1 Corinto 3

Ang Paliwanag

Isipin mo ang isang grupo ng mga kabataan na nag-aaway kung sino ang pinakamagaling na speaker, si Pastor A o si Pastor B. Iyon mismo ang nangyayari sa simbahan sa Corinto. May nagsasabi, "Ako, kay Pablo ako," may iba naman, "Ako, kay Apolos ako." Parang nagpipira-piraso sila base sa kung sino ang paborito nilang guro.

Si Pablo ay direkta. Sabi niya, hindi niya sila matrato bilang mga taong may matured na espiritu, kundi bilang mga sanggol pa rin, mga taong "makalaman." Ibig sabihin, kahit matagal na silang Cristiano, kumikilos pa rin sila gaya ng mundo. Paano niya nalaman? Dahil sa inggitan at pagtatalo-talo tungkol sa kung sino ang pinakamahalagang pastor. Iyon, sabi niya, ay hindi palatandaan ng karunungan kundi ng kabataan sa pananampalataya.

Pagkatapos, ipinaliwanag niya ang tamang pagtingin dito gamit ang larawan ng hardin. Si Pablo ang nagtanim, si Apolos ang nagdilig, pero ang Diyos ang nagpapalago. Walang sinuman sa kanila ang dapat sambahin, dahil parehong lingkod lamang sila, bawat isa may tungkulin na ibinigay ng Panginoon.

Mula sa hardin, lumipat siya sa larawan ng gusali. May pundasyon na naitayo na, at iyon ay si Jesu-Cristo mismo, walang ibang maaaring ilagay. Ang tanong ngayon ay hindi kung sino ang pundasyon, kundi kung ano ang itinatayo mo sa ibabaw nito. Ginto, pilak, mahahalagang bato, tatagal yan sa apoy. Kahoy, dayami, pinaggapasan, masusunog agad. May araw na darating, sabi ni Pablo, na susubukan ng apoy ang uri ng gawain ng bawat isa. May tatanggap ng gantimpala dahil nagtagal ang kanilang itinayo. May mawawalan, pero sila mismo ay maliligtas pa rin, gaya ng isang taong nakatakas mula sa sunog na bahay.

Sa huli, pinaalalahanan niya sila kung sino talaga sila: templo ng Diyos, kung saan nananahan ang Espiritu Santo. Kaya sinuman ang sumisira sa templong iyon ay sisirain din ng Diyos. At tinapos niya ang lahat ng ito sa pamamagitan ng pagpapaalala na ang karunungan ng mundo ay kamangmangan sa harap ng Diyos. Kaya huwag silang magyabang tungkol kay Pablo o Apolos o kaninuman, dahil sa huli, lahat ay kay Cristo, at si Cristo ay sa Diyos.

Ano ang Ibig Sabihin Nito?

Ang kapitulong ito ay tungkol sa kung saan mo ikinakabit ang iyong identidad. Ang mga taga-Corinto ay nagkakabit sa mga tao, sa mga personalidad, sa kung sino ang mas magaling magsalita o magturo. Pamilyar ba iyon sa'yo? Baka hindi mo ito tinatawag na "paninibugho," pero may bahagi ka rin siguro ng kahit anong grupo, denominasyon, o maging influencer sa Christian space na naging parang idolo mo, hindi dahil mali sila, kundi dahil doon mo na inilagay ang buong tiwala mo imbes na kay Cristo.

Ang mas mahirap na bahagi ng kapitulong ito ay ang usapin ng apoy na susubok sa gawain ng bawat isa. Hindi ito nagsasabi na ang kaligtasan mo ay depende sa gawa mo, ang pundasyon ay si Cristo at ito ay hindi matitinag. Pero sinasabi nito na may mga bagay sa buhay mong Cristiano na magtatagal, at may mga bagay na mawawala lamang, parang usok. Maaring tama ang teolohiya mo pero mali ang paraan ng pagmamahal mo sa tao. Maaring aktibo ka sa ministeryo pero puno ng pagyayabang at pampersonal na agenda. Ang apoy ay walang pakialam sa dami ng ginawa mo, tinitingnan niya ang kalidad at ang layunin.

Ang Nagdudugtong na Hibla

Ang buong kapitulo ay umiikot sa isang katotohanan: si Jesu-Cristo ang tanging pundasyon. Walang ibang maaaring ilagay bukod sa kaniya. Ito ang parehong Cristo na sinasabi sa buong Kasulatan, ang bato na itinakwil ng mga tagapagtayo ngunit naging panulukang-bato. Sa Corinto, gusto nilang magtayo ng iba't ibang pundasyon, sina Pablo, Apolos, Cefas, pero wala sa kanila ang sapat. Tanging si Cristo lamang.

Pati ang larawan ng templo ay hindi basta-basta. Sa Lumang Tipan, ang templo ang lugar kung saan naninirahan ang presensya ng Diyos. Ngayon, dahil kay Cristo, ikaw mismo, kasama ng iyong kapwa mananampalataya, ang naging tirahan ng Espiritu Santo. Hindi na sa gusali matatagpuan ang Diyos, kundi sa mga taong pinatawad at pinabanal dahil kay Jesus. Iyon ay isang malaking pangako: hindi ka nag-iisa sa pakikipaglaban mo sa buhay, naninirahan ang Diyos sa iyo.

Para Sa Iyo

Subukan mong tapatan ang sarili mo: saan ka bumubuo ng iyong pagkakakilanlan? Sa kung gaano ka kagaling sa paaralan, sa opinyon ng iba tungkol sa'yo, sa kung sino ang sinusundan mo sa social media na may "tamang" paniniwala? Ang kapitulong ito ay nag-iimbita sa'yo na tanggalin ang mga iyon bilang pundasyon, kasi hindi sila tatagal sa apoy. Isang pundasyon lamang ang matatag: si Cristo.

Tanungin mo rin ang sarili mo kung anong klase ng materyales ang ginagamit mo sa pagtatayo ng buhay mo ngayon. Hindi ito tungkol sa bilang ng "achievements" mo sa faith, kundi sa kalidad. Ang pag-ibig na walang kondisyon, ang katapatan kahit walang nakatingin, ang pagpapatawad kahit mahirap, iyan ang ginto at pilak. Ang pagiging aktibo lang para makita, ang pagsunod sa trend dahil "uso," iyan ang dayami. Walang nakakakita ngayon ng pagkakaiba, pero may araw na magiging malinaw ang lahat.

Pag-usapan Natin Ito

Sino o ano ang kadalasan mong ginagawang "pundasyon" ng iyong identidad bukod kay Cristo, at paano mo ito napapansin?

Anong bahagi ng buhay mo ngayon ang sa tingin mo ay "ginto at pilak," at anong bahagi ang maaaring "dayami" na kailangan mong harapin nang tapat?

Nagdarasal Nang Sama-sama

Panginoon, salamat dahil ikaw ang tanging matatag na pundasyon ng buhay namin. Patawarin mo kami sa mga pagkakataong hinahanap namin ang identidad namin sa ibang bagay o tao. Turuan mo kaming magtayo nang may kalidad, hindi lang kadamihan, at paalalahanan mo kami na kami ay templo mo, tirahan ng iyong Espiritu. Sa pangalan ni Jesus, amen.