapi ng grupong pinangangasiwaan mo na pinakikinabangan mo pero hindi mo kilala. Ang talata 16 ay nakakatakot precisely dahil hindi ito malupit sa simula; nagsisimula ito sa pagkakaligta lang: "Hindi niya hahanapin ang nawawalang tupa."

Ngayong araw, isulat sa papel ang pangalan ng isang taong nasa ilalim ng iyong pag-aalaga na matagal mo nang hindi natatanong, at padalhan siya kaagad ng maikling mensahe na may isang tunay na tanong, hindi payo.

Ang Konteksto

Nakabalik na ang bayan mula sa Babilonia, muling nakatayo ang templo, at ang mga huling kabanata ni Zacarias ay tumitingin sa mas malayong abot-tanaw. Walang hari sa Juda; ang bansa ay isang maliit na lalawigan sa ilalim ng Persia, pinamumunuan ng mga pari at mga tagapangasiwa. Sa wikang pampolitika ng Sinaunang Silangan, ang "pastol" ay palaging ibig sabihin ay pinuno, hindi lang magbabantay ng hayop. At may literal na kalakalan ng tupa sa Jerusalem, dahil kailangan ng mga handog; kaya ang "mga nagbebenta ng tupa" na nagsasabing "Purihin si Yahweh! Ako ay naging mayaman!" ay hindi kathang-isip. Relihiyosong industriya iyon. Ang propeta ay inutusang gumanap ng isang dula sa harap ng bayan, isang uri ng pampublikong pagtatanghal na karaniwan sa mga propeta: dalawang tungkod, dalawang pagbali, tatlumpung pilak na inihagis sa kabang-yaman.

Ang Tanong

Paano magiging makatarungan ang Diyos kung siya mismo ang nagsabing "magtatalaga ako ng isang pastol sa lupain" na malupit, at pagkatapos ay sumpain din ang pastol na iyon? Hindi ito maaaring palambutin. Hindi pinapawi ng teksto ang responsibilidad ng masamang pinuno; nananatili ang "Aba sa mga walang kabuluhang pastol." Pero hindi rin nito itinatanggi na ang kaniyang pag-akyat sa kapangyarihan ay hatol. Ang pinakatapat na masasabi natin: may punto kung saan ang paulit-ulit na pagtanggi sa mabuti ay pinababayaan ng Diyos na bumunga ng sarili nitong prutas, at ang pagpapabayang iyon ay parehong parusa at pagpapahintulot. Ito ay nananatiling misteryo na hindi nagbibigay ng ginhawa. Hindi tayo hinahamon ng teksto na intindihin ito nang buo, kundi na huwag nating abutin ang puntong iyon.

Ang Pangunahing Tauhan

Ang pastol sa kabanatang ito ay nagsasalita para sa Diyos, at ang kaniyang pagod ay pagod ng Diyos. Pansinin ang talata 8: "napagod na ako sa mga may-ari ng tupa, sapagkat kinasuklaman din nila ako." Hindi ito pagod ng isang burukrata kundi ng isang nagmamahal na tinanggihan. Ang dalawang tungkod ay may pangalang sinasabi ang lahat: kagandahang-loob at pagkakaisa, ang dalawang bagay na tanging Diyos ang makapagbibigay at tanging tao ang makasisira. At sa dulo, ang Pastol na ito ay hindi umatras sa trono. Sa Getsemani ay hahayaan niyang tawaran siya ng kaparehong halaga, at tatanggapin niya ang espada na nakalaan sa hangal na pastol. Doon lamang mauunawaan ang Zacarias 11: ang tinanggihang Pastol ang naging nakatalagang Tupa.

Pagninilay

Anong halaga ang tunay na naitakda mo para sa presensya ng Diyos, kung titingnan mo ang huling pitong araw ng iyong buhay at hindi ang iyong mga intensyon?

Sino ang "nawawalang tupa" sa iyong tahanan, trabaho o simbahan na hindi mo hinahanap dahil hindi naman siya nagrereklamo?