Exodo 2

Ang Teksto

Isang mag-asawang Levita ang nagkaanak ng isang lalaki sa panahon na ipinapapatay ng Paraon ang mga sanggol na Hebreo. Itinago siya ng ina ng tatlong buwan, pagkatapos ay inilagay sa isang basket sa gilid ng ilog, kung saan natagpuan siya ng anak ng Paraon at pinalaki bilang kaniyang anak, kasama pa ang tunay na ina na binayaran para mag-alaga. Paglaki ni Moises, pinatay niya ang isang taga-Ehipto na nananakit ng isang Hebreo, tumakas sa Midian nang matuklasan ang ginawa niya, tumulong sa pitong anak ng pari sa balon, at doon nag-asawa at nagkaanak. Sa dulo ng kabanata, dumaing ang Israel, at nakita, narinig, at naunawaan ng Diyos ang kanilang kalagayan.

Ang Ubod

May isang maliit na detalye sa talata 12 na hindi dapat palampasin: "Lumingon siya sa magkabilang banda, at nang makita niya na walang tao doon." Hindi ito paglalarawan ng katapangan kundi ng pag-iingat. Tama ang galit ni Moises; mali ang paraan at mali ang oras. Tinuturo ng kabanatang ito ang isang mabigat na aral: ang matuwid na damdamin ay hindi awtomatikong gumagawa ng matuwid na kilos. Sa kabilang banda, ang Diyos ay kumikilos sa pamamagitan ng mga maliit, halos hindi mahahalatang pagsuway: isang inang nagtago ng sanggol, isang basket na pinahiran ng alkitran, isang kapatid na nakatayo sa hindi kalayuan. Hindi palaging mabilis o malakas ang pagliligtas ng Diyos; madalas ito dumadaan sa mga taong gumawa ng tama kahit maliit at walang makakita.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Isang sanggol na dapat mamatay sa utos ng hari, ngunit inahon mula sa tubig at itinago sa bahay ng mismong kaaway. Ang pangalan ay kumapit: "Dahil inahon kita mula sa tubig." Mula sa tubig ng kamatayan ay inaahon ng Diyos ang kaniyang tagapagligtas. Ganito rin ang paggawa niya kalaunan sa isa pang sanggol na pinaslang ang mga kaedad, tumakas sa Ehipto, at bumalik upang mangunang maglabas ng kaniyang bayan. Hindi ito alegorya na pinilit; ito ang pattern na kinikilala mismo ng Bagong Tipan kapag tinatawag si Jesus na mas dakilang Moises. At ang susi sa dulo: "inalala ng Diyos ang kaniyang tipan." Ang kasaysayan ng kaligtasan ay hindi improbisasyon kundi pagtupad ng pangakong mahabang panahon nang nauna.

Ang Salamin

Ang tanong ng kabanatang ito sa atin ay tiyak: ano ang mga bagay na gagawin mo lamang kung walang nakakakita? Ang pag-asta sa anak na hindi mo gagawin sa harap ng ibang magulang. Ang resibong binago ng kaunti. Ang mensaheng binura bago makita ng asawa. Ang paghusga sa katrabaho na sinasabi mo sa usapan sa labas ng tanggapan. Ang lingon sa magkabilang banda ay matapat na pagsusulit ng konsiyensiya: kung kailangan mong tiyakin na walang saksi, alam mo na ang hatol. Ngunit may kabilang mukha rin: nang tulungan ni Moises ang pitong babaeng pinapalayas sa balon, hayagan at walang pakinabang na kaniyang ginawa. Doon siya naging tao ng Diyos, hindi sa buhangin kung saan nagtago siya ng bangkay.

Ngayong araw, pumili ng isang taong tinutulak sa gilid sa inyong trabaho, klase, o pamilya, at gumawa ng isang maliit na hakbang sa harap ng iba: tabihan siya sa hapag, o sabihin nang malakas sa isang usapan, "Tama ang sinabi niya." Hayagan, hindi palihim.

Ang Pangunahing Tauhan

Masalimuot ang Moises ng kabanatang ito. Hebreo sa dugo, Egipcio sa palasyo, dayuhan sa Midian. Tinawag siyang "taga-Ehipto" ng mga anak ni Reuel, at pinangalanan niya ang anak na Gersom dahil "ako ay naging isang mamamayan sa isang dayuhang lupain." Walang matatag na kinatatayuan ang taong ito. Hindi siya bumababa sa mga Hebreo mula sa taas ng palasyo nang walang malasakit; pumunta siya sa kaniyang bayan at talagang "inobserbahan ang kanilang mahirap na gawain." Nakita niya. Ngunit ang kaniyang unang hakbang ay pinaslang at buhangin, at ang kaniyang ikalawang hakbang ay tinanggihan: "Sino ang gumawa sa iyong pinuno?" Apatnapung taon ang kinailangan upang maging tagapagligtas ang taong may tamang galit ngunit maling timpla.

Ang Ugnayan sa Iba Pang Kasulatan

Sa Hebreo 11 ay sinasabing itinago ng mga magulang ni Moises ang sanggol "dahil sa pananampalataya" at hindi sila natakot sa utos ng hari. Kaya ang pagsuway ng isang ina sa estado ay tinuturing ng Kasulatan na pananampalataya, hindi lamang instinct ng pagkamagulang. At kapag binabalikan ni Esteban ang kuwentong ito sa Gawa 7, sinasabi niyang inakala ni Moises na mauunawaan ng kaniyang mga kapatid na gagamitin siya ng Diyos para sa pagliligtas, ngunit hindi nila naunawaan. Doon nakikita ang paulit-ulit na sakit sa Kasulatan: hindi nakikilala ng bayan ang kanilang tagapagligtas sa unang pagkakataon. Ang pinakamalalim na pagliligtas ay dumarating sa paraang hindi inaasahan at madalas tinatanggihan ng tatanggap mismo.

Konteksto

Ehipto ito sa panahon kung kailan ang mga Israelita ay lumaki na bilang alipin at banta sa mata ng Paraon. Sa kultura kung saan ang Nilo ay sagrado at ang Paraon ay diyos, ang pagtatapon ng mga sanggol sa ilog ay hindi lamang krimen kundi sakripisyo sa kapangyarihan. Dito, ginawa ng isang ina ang ilog bilang daan ng kaligtasan at ang anak ng Paraon bilang tagapag-alaga, na binayaran pa ang tunay na ina. Walang sandata ang mga babae sa kuwentong ito; kabalintunaan at tiyaga ang armas nila. Sa dulo, matapos mamatay ang hari, dumaing ang bayan, at ang kabanata ay nagtatapos hindi sa isang pangyayari kundi sa isang pandinig: narinig, inalala, nakita, naunawaan ng Diyos.

Pagninilay

Anong gawain sa buhay mo ngayon ang kailangan mong "lumingon sa magkabilang banda" bago gawin, at ano ang sinasabi nito sa iyo?

Saan ka inilalagay ng Diyos sa posisyon ng isang Jokebed o isang kapatid na nakatayo sa hindi kalayuan: hindi makapangyarihan, ngunit may isang maliit at tapat na bagay na kaya mong gawin?