2 Mga Hari 12

Ang Paliwanag

Pitong taong gulang si Joas nang maging hari siya. Isipin mo iyon: isang bata, pinaupo sa trono ng Juda, apatnapung taon ang paghahari sa unahan niya. Ang kaniyang ina ay si Sibia, taga-Beerseba, pero ang tunay na gumabay sa kaniya ay si Jehoiada ang pari. At habang tinuturuan siya ni Jehoiada, ginawa ni Joas ang matuwid sa paningin ng Panginoon. Pansinin mo ang pananalita: "sa lahat ng oras dahil tinuturuan siya ni Jehoiada." May kondisyon doon na babalikan natin.

Hindi lahat ng mali ay naayos. Ang mga dambana, mga lugar ng sambahan sa labas ng templo na hindi dapat ginagamit, ay nanatili. Mabuti si Joas, pero hindi perpekto ang kaniyang repormasyon.

Pagkatapos, may problema sa templo. Matagal nang nangolekta ng salapi mula sa bayan para sa pagpapaayos ng tahanan ng Panginoon, pero pagkaraan ng dalawampu't tatlong taon, wala pa ring naayos. Nagtanong si Joas sa mga pari: bakit? Nasaan ang pondo? Imbes na magtalo, inayos niya ang sistema. Isang baul na may butas ang ginawa, inilagay sa tabi ng altar. Ang lahat ng kolekta ay direktang dumaraan doon, binibilang ng mga eskriba ng hari at ng punong pari, at ibinibigay nang diretso sa mga manggagawa, karpentero, mason. At isang detalyeng kakaiba: hindi na hiningan ng ulat ang mga taong ito, dahil sila ay matapat. Umandar ang gawain.

Pero may dalawang bagay na hindi dinala sa naayos na templo: ang salapi para sa handog ukol sa kasalanan, na para sa mga pari, at ang anumang kasangkapang ginto o pilak, hindi muna ginawa habang abala pa sa pagpapaayos.

Pagkatapos ng lahat ng ito, dumating ang banta. Si Hazael, hari ng Aram, nilusob ang Gat at itinutok ang paningin sa Jerusalem. At sa halip na manalangin o magtiwala sa Panginoon tulad ng kaniyang pagsisimula, kinuha ni Joas ang mga banal na kasangkapan, ang ginto ng templo at ng palasyo, at ibinigay kay Hazael bilang suhol para umalis ito.

Ang kabanata ay nagtatapos nang malungkot. Sinalakay si Joas ng sarili niyang mga lingkod, pinatay siya, at inilibing kasama ng kaniyang mga ninuno. Si Amasias, ang kaniyang anak, ang humalili.

Ano ang Ibig Sabihin Nito?

Ang kabanatang ito ay hindi tungkol sa isang bayani na walang kapintasan. Ito ay tungkol sa isang tao na mabuti habang may gumagabay sa kaniya, pero unti-unting lumalayo sa katapatan niya nang siya na mismo ang nasa pwesto ng desisyon. Ang mga dambana na hindi niya inalis, ang gintong ibinigay sa kaaway imbes na ipinanalangin ang tulong ng Panginoon, ang lahat ng ito ay nagsasabi ng parehong bagay: ang tunay na pananampalataya ay hindi maipapasa lamang galing sa ibang tao. Kailangan itong maging sarili mo.

May kagandahan din dito: ang katapatan ng mga karaniwang manggagawa. Hindi sila hiningan ng ulat dahil mapagkakatiwalaan sila. Sa gitna ng isang sistemang sira sa loob ng dalawampu't tatlong taon, may mga taong tahimik lang gumagawa ng tama. Hindi lahat ng kabutihan ay nakikita, pero nakikita ito ng Panginoon.

At ang pagtatapos, ang pagkamatay ni Joas sa kamay ng kaniyang sariling mga tauhan, ay paalala na kahit ang pinakamagandang simula ay hindi garantiya ng magandang wakas. Ang Lumang Tipan ay tapat sa pagsasabi ng ganitong katotohanan. Walang kosmetiko dito.

Ang Common Thread

Ang templo sa kabanatang ito ay larawan ng isang mas malaking katotohanan: ang tirahan ng Diyos sa gitna ng kaniyang bayan ay patuloy na nasisira, at patuloy na kailangang ayusin, dahil ang mga taong namamahala rito, kahit mabuti, ay may limitasyon. Si Joas ay mabuting hari habang may Jehoiada. Pero wala siyang Jehoiada na nananatili habang buhay niya.

Si Jesus ang hari na hindi nangangailangan ng ibang tao para manatiling tapat. Siya mismo ang nagsabi, "Gibain ninyo ang templong ito, at sa loob ng tatlong araw ay itatayo ko itong muli," tinutukoy ang kaniyang sariling katawan. Hindi niya kinuha ang ginto ng templo para suhulan ang kaaway. Sa halip, siya mismo ang naging kabayaran, hindi para pagaanin ang krisis kundi para talunin ito nang lubusan sa krus.

Ang kasaysayan ng mga hari ng Juda, sunod sunod na mabuti't masama, ay umaasa sa isang hari na hindi babagsak. Si Joas ay anino lamang, isang pahiwatig na kulang. Si Jesus ang katuparan.

Para Sa Iyo

Marami sa inyo ngayon ay nabubuhay sa loob ng "Jehoiada" ng iba, mga magulang, pastor, guro sa Sunday school na nagtuturo at gumagabay. Mabuti iyon. Pero darating ang panahon, at marahil ito na ang panahon, na ikaw na ang kailangang magdesisyon kung sino ang paniniwalaan mo kapag wala nang nakamasid.

Magtanong ka sa sarili mo: anong mga "dambana" ang hindi mo pa inalis sa buhay mo, mga bagay na alam mong mali pero tinitiis mo na lang dahil komportable na? At kapag dumating ang presyon, kapag may "Hazael" na bumabanta sa buhay mo, saan ka kukuha ng kapayapaan? Sa tiwala sa Diyos, o sa pagbibigay ng bahagi ng integridad mo bilang bayad para lumayo ang problema?

Huwag ding kalimutan ang mga manggagawa sa kabanatang ito. Ang katapatan na walang nakatingin, iyon ang klase ng pananampalataya na hindi kailanman nasasayang.

Pag-usapan Ito

Sa anong bahagi ng buhay mo ikaw pa rin "nagtitiwala" sa pananampalataya ng ibang tao imbes na sa sarili mong relasyon sa Diyos?

Kailan ka huling pinili ang mabilis na solusyon, tulad ng pagbibigay ng ginto kay Hazael, imbes na tiwala sa Diyos kahit mas mahirap at mas matagal ito?

Nananalangin Tayo

Panginoon, salamat sa mga taong nagturo sa amin tungkol sa Iyo. Pero tulungan mo kaming huwag umasa lamang sa pananampalataya ng iba. Bigyan mo kami ng lakas na alisin ang mga bagay sa buhay namin na alam naming mali, kahit matagal na naming tinitiis. At kapag may presyon o takot na dumarating, turuan mo kaming tumakbo sa Iyo, hindi sa madaling paraan na nagkukumpromiso sa katotohanan. Salamat dahil si Jesus, ang tunay na Hari, ay hindi kailanman nagpaalipin sa takot. Amen.