Deuteronomio 15

Ang Teksto

Bawat ikapitong taon ay taon ng pagpapalaya: kinakansela ang mga utang sa kapwa Israelita, at ang Hebreong aliping naglingkod nang anim na taon ay pinalalaya, hindi lamang pinapauwing walang dala kundi binibigyan ng masagana mula sa kawan, giikan at pigaan ng ubas. Sa gitna nito ay isang babala laban sa tusong pagkukuwenta ng puso na nagsasabi, "Ang ikapitong taon, ang taon ng pagpapalaya, ay malapit na," at sa dulo, ang utos na ang bawat panganay ng hayop ay nakalaan kay Yahweh at hindi na pagtatrabahuhin ng may-ari.

Ang Ubod

Dalawang pangungusap sa kabanatang ito ang parang nagbabanggaan. Sa talata 4: "wala dapat sa inyo ang mahirap." Sa talata 11: "hindi kailanman mawawala ang mahihirap sa lupain." Hindi ito pagkakamali ng manunulat. Ang una ay ang hugis ng lupain kung tatalima nang buo ang bayan; ang ikalawa ay ang matapat na pagbasa sa tunay na puso ng tao. Sa pagitan ng dalawa nakatayo ang buong batas na ito. Ang Diyos ay hindi nagtatakda ng kahirapan bilang tadhana ng iba; itinutuon niya ito bilang pang-araw-araw na pagsubok ng pagtitiwala. Ang utos ay hindi "magbigay kung kaya mo" kundi "tiyaking bukas ang inyong kamay." Ang kabanalan dito ay may hugis ng kamay, hindi ng damdamin.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang dahilan ng buong batas ay nasa talata 15: "Dapat ninyong alalahanin na kayo ay mga alipin sa lupain ng Ehipto, at si Yahweh na inyong Diyos ang tumubos sa inyo." Hindi ito pangaral tungkol sa kabaitan; ito ay tinubos na tao na pinakikilos na gumawa ng katulad. Ang Israel ay lumabas sa Ehipto na hindi hubad at walang dala, kundi may dalang kayamanan; kaya ang pinalalayang alipin ay hindi rin dapat "makaalis na walang dala." Ganito gumagalaw ang biyaya sa Kasulatan: pababa, paloob sa buhay ng tinubos, paluwas sa kapwa. At dito tumuturo ang sinulid kay Cristo, na nagproklama ng taon ng kalugud-lugod ng Panginoon at tinupad ang pangunahing pagkakansela: hindi ng utang na pera kundi ng utang na hindi kayang bayaran ninuman.

Ang Salamin

Kilala natin ang kalkulasyon sa talata 9. Hindi iyon pagiging masama; iyon ay pagiging praktikal. Malapit na ang pagkansela, kaya huwag nang magpautang. Ngayon ito ay ganito: malapit nang mag-asawa ang anak ko, kaya huwag na munang tumulong sa pinsang nawalan ng trabaho. Mahal na ang bilihin ngayon, kaya bawasan muna ang ibinibigay. Ang nakakagulat ay tinatawag ito ng teksto na "masamang pag-iisip sa inyong puso" at sinasabing "maging kasalanan ito para sa inyo." Hindi ito katamtamang pagiging maingat; pagkukunwari ito ng pagiging responsable samantalang pagdadamot pala. At binabalaan ka ng teksto: may naririnig ang Diyos na hindi mo naririnig, ang iyak ng kapatid mong kulang. Ngayong araw, isulat ang pangalan ng isang taong alam mong kapos, at magpadala ng tulong na sapat para maramdaman mo, kahit maliit lang, bago matapos ang araw.

Ang Konteksto

Nagsasalita si Moises sa kapatagan ng Moab, sa bayang hindi pa nakakapasok sa lupain. Lahat ng ito ay batas para sa buhay na hindi pa nila nasisimulan: mga tarangkahan, giikan, pigaan ng ubas, ani na hindi pa naitatanim. Sa sinaunang Malapit na Silangan, karaniwan ang pagkakautang; ang masamang ani sa loob ng dalawang taon ay sapat nang maglugmok sa isang pamilya, at ang pagbebenta ng sarili bilang alipin ang huling lambat bago tuluyang bumagsak. Sa ibang bansa, may mga haring nagdedeklara ng pagkansela ng utang kapag umakyat sila sa trono, bilang pabor na galing sa itaas. Dito, hindi ito pabor ng hari kundi takdang ritmo ng Diyos, bawat pitong taon, hindi nakasalalay sa kapritso ng makapangyarihan.

Ang Pangunahing Tauhan

Si Yahweh ang tunay na tauhan dito, at kapansin-pansin kung paano siya nagsasalita. Hindi siya nagbibigay ng utos na walang katwiran; sa halos bawat talata ay may "dahil": dahil pinagpala kayo, dahil alipin kayo noon, dahil tinubos kayo. Nangangatwiran ang Diyos sa kaniyang bayan, hindi siya nag-uutos lamang. At sa ilalim ng lahat ay ang pag-aangkin: ang lupain ay kaniya, ang ani ay kaniya, ang panganay ay kaniya, maging ang mga Israelita ay kaniya, sapagkat siya ang bumili sa kanila palabas ng Ehipto. Kaya walang sinuman sa Israel ang tunay na may-ari ng kapwa niya. Ang Diyos na ito ay hindi lamang maawain; mapanghimasok siya sa ekonomiya ng kaniyang bayan.

Ang Detalye

Ang pambutas at ang tainga sa talata 17. Kakaiba ang eksenang ito: ang aliping ayaw umalis dahil "minamahal niya kayo at ang inyong tahanan," at ang tanda nito ay isang butas sa tainga na idinidiin sa pintuan ng bahay. Ang tainga, ang bahagi ng katawan na pinakatahimik, ang nagiging marka ng pakikinig at pagsunod habambuhay. At pansinin: ito ay pagpiling kalayaan, hindi sapilitan. Siya ay malayang umalis, at pinili niyang manatili. Doon nabubunyag ang pinakamalalim na hugis ng pagkakasundo sa Diyos. Hindi tayo tinawag na manatiling alipin dahil wala tayong pagpipilian, kundi dahil nakita natin kung sino ang nagpalaya sa atin, at hindi na tayo lalayo.

Pagninilay

Anong "praktikal na dahilan" ang ginagamit mo ngayon para hindi tumulong sa isang taong alam mong nangangailangan?

Kung tinanggap mong kinansela ng Diyos ang hindi mo kayang bayaran, saan sa buhay mo pinanghahawakan mo pa rin ang utang ng iba sa iyo?