Zacarias 7

Ang Teksto

Dalawang taon matapos muling simulan ang pagtatayo ng templo, may delegasyon mula sa Bethel na dumating sa Jerusalem upang magtanong ng isang bagay na parang maliit: kailangan pa ba naming mag-ayuno tuwing ikalimang buwan, gaya ng ginawa namin sa loob ng pitumpung taon? Hindi sinagot ng Diyos ang tanong nang tuwiran. Sa halip, binalikan niya ang motibo ng pag-aayuno, inulit ang mga sinabi na niya noon sa pamamagitan ng mga naunang propeta, at ipinaalala kung paano nagwakas sa ipu-ipo ang pagtanggi ng kanilang mga ninuno na makinig: katarungan sa kapatid, awa sa balo, ulila, dayuhan at mahirap. Hindi tungkol sa petsa ang usapan, kundi tungkol sa puso.

Ang Pangunahing Diwa

May mapanganib na kakayahan ang relihiyon na gawing palamuti ang sarili nitong kalungkutan. Pitumpung taon silang nag-ayuno tuwing anibersaryo ng pagkasira ng templo, at ni minsan ay hindi sinabi ng Diyos na hindi niya ito hiniling; ang tanong niya ay mas matalas: "nag-aayuno ba talaga kayo para sa akin?" Dalawang beses niyang ikinabit ang pagkain at pag-aayuno: kapwa pala maaaring maging gawain para sa sarili. At ang panukat na ibinigay niya ay hindi mas mabigat na ritwal kundi: "Humatol nang may tunay na katarungan, katapatan sa kasunduan at habag." Ganito ang Diyos ng kasunduan: hinahanap niya ang buong tao, hindi ang kalendaryo ng tao. Ang pagsamba na hindi dumadaloy patungo sa kapwa ay pagsamba sa sariling kabanalan.

Ang Sinulid na Nagdudugtong

Hindi bago ang sinasabi ni Zacarias. Siya mismo ang nagsabi: "Hindi ba ito katulad ng mga salitang ipinahayag ni Yahweh sa pamamagitan ng bibig ng mga naunang propeta?" Ang parehong tinig na nagbabala bago ang pagkabihag ay nagsasalita ngayon sa mga nakabalik. Isa itong sinulid na umaabot hanggang sa mga salita ni Jesus laban sa mga nagbibigay ng ikapu ng pampalasa ngunit kinakaligtaan ang katarungan at awa: hindi niya pinawalang-bisa ang pag-aayuno, inilagay niya ito sa tamang lugar. At higit pa: sa kaniya, ang tanong ng Bethel ay nasagot na. Hindi na kailangang tangisan ang nawalang templo ng isang taong kaharap na ang bagong templo mismo. Ang pagdadalamhati ay may hangganan dahil ang Diyos na nagwasak ay Diyos ding nagbabalik.

Ang Salamin

Mahirap tanggihan ang tanong ng Diyos dito, dahil alam nating lahat kung gaano katanggap-tanggap ang hitsura ng isang disiplinadong buhay-pananalangin kahit walang nagbabago sa paraan ng pakikitungo natin sa tao. Maaari kang magbasa ng Bibliya tuwing umaga at manatiling matigas sa kapatid na hindi mo kinakausap nang tatlong taon. Maaari kang mag-ayuno at hindi pansinin ang kasamahan sa trabaho na pinagtatawanan ng lahat. "Tungkol naman sa balo at ulila, ang dayuhan at ang mahirap na tao, huwag silang apihin": apat na uri ng tao na walang kapangyarihang makabayad sa iyo. Diyan nasusukat ang pagsamba. Ngayon, isipin ang isang tao sa paligid mo na walang maibabalik sa iyo, at bago matapos ang araw, tawagan siya at tanungin kung ano ang kailangan niya sa linggong ito.

Ang Pangunahing Tauhan

Ang Diyos ang tauhan sa kabanatang ito, at hindi siya mahinahon. "Yahweh ng mga hukbo" ang paulit-ulit na pangalan, ang Diyos na may mga hukbo sa kaniyang utos, at gayunman ang ginawa niya sa loob ng maraming taon ay hindi sumalakay kundi magpadala ng mga propeta. Nagtatawag siya; hindi sila nakinig. Nang bandang huli siya na ang hindi nakinig, iyon ay hindi pagsungit kundi pagtutuos. May sakit sa mga salitang "pinabayaan ng mga tao ang kanilang kaaya-ayang lupain", dahil ito ang lupaing ibinigay niya nang may kagalakan. Isang Diyos itong matiisin hanggang sa punto ng galit, at nagsasalita pa rin sa mga nakabalik hindi para muling parusahan kundi para hindi na maulit.

Ang Larawan ng Nakikinig

Isipin ang Jerusalem ng taóng 518 bago kay Cristo: mga tumpok ng bato na hindi pa nalilinis, pundasyon ng templo na natabunan ng damo nang labing-walong taon, at ngayon ay amoy ng bagong sibak na kahoy at alikabok ng pagtatayo. Si Haring Dario ang nasa trono, kaya ang kalendaryo nila ay sa pangalan ng emperador ng Persia. Ang delegasyon ay mula sa Bethel, labimpitong kilometro ang layo, at ang mga pangalan nila, Sarazer at Regem Melec, ay may bahid ng Babilonia: mga anak ng pagkabihag. Ang tanong nila ay praktikal, hindi mapagkunwari. Kung muling itatayo ang templo, tapos na ba ang pagdadalamhati? May pera, may komite, may pari na tatanungin. Ang hindi nila inaasahan ay ang pagsagot ng Diyos sa pamamagitan ng isang propeta na nagbalik ng tanong sa kanila.

Ang Detalye

"Pinatigas ang kanilang mga balikat." Isang imahen itong mula sa bukid: ang bakang tumatanggi sa pamatok, nagtitikwas ng batok para hindi maisuot ang panghila. Hindi kalokohan ang tinutukoy, kundi matigas na pagtanggi na magamit. Pagkatapos ay dalawa pang bahagi ng katawan: "Pinigilan nila ang kanilang mga tainga", at "Ginawa nilang kasing tigas ng bato ang kanilang mga puso." Balikat, tainga, puso: paliit nang paliit ang pasukan, hanggang sarado na ang lahat. Ang mga nag-ayuno sa Bethel ay mga apo ng mga taong ito, kaya nakatingin sila sa isang salamin ng pamilya. At ang tanong na nakalagay sa pagitan ng mga linya: anong parte ng katawan ko ang nagtitikwas pa rin ngayon?

Pagninilay

Ano ang relihiyosong gawain na matagal ko nang ginagawa nang hindi na natatanong kung para kanino ito?

Sino sa paligid ko ang nasa posisyon ng "balo, ulila, dayuhan at mahirap", at ano ang kinakatakutan kong mawala kung tutugunan ko siya?