Job 36

Ang Teksto

Nagpatuloy si Elihu sa pagsasalita, at ang huling talata ang pinakakakaiba: bago pa man makita ng tao ang bagyo, "alam din ng mga baka ang pagdating nito." Sa buong kabanata ay ipinagtatanggol niya ang Diyos: makapangyarihan ang Diyos pero hindi namumuhi kaninuman, ginagamit niya ang paghihirap bilang pagtuturo, at binubuksan niya ang tainga ng tao sa pamamagitan ng pang-aapi. Binabalaan niya si Job na huwag mapalihis ng kayamanan o ng galit, at nagtatapos siya sa isang mahabang paglalarawan ng ulan, ulap at kidlat na nagpapakain sa sangkatauhan.

Ang Puso ng Mensahe

Isipin mo ang eksena: isang batang lalaki na nagsasalita sa harap ng mga matatanda, sa isang lipunan kung saan ang edad ang nagbibigay ng karapatang magsalita. Kaya niya sinasabi, "kasama mo ang isang taong matalino." Sa kaniya, hindi ito kayabangan kundi pagpapatunay ng karapatan. At ang kaniyang teolohiya ay maganda at halos tama: hindi arbitraryo ang Diyos, may layunin ang sakit, ang pagdurusa ay maaaring maging tinig ng Diyos. "Inililigtas ng Diyos ang mga taong naghihirap sa pamamagitan ng kahirapan." Totoo iyan, madalas. Ang problema ay ginagamit niya ito bilang sukatan para sa isang taong hindi niya kilala ang kalooban. Ang tamang doktrina, kapag ipinukol sa maling tao sa maling sandali, ay nagiging sandata.

Ang Hibla

Ang mundo ni Job ay isang mundo ng patas na palitan: masamang gawa, masamang bunga. Iyon ang nakikita ng mga unang nakarinig nito sa kanilang mga nayon, kung saan ang pagkawala ng kawan at ng anak ay agad binabasa bilang hatol ng langit. Ang buong aklat ay dahan-dahang binabasag ang pagbabasang iyon. At dito nagsisimula ang hibla papunta kay Cristo: sa krus, isang taong ganap na matuwid ang nagdusa nang higit pa kaysa kaninuman, at doon tuluyang naputol ang simpleng ekwasyon. Ang tinig ni Elihu, "sinong tagapagturo ang katulad niya," ay may bahagyang katotohanan, ngunit ang tunay na sagot ay hindi isang paliwanag kundi isang Persona na pumasok mismo sa pagdurusa.

Ang Salamin

May Elihu sa loob ng bawat isa sa atin. Kapag may kaibigang nawalan ng trabaho o nakatanggap ng masamang resulta ng biopsy, mabilis tayong maghanap ng dahilan: siguro pagod siya sa pagdarasal, siguro may hindi niya inaayos. Hindi ito kalupitan; takot ito. Kung may dahilan ang sakit niya, ligtas ako. Ganoon din kapag tayo ang nasa abo: pinipilit nating hanapin ang kasalanang nagdulot nito, at kapag wala tayong makita, mas lalo tayong nababalisa. Pansinin ang talata 13: "hindi sila humihingi ng tulong kahit na tinatali na sila ng Diyos." Iyan ang tunay na panganib, hindi ang hindi pagkaunawa kundi ang tahimik na pagkimkim ng galit. Ngayong araw: tawagan ang isang taong nagdurusa at huwag kang magpaliwanag ni isang beses, magtanong ka lang at makinig hanggang siya ang magtapos.

Ang Tanong

Kung totoo na "binubuksan niya ang kanilang mga tainga sa pamamagitan ng pang-aapi sa kanila," ibig bang sabihin ay may layuning pedagohikal ang bawat sakit? Ayaw kong palambutin ito. May mga panahong tama si Elihu: may mga tao na tanging sa gutom lang natutong bumaling. Pero may mga sakit na walang aral, mga batang namamatay bago pa makapagsalita, mga bansang nawasak nang walang natutuhan. Hindi kayang buhatin ng talata 15 ang buong bigat ng sanlibutan. At kapansin-pansin: nang magsalita ang Diyos sa mga sumunod na kabanata, hindi niya inulit ang paliwanag ni Elihu. Nagtanong siya tungkol sa ulan, sa niyebe, sa ostrich. Parang sinasabi na hindi lahat ng pagdurusa ay may susi, at ang paghahanap ng susi ay maaaring maging paraan para hindi natin harapin ang Diyos mismo.

Ang Ugnayan sa Iba pang Kasulatan

Sa Lucas 13 tinanong si Jesus tungkol sa mga Galileong pinatay ni Pilato at sa labingwalong nabagsakan ng tore sa Siloam. Ang tanong sa likod noon ay tanong ni Elihu: mas makasalanan ba sila? Tumanggi si Jesus na sagutin ito sa paraang inaasahan, at ibinalik niya ang tanong sa tagapagtanong. Ganoon din ang gawa ng Diyos sa dulo ng Job. Ikumpara mo naman ang Hebreo 12, kung saan totoong itinuturo na may disiplina ang Ama sa mga anak niya. Kaya hindi mali ang prinsipyo ni Elihu; ang mali ay ang pag-aakalang kaya niyang basahin ang partikular na buhay ng partikular na tao mula sa labas.

Ang Detalye

Balikan mo ang mga baka sa huling talata. Sa isang lipunang pastoral, ito ay obserbasyon, hindi tula: naaamoy ng hayop ang paparating na bagyo, nagiging balisa sila, humahanap ng masisilungan bago pa dumilim ang langit. Ginagamit ito ni Elihu para sabihin na kahit ang hayop ay may pakiramdam sa kilos ng Diyos, kaya lalo na dapat ang tao. Pero may nakatagong ironiya: ang mga baka ay tumutugon nang hindi umaangkin ng pagkaunawa. Sila ay yumuyuko lang sa kung ano ang paparating. Si Elihu, sa kabila ng kaniyang mahabang talumpati, ay nais pang ipaliwanag ang bagyo. Ang mga hayop ay mas matalino sa isang bagay: alam nilang darating, at hindi nila sinusubukang bigyan ito ng dahilan.

Pagninilay

Kailan mo huling ginamit ang isang tamang katotohanan tungkol sa Diyos bilang panangga laban sa sakit ng ibang tao?

Anong bahagi ng buhay mo ang matagal mo nang hinahanapan ng paliwanag, gayong ang hinihingi sa iyo ay magtiwala nang walang paliwanag?