Deuteronomio 7

Ang Teksto

Nakatayo si Moises sa kapatagan ng Moab, nakaharap sa isang henerasyong ipinanganak sa disyerto, at tinuturo niya ang ilog na malapit na nilang tawirin. Sinasabi niya: pagdating ninyo roon, pitong bansang mas malaki at mas malakas kaysa sa inyo ang haharap sa inyo, at hindi kayo makikipagkasundo sa kanila, hindi kayo makikipag-asawa, hindi kayo maaawa. Pagkatapos ay ipinapaliwanag niya kung bakit: hindi dahil kayo ang pinakadakila, kundi dahil kayo ang pinakakaunti, at minahal kayo ng Diyos nang walang ibang dahilan kundi pag-ibig at pangako.

Ang Puso ng Teksto

Mapanganib ang kabanatang ito kung hihiwalayin mo ang utos sa dahilan. Una ang sandata, pagkatapos ang puso: "Hindi itinakda ni Yahweh ang pagmamahal niya sa inyo o pinili niya kayo dahil mas marami ang bilang ninyo kaysa sinuman sa mga tao- dahil kayo ang pinaka-konti sa lahat." Walang nararapat dito. Walang nakuhang karapatan. Pinili sila dahil pinili sila, at dahil may ipinangako ang Diyos sa kanilang mga ninuno. Ang kabanalan sa Deuteronomio ay hindi moral na tagumpay kundi pag-aari: hiniwalay, inangkin. At dahil doon, nagiging usapin ng buhay at kamatayan ang tanong kung sino ang sinasamba sa loob ng bahay. Hindi lahi ang nakataya rito, kundi katapatan.

Ang Hibla sa Kabuuan

Mahirap basahin ang talata 2 nang hindi napapaso. Pero pansinin kung saan tumutungo ang utos sa talata 5: altar, poste, diyus-diyosang hinulma. Ang digmaan dito ay digmaan laban sa isang relihiyosong sistemang lumalamon ng mga anak. At nabigo ang Israel; alam natin ang dulo ng kuwento. Ang mga anak na babae at lalaki ay naghalo, ang mga altar ay nanatili, at ang bansang hiniwalay ay napunta sa pagkatapon. Kaya nang dumating si Jesus, hindi niya inulit ang espada; dinala niya ang paghatol sa kaniyang sariling katawan at nilinis ang templo mula sa loob. Ang ganap na pagwasak na iniutos sa Canaan ay nagiging ganap na pagwasak ng kasalanan sa krus, at ang bagong bayan ay tinitipon mula mismo sa mga bansang dating itinakwil.

Ang Salamin

Tingnan mo ang talata 25. Sunugin ang imahen, oo, pero may karugtong: huwag mong naisin ang pilak at ginto na nakabalot dito. Doon tayo nahuhuli. Hindi natin sinasamba ang mga diyos ng ating panahon; tinitipid lang natin ang kapaki-pakinabang na bahagi. Pinapanatili mo ang kontaktong alam mong sumisira sa iyo dahil kailangan mo siya sa trabaho. Pinapanatili mo ang paraan ng pagkita ng pera na hindi mo maipagtatanggol nang malinaw, dahil masarap ang ginhawa. Hindi altar ang tawag mo rito, kundi praktikalidad. Sabi ni Moises: iyan ang bitag, at hindi ito nasa labas ng pintuan kundi dinadala mo mismo sa loob ng bahay. Kaya ngayon: tumayo ka, pumasok sa isang silid ng iyong bahay, at alisin o burahin ang isang bagay na matagal mo nang pinanghahawakan dahil "sayang naman," kahit alam mong inilalayo ka nito sa Diyos.

Ang Ugnayan ng mga Teksto

Dalawang tinig ang sumasagot sa kabanatang ito. Una, si Acan sa Josue 7: isang balabal, pilak, at isang gintong bareta mula sa Jerico, itinago sa ilalim ng tolda. Literal niyang ginawa ang ipinagbabawal sa talata 26, at ang buong bayan ang natalo. Ipinapakita nito na seryoso ang Diyos sa babalang ito; hindi retorika ang talinghaga ng bitag. Pangalawa, ginagamit ni Pedro sa kaniyang unang sulat ang eksaktong mga salita ng talata 6 para sa mga Kristiyano sa Asia Minor: hinirang na lahi, bayang inangkin. Hindi inalis ang pagpili; pinalawak ito. At ang parehong lohika ang sumusunod: dahil kayo ay inangkin, mamuhay kayo nang iba sa paligid ninyo.

Ang Detalye

Dalawang maliit na salita sa talata 22 ang nagpapabago ng tono ng buong kabanata: "unti-unti." Matapos ang lahat ng pananalita tungkol sa ganap na pagwasak, sinabi ng Diyos na hindi ito mangyayari nang mabilisan, dahil kung aalis agad ang mga bansa, mangingibabaw ang mabangis na mga hayop sa isang bakanteng lupain. Hindi ito pangingimi; ito ay pagkalinga. May bilis ang Diyos na iniaakma sa kung ano talaga ang kaya ng bayan niyang pangasiwaan. Iyan ang sagot sa taong nagtataka kung bakit hindi pa rin naaalis ang kasalanang ipinapanalangin niya sa loob ng sampung taon. Minsan ang biglaang paglaya ay mag-iiwan lamang sa iyo ng mas malaking kagubatan.

Ang Larawan ng mga Unang Nakarinig

Ang nakikinig ay mga taong walang lupa, walang lungsod, walang bakod. Namatay ang kanilang mga magulang sa ilang. Alam nila ang nagtatayog na pader ng mga lungsod ng Canaan, at narinig nila ang ulat ng mga tiktik mula pagkabata. Kaya sa talata 17 ay binanggit ni Moises ang mismong bulong ng kanilang puso: "Itong mga bansa ay mas marami kaysa sa akin, papaano ko sila maaaring tatalunin?" Ang sagot ay hindi pampalakas-loob kundi alaala: tingnan ninyo si Paraon. Para sa isang bayang walang hukbo at walang kasaysayan, ang tanging batayan ng tapang ay ang nakita na nila. Iyan pa rin ang nananatiling tanging batayan.

Pagninilay

Anong "pilak at ginto" ang pinapanatili mo mula sa isang bagay na matagal mo nang sinabing tinalikuran mo?

Saan sa buhay mo kailangan mong tanggapin na "unti-unti" ang pamamaraan ng Diyos, at ano ang nagiging reaksyon mo kapag mabagal siya?