Ang Mangangaral 12:1

Ang Teksto

Bago ka pa manghina, alalahanin mo ang gumawa sa iyo. Iyan ang buong bigat ng talata: "Alalahanin mo rin ang iyong Manlilikha sa araw ng iyong kabataan, bago dumating ang araw ng paghihirap." Hindi ito banayad na paalala; isa itong utos na may takdang oras. May darating na mga taon na sasabihin mong, "Hindi ako nasisiyahan sa kanila," at ang mga sumusunod na talata ay inilalarawan iyon nang walang pagpapaganda: manginginig ang mga tagapagbantay, yuyuko ang mga malalakas, lalabo ang mga mata sa bintana. Ang Mangangaral ay hindi nagbabanta. Naglalarawan lamang siya ng katawan na unti-unting isinusuko ang sarili, at itinutulak ka niyang kumilos habang may lakas ka pa.

Ang Ubod

Pansinin kung anong pangalan ang ginamit: hindi "Panginoon," hindi "Diyos ng iyong mga ninuno," kundi "iyong Manlilikha." May pag-aari sa salitang iyon. Ang katawan mong malakas ngayon, ang mga taong kaya mong magtrabaho, magmahal, magpasya at magsimula, ay hindi mo sariling likha. Hiram ang lahat. Ang Hebreong zakar, "alalahanin," ay hindi lamang pag-iisip; ito ang pag-alaala na may kasamang kilos, gaya ng pag-alaala ng Diyos sa kaniyang tipan at pagkatapos ay pagkilos niya. Kaya ang utos dito ay etikal, hindi sentimental: mamuhay ka ngayon na parang totoo ngang may Manlilikha ka. At ang libro mismo ang magsasabi kung saan ito papunta, dahil "hahatulan ng Diyos ang bawat gawain." Ang kabataan ay hindi panahon ng pagpapaliban kundi panahon ng pananagutan.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang tinig na ito ay hindi banyaga sa Bibliya. Mula pa sa hardin, ang tao ay alabok na binigyan ng hininga, at dito sinasabi ng Mangangaral na "bumalik ang alabok sa lupa kung saan ito nanggaling, at bumalik sa Diyos ang espiritu na siyang nagbigay nito." Wala siyang ipinapangakong pag-iwas sa kamatayan. Ang Mangangaral ay nakatayo sa dulo ng isang daan na hindi niya kayang lampasan, at doon siya nananatiling matapat: alalahanin mo ang Manlilikha bago maputol ang pilak na tali. Ang Bagong Tipan ay hindi nagpapawalang-bisa nito kundi tinutugunan ito. Ang Manlilikha na dapat mong alalahanin sa kabataan mo ay siya ring nagpasyang pumasok sa alikabok, magkaroon ng katawang nanghihina at namamatay, upang ang pagbabalik ng espiritu sa Diyos ay hindi na katapusan kundi pagbubukas ng pinto.

Ang Salamin

May kakaibang talas ang talatang ito para sa taong malusog pa. Ipinagpapaliban natin ang Diyos hindi dahil ayaw natin sa kaniya kundi dahil abala tayo: may deadline, may binabayarang utang, may anak na kailangang ihatid, may karerang pinapatatag. Sinasabi natin sa sarili na darating ang panahon na magiging mas tahimik, mas maluwag, mas handa. Ngunit ang inilalarawan ng Mangangaral ay hindi maluwag na katandaan kundi mga araw kung saan sasabihin mong "Hindi ako nasisiyahan sa kanila." Ang lakas na ipinagpaliban mo ngayon ay hindi ka na hihintayin. Ang pera mong tinipid para sa hinaharap, ang katawan mong pinagod para sa promosyon, ang mga taong hindi mo binisita dahil "sa susunod na lang," lahat iyon ay may petsa ng pagkaubos. Ngayong araw, isulat mo sa isang papel ang isang bagay na paulit-ulit mong ipinagpapaliban para sa Diyos o para sa taong mahal mo, at itakda mo ang oras nito bukas.

Ang Tanong

Bakit ganito kalupit ang paglalarawan? Walang aliw dito para sa matatanda, walang "may kagandahan din ang pagtanda." Ang mga tumatanaw sa bintana ay hindi na nakakakita nang malinaw, at tapos. Ito ang hindi natin madaling tanggapin: hindi lahat ng bahagi ng Kasulatan ay nagpapalambot ng dagok. Marahil iyan mismo ang biyaya nito. Ang taong tinatakasan ang katotohanan ng sariling kahinaan ay hindi mapapakinggan ang pang-aaliw; kailangan muna niyang marinig ang totoo. Hindi sinasagot ng Mangangaral kung bakit dinisenyo ng Diyos ang tao na nauubos. Iniiwan niyang bukas ang tanong, at binibigyan lamang tayo ng isang bagay na kayang gawin ngayon: alalahanin, habang may maaalala pa.

Ang Interteksto

Sinabi ni Jesus ang kuwento ng mayamang mangmang na nagpaplano ng mas malalaking kamalig, at sa gabing iyon ay hiningi sa kaniya ang kaniyang kaluluwa. Iisa ang lohika: ang taong nagtatakda ng sariling timeline ay hindi ang may hawak ng oras. At ang Awit 90, na hinihiling ang pusong marunong sa pamamagitan ng pagbilang ng mga araw, ay kapatid ng talatang ito. Parehong sinasabi na ang kamalayan sa hangganan ay hindi nagpapalumbay kundi nagpapatalino. Ang Mangangaral ay hindi tanging tinig na madilim sa Bibliya; siya ang tinig na tumatanggi sa mababaw na kaaliwan upang ihanda tayo sa tunay.

Ang Profile

Ang unang bumasa nito ay mga Israelitang nabubuhay sa mundo kung saan ang pagtanda ay walang gamot, walang salamin sa mata, walang pensiyon. Alam nilang totoo ang bawat imahe: ang mga kamay na nanginginig, ang tenga na natatakot sa tinig ng ibon, ang mga nagdadalamhati sa lansangan. Hindi ito metapora para sa kanila kundi ang bahay sa kabilang kanto. At may isa pang bagay: sa kanilang kultura, ang kabataan ay panahon ng pagpapakitang-gilas, ng lakas at katanyagan. Ang sabihing ilaan mo ang kabataan mo sa Manlilikha ay pagsalungat sa likas na daloy ng lipunan. Hindi tirang oras ang hinihingi ng Diyos, kundi ang pinakamainit na bahagi ng buhay.

Pagninilay

Ano ang isang desisyon ngayong linggo na iba ang gagawin mo kung tototohanin mong ang lakas mo ay hiram at may takdang panahon?

Kanino mo ipinagpapaliban ang oras mo, at ano ang totoong dahilan ng pagpapaliban na iyon?