Mga Gawa 16:6

Ang Teksto

Matapos palakasin ang mga iglesia sa Derbe at Listra, tumuloy sina Pablo sa hilaga, sa mga lupain ng Frigia at Galacia. Hindi iyon ang pinlano nila. Ang buong daloy ng talata ay nakasalalay sa isang maliit na sugnay: "dahil hindi pinahintulutan ng Banal na Espiritu na mangaral sila ng salita ng Diyos sa probinsiya ng Asia." Nakasara ang pinto. Ang misyonerong may pinakamalinaw na pagkatawag sa buong Bagong Tipan ay hinarangan, hindi ng kaaway, hindi ng sakit, hindi ng pagod, kundi ng Espiritu mismo. At hindi sinasabi ni Lucas kung paano. Walang pangitain dito, walang propeta, walang boses sa gabi. Iyon ay darating pa lang sa talatang siyam. Dito, puro katahimikan at pagliko lamang ng daan.

Ang Ubod

Narito ang tinik na madalas nating laktawan: ang hinaharang ay mabuti. Hindi kasalanan ang nais ni Pablo. Nagnanais siyang ipangaral ang salita ng Diyos sa Asia, at sino ba tayo para sabihing mali iyon? Gayunman, tumanggi ang Espiritu. Ibig sabihin, hindi lahat ng mabuting bagay ay bagay na para sa iyo ngayon. Ang Diyos ay hindi lamang nagpapagalaw; nagpipigil din siya. At ang pagpipigil na iyon ay hindi parusa kundi pamamahala, ang paraan ng isang Panginoon na mas malawak ang nakikitang mapa kaysa sa atin. May isang bagay na nakakapanghina rito at kasabay ay nakakapagpalaya: hindi natin kailangang maintindihan ang dahilan bago tayo sumunod. Ang talatang ito ay hindi nagbibigay ng paliwanag, nagbibigay lamang ng direksyon.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Kung hindi hinarangan ang Asia, walang Filipos. Walang Lidia sa tabi ng ilog, walang bantay ng bilangguan na nanginginig sa gitna ng gabi, walang unang iglesia sa kontinente ng Europa. Ang pagsara sa talatang anim ang siyang nagbukas sa pangitain ng talatang siyam: "Tumungo kayo dito sa Macedonia at tulungan kami." Ganito gumagalaw ang Diyos sa buong Kasulatan: ang nakakabiglang pagliko ay madalas na siyang landas ng pagliligtas. Nabenta si Jose; napadpad ang pamilya ni Elimelec sa Moab at doon natagpuan si Ruth. At sa gitna ng lahat ay si Jesus sa Getsemani, na humihingi ng ibang daan at tumatanggap ng hindi. Ang pagsunod na hindi nakakaunawa ay hindi mas mababang klase ng pananampalataya. Iyon ang hugis ng pananampalataya ni Cristo mismo.

Ang Salamin

May Asia ka rin. Ang trabahong pinaghandaan mong mabuti at ibinigay sa iba. Ang paglipat na hindi natuloy. Ang ministeryong tila malinaw na tawag, pero isa-isang nawala ang mga pinto. Ang katawang hindi na kayang gawin ang dati mong ginagawa. At ang pinakamasakit: ang mga pinto ring iyon ay hindi mga pintong patungo sa kasalanan. Mabubuting bagay ang gusto mo. Kaya naman nakakapanghina ang hindi.

Pansinin kung ano ang ginawa ni Pablo. Hindi siya huminto sa harap ng saradong pinto para makipagtalo. Naglakad siya. Sa Frigia, sa Galacia, patungo sa Troas, hindi alam ang susunod. Minsan ang pagsunod ay hindi pag-unawa kundi pagpapatuloy ng paglakad hanggang dumating ang liwanag.

Ngayong araw, kumuha ka ng papel. Isulat ang isang pintong nagsara sa iyo ngayong taon. Sa tabi nito, isulat ang tanong: "Saan mo ako pinapapunta?" At manalangin nang tatlong minuto na nakatitig doon, hindi humihingi ng paliwanag kundi ng lakas na maglakad.

Ang Tanong

Paano nga ba pinigilan ng Espiritu si Pablo? Ayaw sabihin ni Lucas. Propesiya? Kirot sa loob? Mga pangyayaring paulit-ulit na humaharang? Ang katahimikan ng teksto ay isang uri ng disiplina para sa atin: ayaw ibigay sa atin ng Diyos ang pormula ng kaniyang patnubay.

At may mas matalim pa. Paano ang mga tao sa Asia? May mga pamilya roon na nabuhay at namatay nang hindi narinig ang ebanghelyo dahil ipinagpaliban ito. Darating din ang salita sa Efeso, oo, ngunit pagkalipas ng mga taon. Hindi ipinapaliwanag ng teksto ang bigat na iyon. Nananatili itong bukas. Hindi tayo binibigyan ng Diyos ng balanse ng kaniyang pagtitimbang, tanging ng kaniyang mukha sa katauhan ni Jesus. At minsan iyon lamang ang kapit natin.

Ang mga Unang Nakarinig

Isipin ang mga taga-Filipos na nakarinig nito nang basahin sa kanilang pagtitipon. Narinig nila ang isang talata tungkol sa isang lupaing hindi nila kilala, at saka nila naunawaan: ang pagkakaroon namin ng iglesia ay bunga ng isang hindi. Hindi kami ang unang pinili ni Pablo. Kami ang pinili ng Espiritu. Nakakababa iyon sa pagmamalaki at nakakapagpatatag sa pananampalataya nang sabay.

Para naman sa mga unang mambabasa ni Lucas sa mas malawak na mundong Griego, mahalaga ito: lumalaki ang iglesia hindi dahil sa husay ng estratehiya ng mga apostol kundi dahil may Isang nagtutulak at humahadlang. Hindi kampanya ang misyon. Pinangungunahan ito.

Konteksto

Mga taong 49 hanggang 50 pagkatapos ni Cristo, sa ikalawang paglalakbay ni Pablo. Kasama niya si Silas at ang bagong tinuling si Timoteo, at dala nila ang mga tagubilin mula sa mga apostol sa Jerusalem. Ang "probinsiya ng Asia" ay hindi ang kontinenteng alam natin kundi ang mayamang lalawigang Romano sa kanlurang Turkey ngayon, na ang sentro ay Efeso: masikip na daungan, malalaking templo, salapi, tao, impluwensiya. Mula sa pananaw ng estratehiya, iyon ang tamang target. Sa halip, naglakad sila sa mga mataas at mahirap na lupain ng Frigia at Galacia, mabatong daan, mahabang araw, kaunting bayan. Ang mukhang pagkasayang ay pala-pala ng Diyos.

Pagninilay

Anong saradong pinto sa buhay mo ang hindi mo pa natatanggap bilang posibleng gawa ng Espiritu, at ano ang pumipigil sa iyo?

Kung hindi ipaliwanag ng Diyos ang kaniyang dahilan sa loob ng isa pang taon, handa ka bang magpatuloy sa paglakad?