2 Mga Taga-Corinto 5

Ang Paliwanag

Si Pablo ay nagsusulat mula sa isang lugar na malapit sa kamatayan. Hindi ito abstract na teolohiya para sa kaniya, ito ay totoong takot at totoong pag-asa na magkasama. Ang tinatawag niyang "tolda" ay ang katawan nating ito, ang mortal na katawan na may petsa ng expiration. Alam niya na ang katawang ito ay masisira, kaya naman siya "dumaraing," sabi niya mismo. Hindi ito kasinungalingan na "okay lang lahat." Totoo ang bigat ng pagiging tao: sakit, katandaan, kamatayan.

Pero hindi doon nagtatapos si Pablo. Sinasabi niya na may naghihintay na "tahanan sa langit," hindi ginawa ng kamay ng tao kundi ng Diyos mismo. Ang salitang ginamit niya, "damitan," ay kakaiba pero malinaw ang ibig sabihin: hindi natin gustong tanggalan lang ng katawan at maiwan na "hubad," walang anyo, walang katawan. Ang inaasam niya ay ang buong buhay, kung saan ang namamatay ay mapapalitan ng buhay na walang hanggan. Ang garantiya nito, sabi niya, ay ang Espiritu Santo na ibinigay na sa atin ngayon, parang paunang bayad na nagsasabi: darating ang buo.

Dahil dito, may lakas ng loob si Pablo. Sinasabi niya na "lumalakad tayo sa pamamagitan ng pananampalataya at hindi sa mga bagay na nakikita." Ibig sabihin, hindi nakasalalay ang buhay natin sa kung ano lang ang nasasalat at nakikita ngayon. Pero hindi ito nangangahulugan na walang kahihinatnan ang buhay natin. Malinaw niyang sinabi: haharap tayong lahat sa hukuman ni Cristo, kung saan tatanggapin ng bawat isa ang nararapat sa kaniyang mga ginawa, mabuti man o masama. Isa itong seryosong linya, hindi ito banta lang para takutin, kundi katotohanang dapat harapin nang tapat.

Pagkatapos, lumipat si Pablo sa puso ng lahat: ang pagmamahal ni Cristo ang nag-uudyok sa kaniya. Namatay si Cristo para sa lahat, kaya't namatay ang lahat sa kaniya, at ang mga nabubuhay ay hindi na dapat mabuhay para sa sarili kundi para sa kaniyang namatay at muling nabuhay. Ito ang bumabago ng lahat ng paraan ng pagtingin. Hindi na natin dapat husgahan ang tao "ayon sa batayan ng tao," ibig sabihin base sa panlabas, katayuan, o unang impresyon. Sino man ang kay Cristo ay bagong nilalang na, ang luma ay lumipas na.

Ang buod ng kabanata: nakipagkasundo ang Diyos sa atin sa pamamagitan ni Cristo, hindi ibinilang ang ating mga kasalanan laban sa atin, at ibinigay sa mga naniniwala ang misyon na ipahayag ang pakikipagkasundong ito sa iba. Ang pinakamalalim na linya ay ito: si Jesus, na walang kasalanan, ay ginawang handog para sa ating mga kasalanan, upang tayo mismo ay maging katuwiran ng Diyos sa kaniya.

Ano ang Ibig Sabihin Nito?

Malamang alam mo na ang pakiramdam ng tumingin sa salamin at makakita ng kulang. Kulang sa itsura, kulang sa marka, kulang sa tanggap ng iba. Ang kabanatang ito ay hindi nagsasabing wala kang kulang. Sinasabi nitong may naghusga na sa iyo, at ang paghatol na iyon ay hindi galing sa iyong sarili o sa iba, kundi kay Cristo, at ang paghatol niya ay: namatay ako para sa iyo, hindi ko na binibilang ang iyong pagkakasala.

Ito ang laban ng pagiging bagong nilalang. Hindi ito magic transformation kung saan bigla mong nararamdaman ang pagbabago. Ito ay katotohanan na kailangan mong tanggapin bago pa man mo ito madama: kung ikaw ay kay Cristo, ang luma ay lumipas na, ang bago ay dumating na. Hindi ito nakasalalay sa kung gaano ka kagaling, kundi sa kung kanino ka kabilang.

Ang Iisang Kuwento

Ang buong kabanata ay tumatakbo papunta at mula kay Cristo. Ang tahanan sa langit ay hindi random na pangako, ito ay bunga ng muling pagkabuhay ni Cristo, ang unang katibayan na ang kamatayan ay hindi ang huling salita. Ang hukuman na binanggit ni Pablo ay parehong hukuman kung saan si Cristo, na siyang naghatol, ay siya ring nagbayad. Iyon ang kabalintunaan ng ebanghelyo: ang hukom mismo ang naging handog. Walang ibang relihiyon o pilosopiya ang nagsasabi nito.

At ang "ministeryo ng pagkakasundo" na ibinigay kay Pablo, iyon din ang ibinigay sa bawat mananampalataya. Hindi ito para sa mga espesyal lang na Kristiyano. Kung kay Cristo ka, ikaw ay kinatawan niya, tulad ni Pablo mismo. Ang mensahe ay hindi nagbabago: nakipagkasundo na ang Diyos sa mundo, hindi na binibilang ang kasalanan, at ang panawagan ay simple pero radikal, "makipagkasundo kayo sa Diyos."

Para sa Iyo

May bahagi sa iyo, malamang, na patuloy na nagbabadyet kung sapat ka na ba. Sapat na ba ang grades mo, ang katawan mo, ang bilang ng followers mo, ang tanggap sayo ng iba. Ang kabanatang ito ay hindi nangangako na mawawala ang presyon na iyon sa isang gabi. Pero sinasabi nito na may isang paghatol na mas mahalaga kaysa sa lahat ng iba, at ang paghatol na iyon ay dumaan na sa krus.

Isipin mo rin ito: hindi mo kailangang husgahan ang tao "ayon sa panlabas." Ibig sabihin, ang taong iyon na iniiwasan mo dahil kakaiba, o mahina, o hindi kasing-galing mo, iyon din ang taong kinamatayan ni Cristo. Paano mo tinitingnan ang tao ngayon, ayon sa itsura at katayuan, o ayon sa katotohanang mahal sila ni Cristo tulad ng pagmamahal niya sa iyo?

Pag-usapan Ito

Anong parte ng buhay mo ang pinaghuhusgahan mo pa rin gamit ang "batayan ng tao," itsura, tagumpay, o opinyon ng iba, sa halip na alam mo na kay Cristo ka na?

Kung totoong may hukuman ng Diyos na haharapin mo, ano ang nagbibigay sa iyo ng lakas ng loob sa halip na takot, batay sa binasa natin sa kabanatang ito?

Manalangin Tayo

Panginoon, alam mo ang bigat na binabalikat namin araw-araw, ang takot sa kakulangan, ang takot sa kamatayan, ang takot na hindi kami sapat. Salamat dahil hindi Ninyo binibilang ang aming mga kasalanan laban sa amin dahil kay Cristo. Gawin Ninyo kaming bago, at turuan Ninyo kaming tumingin sa ibang tao gaya ng pagtingin Ninyo sa amin. Amen.