Joshua 18

Ang Teksto

Nagtipon ang buong Israel sa Silo, itinayo ang tolda ng pagpupulong, at sa wakas ay nasa ilalim na ng kanilang paa ang lupain. Pero pitong lipi ang nakaupo pa rin nang walang pamana, at doon pumutok ang tanong ni Josue: "Hanggang kailan ninyo ipagpapaliban ang pagpunta sa lupain na ibinigay sa inyo ni Yahweh, ang Diyos ng inyong mga ninuno?" Nag-utos siya ng tatlong lalaki bawat lipi para lakarin ang lupain, isulat ang paglalarawan nito sa isang balumbon, at hatiin sa pitong bahagi. Bumalik sila sa Silo, nagpalabunutan si Josue sa harapan ni Yahweh, at ang unang napunta ay kay Benjamin: isang makipot na guhit ng lupa sa pagitan ng Juda at ng sambahayan ni Jose, may mga hangganan mula Jerico hanggang Kiriat Jearim, at dalawampu't anim na lungsod kasama ang Jebus, na siya ring Jerusalem.

Ang Ubod

Dalawang bagay ang magkadikit dito, at madalas natin silang pinaghihiwalay. Una, ibinigay na ng Diyos ang lupain; hindi ito pinag-aagawan, hindi ito pinaghihirapang kitain. Pangalawa, hindi ito awtomatikong napupunta sa kamay ng tumatanggap. May lalakarin, may susukatin, may isusulat, may papasukin. Ang pagpapaliban ng pitong lipi ay hindi kasalanan ng paghihimagsik kundi kasalanan ng pagkakampante: mas komportable ang kampo sa Silo kaysa sa hindi pa nalilinis na baryo sa burol. At ang palabunutan ay hindi sugal kundi pagtanggi sa politika ng pakikipagbuno; ginawa ito "sa harapan ni Yahweh," upang walang liping makapagsabing nakuha nila ang mas maganda dahil mas malakas sila. Grasya ang nagbibigay; pananampalataya ang lumalakad papasok; at ang Diyos mismo ang humahati, hindi ang siko ng malalakas.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang salitang Hebreo para sa "pamana" ay nachalah: hindi sweldo, hindi gantimpala sa pagsisikap, kundi mana na ipinapasa sa pamilya. Hindi ito kinikita; tinatanggap ito dahil ikaw ay anak. Doon dumadaloy ang buong kuwento. Ang lupain ay larawan ng pahinga na ipinangako sa isang bayang pagala-gala, at sinasabi ng Hebreo na may natitira pang pahinga para sa bayan ng Diyos, isang pahingang hindi kayang ibigay ni Josue kahit kumpleto na ang mapa. Pansinin din kung saan natapos ang hangganan ni Benjamin: sa Jebus, "pareho sa Jerusalem," isang lungsod na hindi pa nasasakop noon pero nakatala na sa listahan. Ganoon ang pamamaraan ng Diyos: isinusulat niya ang pangalan mo sa isang pamanang hindi mo pa hawak. Isinulat na niya ang Jerusalem bago pa man may hari roon, at isinulat na niya ang iyong kinabukasan bago mo pa ito marating.

Ang Salamin

May lupain ka bang hindi pa nalalakaran? Hindi ito talinghaga. Ito ang usapang ipinagpapaliban mo sa kapatid mo mula pa noong libing. Ang tawag na hindi mo tinatapos. Ang trabahong alam mong hindi na para sa iyo pero mas ligtas ang kampo kaysa sa burol. Ang panalanging "balang araw" na nagiging "hindi na." Hindi tayo laging sumusuway nang harapan; mas madalas, umuupo lang tayo sa Silo kung saan nakatayo na ang tolda, may pagkain, may kasama, at tinatawag nating katapatan ang kaginhawaan. Tapos may isa pang bitin: makitid ang bahagi ni Benjamin, ipit sa pagitan ng dalawang malalaking lipi. Marahil ganoon ang pakiramdam mo sa natanggap mong buhay, nakabaon sa pagitan ng mga taong mas malawak ang nasasakupan. Pero sa harapan ni Yahweh ito ipinalabunot, at hindi kasinungalingan ang iyong sukat.

Ngayong araw: kumuha ng papel, isulat ang isang bagay na matagal mo nang ipinagpapaliban, at sa tabi nito ay isulat ang eksaktong araw at oras sa loob ng darating na linggo kung kailan mo ito gagawin. Pagkatapos, basahin nang malakas sa Diyos ang nakasulat.

Ang Larawan ng Tagapakinig

Ang mga unang nakarinig nito ay mga taong may kahirapan sa lupa, hindi nahihirapan sa listahan. Para sa kanila, ang mga hangganan at pangalan ng lungsod ay hindi nakakaantok na talaan kundi kasulatan ng pag-aari, katulad ng titulo ng lupang iniingatan sa aparador. Alam nila ang Silo: doon unang tumigil ang tolda bago pa may templo, at alam din nila kung paano nawala ang Silo. Alam nila kung sino ang nagmula sa Benjamin, ang pinakamaliit na lipi na nagluwal pa rin ng unang hari. At kung ang mga narinig nito ay nasa pagkatapon na, ang bawat pangalan sa talaan ay parehong sugat at pag-asa: ganito kalinaw ang pagkakasulat ng ibinigay sa amin, kaya hindi ito maaaring tuluyang mawala.

Ang Ugnayan sa Ibang Kasulatan

Sinasabi ng Kawikaan na inihahagis ang palabunutan sa kandungan, pero sa Panginoon nanggagaling ang bawat kapasyahan nito. Hindi ito pagpapaubaya sa tadhana kundi pagsuko ng kontrol sa Isang nakakakita ng hindi nakikita ng lipi. Sa Bagong Tipan, ginamit ni Pablo ang parehong larawan nang sabihin niyang sa kay Cristo tayo pinagkalooban ng pamana, itinalaga ayon sa layunin ng Diyos. Ang nagbago ay ang nilalaman: hindi na guhit ng lupa mula Jerico hanggang Kiriat Jearim, kundi ang Diyos mismo, gaya ng tinanggap ng mga Levita, na walang kabahagi sa lupa dahil ang paglilingkod kay Yahweh ang kanilang minana. Ang tila kakulangan nila ang naging modelo ng ating kayamanan.

Ang Tanong

Sinasabi ng unang talata na "sinakop nila ang lupain sa kanilang harapan," pero sinasabi ng pangalawa na pito pang lipi ang walang pamana, at sa huli ay nakalista ang Jebus na hindi pa naman nila hawak. Anong klaseng tagumpay ito? Hindi ito pinapakinis ng teksto. Totoo ang pagkapanalo at totoo rin ang hindi pa natatapos, at sa Mga Hukom ay lalong lalabas kung gaano kalaki ang hindi natapos. Mapanganib ang alinman sa dalawang sagot: ang sabihing wala na palang nangyari, o ang sabihing tapos na ang lahat at hindi na kailangang lumakad. Nakatira tayo sa pagitan, may titulong may pirma at may lupang may matinik pa. Hindi iyon palusot. Iyon ang hugis ng pananampalataya habang hindi pa dumarating ang Hari sa kaniyang lungsod.

Pagninilay

Alin sa mga ipinagpapaliban mo ang hindi talaga dahil sa takot, kundi dahil masyadong komportable ang Silo?

Kung inihagis sa harapan ng Diyos ang iyong bahagi, kanino ka tahimik na nagsesesselos, at ano ang sinasabi niyon tungkol sa tiwala mo sa kaniyang paghahati?