1 Corinto 1

Ang Diyos ay tapat, na siyang tumawag sa inyo sa pakikisama ng kaniyang Anak, si Jesu-Cristo na ating Panginoon." Magulo ang iglesya sa Corinto, puno ng away at pagkakampi kampi. Pero hindi doon nagsimula si Pablo. Sa katapatan ng Diyos siya nagsimula. Hindi ka tinawag para sundin lang ang mga patakaran, kundi para makasama ang Anak. Kaya kahit pakiramdam mong malayo ka ngayon, hindi Siya umaalis.

Sapagkat hindi ako isinugo ni Cristo upang magbautismo kundi upang mangaral ng ebanghelyo, hindi sa karunungan ng pananalita, upang ang krus ni Cristo ay huwag mawalan ng kapangyarihan." Takot si Pablo na ang galing niyang magsalita ang maalala, hindi ang krus. Minsan ganoon din tayo, gusto nating humanga sila sa atin. Pero ang krus lang ang nagliligtas.

Gaya nang ang patotoo tungkol kay Cristo ay pinagtibay sa inyo." Ang iglesya sa Corinto ay punô ng away at kahihiyan, pero dito nagsimula si Pablo: may bakas ng Panginoon sa kanila. Hindi ka sinusukat sa kung gaano ka na kalinis, kundi sa katotohanang tumubo sa iyo ang Kanyang salita. Nakikita mo pa ba ang bakas na iyon?

Alalahanin mo: ang sulat na ito ay para sa iglesiang punô ng away, pagkakabaha-bahagi, at kasalanan. Pero ito ang unang sinabi ni Pablo: "siya rin ang magpapatibay sa inyo hanggang sa wakas, upang kayo ay maging walang kapintasan sa araw ng ating Panginoong Jesu-Cristo." Hindi mo sarili ang humahawak sa iyo. Siya. At hindi siya bibitaw sa kalagitnaan.