Genesis 35:10

Ang Teksto

Sa Betel, matapos ibaon ni Jacob ang mga dayuhang diyos ng kaniyang sambahayan at magtayo ng altar, muling nagpakita sa kaniya ang Diyos at binasbasan siya. At doon ay binigkas ng Diyos ang isang pangungusap na parang ulit ngunit hindi ulit lamang: "Ang pangalan mo ay Jacob, ngunit ang iyong pangalan mo ay hindi na tatawaging Jacob. Ang pangalan mo ay magiging Israel." Hindi ito mungkahi, hindi palayaw na iminumungkahi ng isang kaibigan. Ito ay deklarasyon. At ang huling sugnay ang pinakamabigat: "Kaya tinawag ng Diyos ang kanyang pangalang Israel." Ang Diyos mismo ang nagbibigay ng pangalan, at kung saan nagbibigay ng pangalan ang Diyos, doon niya inaangkin ang isang buhay.

Ang Ubod

Alalahanin mo kung paano nagsimula ang buhay na ito: isang sanggol na lumabas na nakahawak sa sakong ng kakambal, kaya tinawag siyang Jacob, ang humahawak, ang nangangalisod. Ang pangalan ay larawan ng kaniyang paraan ng pamumuhay: niyakag ang karapatan ng panganay, dinaya ang bulag na ama, nakipagmatigasan kay Laban. Kung may tao mang gumawa ng sarili niyang kapalaran sa pamamagitan ng sariling kamay, siya iyon. At ngayon, sa Betel, inaalis ng Diyos ang pangalang iyon mula sa kaniya. Hindi siya nagbago ng pangalan dahil sa isang natapos na proyekto ng pagpapabuti ng sarili; binigay ito sa kaniya habang nakatayo siya sa libingan ng kaniyang mga diyos-diyosan, kasama ang isang pamilyang kakagaling lamang sa dugo ng Sequem. Ito ang biyaya sa pinakalinaw nitong anyo: hindi inilalarawan ng Diyos kung ano ka na, kundi tinatawag niya kung ano ka magiging. Pansinin din ang pangalan mismo: nasa loob ng "Israel" ang El, ang Diyos. Ang bagong pagkakakilanlan ng tao ay hindi na nakatali sa kaniyang sariling mga kamay kundi sa Isang nakipagbuno sa kaniya at hindi siya binitawan.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang pangalang ibinigay sa Betel ay hindi lamang personal; ito ay pambansa. Mula sa sandaling iyon, ang isang buong bayan ay tatawaging Israel, at sa susunod na talata ay idinugtong ng Diyos ang pangako ng mga hari na manggagaling sa kaniya. Doon na tumatakbo ang linya patungo kay David, at mula kay David patungo sa Isang isinilang malapit sa mismong daang kinamatayan ni Raquel, ang daan papuntang Eprat, na sinasabi ng teksto mismo: "iyon ay, Betlehem." Tahimik ang ugnayan, ngunit tunay. At may mas malalim pa: ang ginawa ng Diyos kay Jacob, ang pagpapalit ng pangalan ng isang nangangalisod tungo sa isang kaanib ng Diyos, iyon mismo ang ginagawa ni Cristo sa bawat tinatawag niya. Si Simon ay naging Pedro bago pa siya naging matatag. Ganoon ang Diyos: nangungusap muna, saka nagiging totoo.

Ang Salamin

May pangalang dala ka na hindi mo pinili. Minsan ibinigay ito ng isang magulang na hindi ka sinabihang mahalaga. Minsan ikaw mismo ang gumawa nito matapos ang isang kabiguan sa trabaho, isang kasalanang paulit-ulit, isang pagkabigong pangalagaan ang isang taong umasa sa iyo. Tahimik mong dinadala ito: ang hindi sapat, ang laging huli, ang taong hindi mapagkakatiwalaan. At ang nakakatakot, kadalasan tama naman ang pangalang iyon, kung pag-uusapan ang nakaraan. Si Jacob nga ay talagang manloloko. Hindi sinalungat ng Diyos ang kasaysayan; inagaw niya ang hinaharap. Hindi ka na tinatakdaan ng iyong pinakamasamang araw. Ngayon mismo, kumuha ka ng papel, isulat mo ang pangalang matagal mo nang ibinibigay sa sarili mo, ekisan mo iyon, at isulat sa ibaba: "Tinawag ako ng Diyos na kaniya."

Ang Ugnayan sa Ibang Teksto

Hindi ito ang unang pagkakataong narinig ni Jacob ang mga salitang ito. Sa Genesis 32, matapos ang gabi ng pakikipagbuno sa tabi ng Jaboc, sinabi na sa kaniya na Israel na ang itatawag sa kaniya. Bakit ulitin? Dahil ang pangako sa gabi ng takot ay kailangang kumpirmahin sa araw ng pagsamba. Ang isang bagay ay mas malalim: sa Pahayag ay nangangako si Cristo sa nagtatagumpay ng isang bagong pangalang nakasulat sa puting bato, isang pangalang Siya ang nagbibigay. Mula Betel hanggang sa huling aklat ng Biblia, iisa ang paraan ng Diyos: hindi tayo nagpapangalan sa ating sarili. Ang pagkakakilanlan ay hindi tagumpay na nakakamit; ito ay kaloob na tinatanggap mula sa labas, mula sa Isang may karapatang magbigay nito.

Ang Konteksto ng mga Unang Nakarinig

Isipin mo ang mga unang nakarinig nito: mga taong ang mismong pangalan ng bayan ay ang pangalang ito. Hindi sila nakikinig sa kuwento ng isang malayong ninuno; naririnig nila ang pinagmulan ng sarili nilang pagkakakilanlan. At alam nila ang hindi natin agad naiisip: naging lugar ng kasamaan ang Betel, dakong sambahan ng gintong guya sa panahon ng mga hari. Ang lugar na pinangalanan sila ng Diyos ay naging lugar din ng kanilang pagtalikod. Sa kanilang pandinig, ang talatang ito ay parehong pag-asa at paninisi: ganito kayo tinawag, ganito kayo nabuhay. At nananatili ang tanong na buhay pa rin ngayon: dadalhin ba ninyo ang pangalang ibinigay sa inyo, o ang luma pa rin?

Ang Detalye

Pansinin kung ano ang nangyayari sa mga sumunod na talata. Sa talata 21 ay "Si Israel ay naglakbay pa." Sa talata 22, pagkatapos ng kasalanan ni Reuben, ay bumalik ang teksto: "Ngayon si Jacob ay may labindalawang anak na lalaki." Hindi ito kapabayaan ng manunulat. Pagkatapos mismo ng deklarasyong "hindi na tatawaging Jacob," patuloy pa rin ang paggamit ng lumang pangalan, paroo't parito, hanggang sa dulo ng aklat. Ganito ang hitsura ng tunay na buhay sa ilalim ng biyaya: tapos na ang deklarasyon, hindi pa tapos ang pagbabago. Hindi pagkukunwari ang tawagin kang anak ng Diyos habang kitang-kita pa ang luma; iyon ang pangalang ibinigay sa iyo, at ang pangalang iyon ang mananaig sa huli.

Pagninilay

Anong pangalan ang mas madali mong paniwalaan tungkol sa iyong sarili, ang ibinigay ng Diyos o ang ibinigay ng iyong kasaysayan, at bakit?

Saan sa iyong buhay mo kailangang marinig muli ang isang pangakong matagal nang sinabi sa iyo ng Diyos, tulad ng pag-ulit sa Betel?