Jeremias 18

Ang Teksto

Inutusan ng Panginoon si Jeremias na bumaba sa bahay ng magpapalayok, at doon, sa ingay ng gulong at sa amoy ng basang lupa, nakita niya ang isang sisidlang nasira sa kamay ng manggagawa at muling hinulma sa ibang anyo. Ginamit ng Diyos ang eksenang iyon upang sabihin sa Juda: kayo ang luwad, ako ang kamay, at ang aking hatol o habag ay umaayon sa inyong pagtugon. Tumanggi ang bayan, sumagot ng "Hindi ito mahalaga," at nagbalak laban sa propeta, na ang sagot ay isang panalanging halos nakakapanindig ng balahibo sa kabangisan nito.

Ang Puso ng Teksto

Madalas basahin ang talinghaga ng magpapalayok bilang larawan ng walang tutol na pagkamakapangyarihan ng Diyos: luwad tayo, wala tayong masasabi. Pero tingnan mong mabuti ang talata 4. Nasira ang luwad sa kamay ng magpapalayok, at hindi niya ito itinapon. "Nagbago ang kaniyang isip at gumawa ng isa pang bagay na sa tingin niya ay mabuti na gawin." Ang kapangyarihan dito ay hindi kapangyarihang dumurog kundi kapangyarihang muling magsimula. At kaagad niyang ipinaliwanag ang kahulugan sa talata 7 hanggang 10: ang mga pahayag ng Diyos tungkol sa mga bansa ay hindi pirmadong kasulatan na nakakandado, kundi mga tawag na humihingi ng tugon. Hindi nagbabago ang Diyos sa kaniyang kabutihan; nagbabago ang kaniyang kilos sa harap ng nagbabago o tumitigas na puso.

Ang Sinulid na Nagdurugtong

Ang hulma ng talata 7 hanggang 10 ay ang buong kuwento ng Biblia sa maliit na anyo: bubunutin, gigibain, itatayo, itatanim. Ganiyan nga ang nangyari. Nagiba ang Jerusalem, at mula sa mga labi ay nagtayo muli ang Diyos. Pero may isang sisidlan na hindi nasira sa kamay ng magpapalayok. Si Jesus ay ang Israel na tumupad, ang luwad na hindi lumihis, at sa kaniyang pagkabasag sa krus, hindi niya sariling kasalanan ang pinagbayaran. Ang panalangin ni Jeremias sa talata 23, "Huwag mong patawarin ang kanilang mga kasamaan," ay sinagot sa Golgota ng kabaligtaran, at hindi dahil mababaw ang hustisya kundi dahil may ibang umako nito. Doon nagtatagpo ang galit at ang habag na magkasama sa talinghagang ito.

Ang Salamin

May bahagi sa iyo na matalas na nagsasabi ng talata 12 nang hindi binibigkas: "Hindi ito mahalaga." Iyong ugali sa pera na alam mong hindi tama pero matagal mo nang kinakasundo. Iyong tono mo sa asawa o anak na paulit-ulit mong ipinagtatanggol bilang personalidad lang. Iyong katamaran sa trabaho na tinatawag mong pagod. Hindi ito pagtanggi sa Diyos sa teorya; pagsasawalang-bahala ito sa praktika, at iyon mismo ang pinakamapanganib na anyo ng pagtanggi, dahil hindi ito mukhang paghihimagsik, mukha lang itong pagka-abala. Ang mabuting balita ng magpapalayok ay hindi ka pa naman napuputol sa gulong. Ngayong araw, isulat sa isang papel ang isang bagay sa buhay mo kung saan sinasabi mo nang tahimik na "hindi ito mahalaga," at ibulong ito nang malakas sa Diyos bilang kasalanan, hindi bilang kahinaan.

Ang mga Unang Nakarinig

Ang mga unang nakarinig nito ay mga taga-Jerusalem na kumbinsidong hindi sila maaaring bumagsak. May templo sila, may pari, may matatalino, may propeta. Narinig mo ba ang talata 18? "Ang kautusan ay hindi mawawala sa mga pari, o payo sa mga taong marurunong, o mga salita sa mga propeta." Iyon ang kanilang katiyakan: buo ang institusyon, kaya ligtas ang bayan. Kaya nakakagalit ang larawan ng luwad. Sinasabi nitong ang kanilang katayuan bilang bayan ng Diyos ay hindi isang titulong hindi mababawi kundi isang relasyong may hinihingi. At mas nakakagalit pa ang talata 14: hindi natutuyo ang mga batis ng Lebanon, pero natuyo ang katapatan ng Israel. Mas mapagkakatiwalaan pa ang niyebe kaysa sa kanila.

Ang Konteksto

Nasa huling mga dekada tayo ng Juda, malapit sa 600 bago kay Cristo, habang lumalakas ang Babilonia at nagpapalit-palit ng panig ang mga hari sa Jerusalem. Ang bahay ng magpapalayok ay hindi templo kundi isang maalikabok na palyer sa gilid ng lungsod, malamang malapit sa lambak ng Ben Hinom kung saan may luwad at may basurahan ng mga basag na palayok. Doon pinapunta ang propeta, hindi sa banal na lugar kundi sa pinagtatrabahuhan ng isang manggagawa. At si Jeremias mismo ay walang proteksyon ng kapangyarihan: isang pari mula sa maliit na Anatot, walang pamilya, walang kakampi sa korte, at sa huli, tinutugis ng mga kababayan niya.

Ang Pangunahing Tauhan

Pansinin ang paglipat sa talata 19. Hanggang doon, tagapagsalita si Jeremias. Pagkatapos, siya na ang nagsasalita, at nag-iiba ang timpla ng boses. "Humukay sila ng isang malalim na hukay para sa akin." Siya na nanalangin dati para sa mga taong ito, na humarap sa Diyos upang ilayo ang galit mula sa kanila, ay ngayon humihingi ng kamatayan ng kanilang mga anak. Hindi pinapalambot ng Biblia ang panalanging ito. Ito ang tunog ng isang taong binigo ng lahat, at dinala niya ang kaniyang pagkagalit sa tamang lugar: hindi sa espada kundi sa Diyos. Doon nakikita ang kaibahan niya sa bayan. Sinabi nila, "Hindi ito mahalaga." Sinabi niya, "Magbigay pansin sa akin, Yahweh." Ang isa ay katigasan; ang isa ay sugat na nananatiling nakaharap sa Diyos.

Pagninilay

Saan sa buhay mo ngayon sinasabi mong "hindi ito mahalaga," at ano ang talagang pinoprotektahan mo sa pagsasabi niyon?

Kaya mo bang dalhin ang iyong pinakamadilim na galit sa Diyos nang hindi ito pinapaganda, tulad ng ginawa ni Jeremias, sa halip na itago o ipagkait sa kaniya?