Mga Taga-Colosas 2

Ang Paliwanag

Si Pablo ay nasa bilangguan, at hindi pa niya nakikilala nang personal ang mga taga-Colosas. Pero nag-aalala siya para sa kanila, kaya sinusulatan niya sila. Ang takot niya ay hindi tungkol sa kanilang kaligtasan, kundi tungkol sa kung sino ang paniniwalaan nila pagkatapos. May mga taong dumarating sa kongregasyon na may kaakit-akit na pananalita, may pilosopiya, may mga tuntunin tungkol sa pagkain, sa mga espesyal na araw, sa pagsamba sa mga anghel, sa pagpigil sa katawan. Mukhang malalim ang mga ito, mukhang mas "spiritual." Pero sabi ni Pablo, ito ay walang laman, mga anino lamang.

Ang sentro ng kabanata ay malinaw: kay Cristo nakatago ang lahat ng kayamanan ng karunungan at kaalaman (talata 3), at sa kaniyang katawan nabubuhay ang buong kaganapan ng Diyos (talata 9). Hindi kailangan ng mga taga-Colosas ng karagdagang lihim na kaalaman o karagdagang mga patakaran para maging kumpleto. Sila ay puno na sa kaniya (talata 10).

Pagkatapos, gumagamit si Pablo ng mga larawang malapit sa katawan: tuli, libing, pagbangon. Sinasabi niya na sa pananampalataya, kasama nila si Cristo na inilibing sa binyag, at kasama rin nila siyang binuhay. Ang kasalanan na nagpapatay sa atin ay pinatawad, ang utang na dokumento laban sa atin ay binura at ipinako sa krus (talata 13-14). Sa krus, tinalo ni Cristo ang mga kapangyarihan, hindi sa tago kundi sa hayag, parang isang matagumpay na pagdiriwang.

Kaya naman, sabi ni Pablo, huwag hayaang husgahan kayo ng iba dahil sa pagkain, sa mga araw ng pista, sa mga tuntunin ng katawan. Ang mga ito ay anino lamang; ang katawan, ang totoong bagay, ay si Cristo (talata 17). Ang taong lumilihis papuntang mga anghel at mga patakaran ay hindi na kumakapit sa ulo, kay Cristo mismo, na siyang pinagmumulan ng buhay at lakas ng buong katawan (talata 19).

Ano ang Ibig Sabihin Nito?

Sa panahon natin, hindi na tayo tinutukso ng mga anghel o ng mga patakaran sa pagkain. Pero ang diskarte ay pareho pa rin: may sasabihin sa iyo na hindi sapat ang simpleng pananampalataya kay Cristo, na kailangan mo pa ng karagdagang bagay para maging "totoong" Kristiyano o para maranasan ang tunay na espirituwalidad. Baka ito ay tumatak sa anyo ng sobrang disiplina, ng mga regla tungkol sa kung ano ang dapat mong iwasan, o ng ideya na kailangan mong maranasan ang tamang emosyon, ang tamang karanasan, bago ka masabing "malapit sa Diyos."

Sinasabi ni Pablo: tumigil ka. Hindi ito ang punto. Kung kay Cristo mo natanggap ang lahat, bakit ka pa naghahanap ng iba? Hindi ito nangangahulugan na walang saysay ang disiplina o pagsisikap. Ang punto ay kung saan nakaugat ang iyong kasiguraduhan. Kung ang seguridad mo ay nasa kung gaano ka kagaling sumunod sa mga patakaran, palaging may kulang. Kung ang seguridad mo ay nasa kaniya, kumpleto ka na, hindi dahil sa iyong sariling gawa, kundi dahil doon sa ginawa niya sa krus.

Ang Iisang Kuwento

Ang buong kabanatang ito ay tungkol kay Cristo mula umpisa hanggang dulo, at hindi ito aksidente. Ang Diyos ay hindi lamang nagbigay ng mga tuntunin at sinabing "gawin ninyo ito para maging malapit sa akin." Sa halip, pumasok siya mismo sa kasaysayan, nagkatawang-tao, namatay, at nabuhay. Ang lahat ng mga anino sa Lumang Tipan, ang mga pista, ang mga araw ng pamamahinga, ang mga seremonya, tumuturo lahat sa kaniya. Ngayon na dumating na ang katawan mismo, hindi na kailangang manatili sa anino.

Ito rin ang dahilan kung bakit hindi kailanman "sapat" lang ang relihiyon, sa kahit anong anyo nito. Kahit ang pinakamahigpit na disiplina sa sarili, sabi ni Pablo sa talata 23, ay walang halaga laban sa kalayawan ng laman. Ang solusyon sa problema ng puso ng tao ay hindi mas mahigpit na tuntunin, kundi isang tunay na koneksyon sa buhay na ulo, si Cristo, na nagbibigay ng lakas sa buong katawan gaya ng dugo na dumadaloy sa mga litid at kasu-kasuan.

Para Sa Iyo

Marahil hindi ka natutukso na sumamba sa mga anghel. Pero maaaring may bahagi ka na naghahanap ng seguridad sa maling lugar, sa kung gaano ka "disiplinado" sa pananampalataya, sa kung ano ang tingin ng ibang tao sa iyo, sa kung gaano karami ang alam mo tungkol sa Bibliya, o sa kabaligtaran, sa kung gaano karami ang iyong iniiwasan para masabing mabuti kang Kristiyano. Tanungin mo ang sarili mo nang tapat: kung tanggalin ang lahat ng iyon, ang lahat ng patunay na ipinapakita mo sa ibang tao at sa sarili mo, may natitira pa bang seguridad? O nakaugat ba talaga ang buhay mo kay Cristo mismo, hindi sa mga bagay na ginagawa mo para patunayan na malapit ka sa kaniya?

Hindi ito hamon na maging tamad sa iyong pananampalataya. Ito ay hamon na tignan mo kung saan mo talaga inilalagay ang iyong tiwala. May kalayaan sa katotohanang ito na hindi mo kailangang magpatuloy na magpatunay, hindi mo kailangang malaman ang lahat, hindi mo kailangang maabot ang tamang pamantayan bago ka tanggapin. Naibigay na ito. Ang tanong ay kung paniniwalaan mo iyon.

Pag-usapan Ito

Anong mga "patakaran" o pamantayan ang madalas mong ginagamit, kahit hindi mo namamalayan, para masiguro sa sarili mo na "sapat" ka na bilang Kristiyano?

Kung totoong nasa kay Cristo na ang buong kaganapan ng Diyos, paano nagbabago ang tingin mo sa mga taong may ibang paraan ng pagsamba o pananampalataya kaysa sa iyo?

Nananalangin Nang Sama-sama

Panginoon, madalas kaming naghahanap ng seguridad sa maling lugar, sa amin mismong pagsisikap, sa opinyon ng iba, sa mga bagay na madaling makita pero walang lalim. Ituro mo sa amin muli na sa iyo lang nakatago ang tunay na kayamanan. Tulungan mo kaming kumapit sa iyo bilang ulo, at hindi sa mga anino na hindi naman kayang magbigay ng buhay. Salamat dahil kumpleto na kami sa iyo. Amen.