Joshua 1

Ang Teksto

Bagong libing pa lamang si Moises, at ang buong bayan ay nasa gilid ng Jordan na hindi makatawid. Sa gitna ng katahimikang iyon ay nangusap si Yahweh sa pangalawa ni Moises: "Namatay na si Moises na aking lingkod. Kaya ngayon, magbangon, tawirin ang Jordang ito." Ipinangako ng Diyos kay Josue ang lupain, ang kaniyang presensiya, at isang utos na paulit-ulit niyang binanggit, "Maging malakas at matapang," na nakatali sa pagbubulay-bulay sa aklat ng batas araw at gabi. Pagkatapos ay kumilos si Josue: inutusan niya ang mga pinuno na maghanda ng pagkain para sa paglalakbay sa loob ng tatlong araw, at pinaalalahanan ang mga lipi ni Ruben, Gad at kalahati ng Manases na tumawid din kasama ng kanilang mga kapatid hanggang sa magkaroon ang lahat ng kapahingahan.

Ang Puso

Ang bumubuhay sa kabanatang ito ay hindi ang tapang ni Josue kundi ang pangako ng Diyos na nauuna sa tapang na iyon. Pansinin ang panahunan ng mga pandiwa: "Ibinigay ko sa inyo ang bawat lugar na lalakaran ng talampakan ng inyong paa. Ibinigay ko na ito sa inyo." Tapos na ang desisyon ng Diyos bago pa man may isang paang tumuntong sa putik ng Jordan. Ang paglakad ng Israel ay hindi pagkamit ng lupain kundi pagtanggap ng ibinigay na. Dito nakikita ang gramatika ng biyaya sa buong Kasulatan: unang kumikilos ang Diyos, saka sumusunod ang tao. At ang sumusunod na pagsunod ay tunay na mahalaga, kaya't may utos tungkol sa batas; pero hindi ito presyo ng pangako, kundi ang hugis ng buhay ng isang bayang tinubos na.

Ang Hibla sa Buong Kasaysayan

May isang detalye na madaling malampasan: ang pangalan. "Josue" sa Hebreo ay Yehoshua, "Si Yahweh ay nagliligtas," at ito rin ang pangalang isasalin sa Griyego bilang Jesus. Hindi ito alegorya na pinilit; ito ay isang tunay na pattern. Si Moises, ang tagapagbigay ng batas, ay namatay sa labas ng lupain. Hindi siya ang makapagpapasok sa bayan. Kailangan ng iba, ng isang nagdadala ng pangalan ng pagliligtas, na mangunguna sa pagtawid tungo sa kapahingahan. Pansinin ang paulit-ulit na salitang "kapahingahan" sa mga talata tungkol sa Ruben at Gad: hindi lupa lamang ang hantungan kundi pahinga. Sinasabi ng sulat sa mga Hebreo na ang pahingang iyon ay hindi naubos sa Canaan, at naiwang bukas para sa bayan ng Diyos. Ang Jordan ay larawan ng isang mas malalim na pagtawid.

Ang Salamin

May mga Jordan na hindi mo pinili. Namatay ang tatay mo at bigla kang panganay na walang sumasaklolo. Umalis ang pastor na nagsanay sa iyo at ikaw ang naiwan sa harapan. Nagsara ang negosyo, lumipat ang asawa mo ng trabaho, at ngayon ikaw na ang nasa unahan ng isang bagay na hindi mo hinanda. Ang takot sa ganitong sandali ay bihirang maingay; kadalasan ito ay tahimik na pag-aatubili, isang gabing hindi ka makatulog, isang listahan ng dahilan kung bakit mas mabuting maghintay pa. Tatlong beses sinabi ng Diyos kay Josue ang "maging malakas at matapang," at ang paulit-ulit ay patunay na kilala niya ang laman ng dibdib ng lalaking iyon. Hindi niya sinabing hindi mahirap. Sinabi niyang hindi ka mag-isa. Ngayong araw: isulat sa isang papel ang isang partikular na bagay na kinatatakutan mong harapin sa linggong ito, saka basahin nang malakas sa ibabaw nito ang mga salitang "Hindi kita pababayaan o iiwan kita."

Ang Pangunahing Tauhan

Apatnapung taong lingkod si Josue. Siya ang nasa paanan ng bundok habang nasa taas si Moises, siya ang isa sa dalawang tiktik na nagsabing kaya, habang ang sampu ay nanlumo. Buong buhay niyang pangalawa. At ngayon, sa edad na malapit nang mag-isandaan, siya na ang nauuna, at ang anino ni Moises ay napakahaba. Mahalaga kung ano ang hindi sinabi ng Diyos: hindi niya sinabing "magiging gaya ka ni Moises." Ang sinabi niya ay "Sasamahan kita tulad ng pagsama ko kay Moises." Ang tuloy-tuloy ay hindi ang tangkad ng lider kundi ang presensiya ng Diyos. Doon nakasalalay ang buong kabanata. At ang kanyang unang kilos bilang pinuno ay hindi digmaan kundi pagkain: "Maghanda ng makakain para sa inyong sarili." Ang tapang na mula sa Diyos ay bumababa sa napakapraktikal na pangangalaga.

Ang Ugnayan sa Ibang Teksto

Dalawang mas naunang eksena ang umaalingawngaw dito. Una, ang Bilang 13 at 14, kung saan nanginig ang buong bayan dahil sa ulat ng mga tiktik at nagbayad ng apatnapung taon sa ilang. Ang henerasyong iyon ay namatay dahil hindi nila pinaniwalaan ang pangako; kaya nga ang "huwag matakot" kay Josue ay hindi payo tungkol sa damdamin kundi tungkol sa pagtitiwala. Pangalawa, ang Deuteronomio 31, kung saan si Moises mismo ang unang nagsabi ng parehong mga salita kay Josue sa harap ng buong Israel. Inuulit lamang ngayon ng Diyos ang kanyang sariling tinig sa bibig ng isang patay nang propeta, patunay na hindi namamatay ang salita kasama ng tagapagsalita.

Ang Larawan ng Unang Nakarinig

Ang unang nakarinig ay isang henerasyong ipinanganak sa ilang. Wala silang alam na bahay, tolda lamang; wala silang alam na pagkain, manna lamang. Para sa kanila ay radikal ang pangungusap na "ibinigay ko na ito sa inyo," dahil wala pa silang hawak na kahit isang dangkal ng lupa. At sa mga susunod na henerasyong nagbasa nito, lalo na sa mga nawalan ng lupain at napatapon, may isang mapait na ganda ang kabanata: ang lahat ay nakasalalay sa pakikinig sa aklat ng batas, araw at gabi. Sa mundong iyon, ang pinuno ay hindi nasa ibabaw ng salita ng Diyos kundi nakayuko rito. Narinig nila ang isang bagay na madalas nating nalalampasan: ang tagumpay ay inilalarawan hindi bilang lakas ng hukbo kundi bilang pagiging matapat sa salitang naisulat na.

Pagninilay

Anong "Jordan" ang nasa harap mo ngayon na hindi mo pinili, at ano ang nagpapaatras sa iyo: takot, o paghihintay ng katiyakang hindi ipinangako ng Diyos?

Sinabi ng Diyos kay Josue na pagbulay-bulayan ang kanyang salita araw at gabi bago siya magtagumpay. Ano ang kongkretong hugis nito sa iyong linggo, hindi bilang gawain kundi bilang pagkain?