Mga Awit 119:11

Ang Teksto

May itinatago ang salmista. Hindi kayamanan, hindi armas, kundi salita: "Iningatan ko ang iyong salita sa aking puso para hindi ako magkasala laban sa iyo." Ang Hebreong pandiwa dito ay tsaphan, ang ginagamit kapag may inililihim kang mahalaga, itinatabi sa lihim na lalagyan dahil masyadong mahalaga para iwanang nakalantad. Nakaupo ang linyang ito sa gitna ng saknong na BETH, kasunod ng tanong sa talatang 9, "Paano pananatilihing dalisay ng isang kabataan ang kaniyang landas? Sa pamamagitan ng pagsunod sa iyong salita." Kaya hindi ito tungkol sa pagsasaulo bilang ehersisyo ng memorya. Ito ang sagot ng isang taong alam niyang mahina siya, at nagdala ng kalasag sa loob ng kaniyang dibdib bago pa dumating ang tukso.

Ang Pinakapuso

Ang talatang ito ay isang tao na ginagawa ang eksaktong iniutos sa Deuteronomio 6, kung saan sinabi ng Diyos sa Israel na ang kaniyang mga salita ay dapat nasa puso, hindi lamang sa mga tabletang bato o sa mga pintuan. Ang puso sa Hebreong pag-iisip ay hindi sentro ng damdamin kundi ng pagpapasiya: doon nabubuo ang mga pagpili bago pa man kumilos ang mga kamay. Kaya ang sinasabi dito ay hindi, "May alam akong talata." Ang sinasabi ay, "Binago ko ang lugar kung saan ipinapasya ko ang aking buhay." At pansinin ang direksiyon ng kasalanan: hindi "laban sa batas" kundi "laban sa iyo." Persona ang nasasaktan, hindi sistema. Tipan ito, hindi kontrata. Ngunit tingnan ang susunod na hininga, talatang 12: "ituro mo sa akin ang iyong mga alituntunin." Kahit ang taong may itinagong salita ay hindi pa rin nakakatayo nang mag-isa. Dito na tumutunog ang pangako ni Jeremias tungkol sa batas na isusulat mismo ng Diyos sa loob ng tao, dahil alam ng salmista na hindi sapat ang sarili niyang pag-iimbak.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Mayroong isang eksena sa Bagong Tipan na parang direktang paglalarawan ng talatang ito: si Jesus sa ilang, gutom, hinaharap ang tukso, at tatlong beses na sumasagot mula sa Deuteronomio. Walang himala, walang anghel na tumatawid sa gitna; salita lamang na matagal nang nakatago sa loob. Ganito ang hitsura ng Awit 119:11 kapag nagkaroon ito ng laman at buto. At nakakaaliw na ang mga sinipi niya ay mula sa mismong aklat na nag-utos na ilagay ang salita sa puso. Pero may tinuturo rin ang eksenang iyon na hindi natin dapat palampasin: sumipi rin ng Kasulatan ang tukso. Hindi ang dami ng naisaulong talata ang nagliligtas, kundi kung kanino nakatali ang puso na nag-iingat nito. Kaya nga humihingi pa rin ng turo ang salmista sa talatang 12.

Ang Salamin

Alam mo kung saan ka natitisod. Hindi ito misteryo. Ang oras bago matulog kasama ang telepono. Ang sandali kapag pagod ka na at ang asawa mo ay nagtanong ng isang bagay at may matalim nang naghihintay sa dila mo. Ang numerong puwedeng ayusin nang kaunti sa ulat. Ang paghahambing sa kasamahang mas mabilis umangat. Ang tanong ng talatang 11 ay hindi, "Nagdarasal ka ba?" kundi, "May dala ka bang anumang bagay papasok sa sandaling iyon, bago pa ito dumating?" Dahil sa gitna ng tukso, huli na ang maghanap. Ang nakatago lang ang nagagamit. Ngayong araw: pumili ng isang talata mula sa saknong na ito, isulat ito sa kamay mo sa isang papel, at idikit sa lugar kung saan ka madalas bumagsak, sa likod ng telepono, sa pintuan ng ref, sa tabi ng monitor.

Ang Larawan ng mga Unang Nakarinig

Isipin mo ang isang komunidad na kakaunti lang ang kopya ng Kasulatan, na ang karaniwang tao ay walang sariling balumbon sa bahay. Ang pag-iingat ng salita sa puso ay hindi isang pagpipiliang debosyonal; ito ang tanging paraan para madala mo ito sa bukid, sa palengke, sa paglalakbay. Narinig din nila ang talatang ito mula sa posisyon ng isang bayang nasugatan ng kasaysayan, mga taong nakaranas ng pagkawala ng lupain at templo at natutong magtanong kung ano ang natitira kapag naglaho ang lahat. Ang sagot: ang salita, at kayang dalhin iyon kahit saan. Kaya may bigat ang pagsasalita ng salmista tungkol sa kayamanan sa talatang 14 at 72. Hindi ito retorika. Natutunan nila kung ano ang nananatili kapag nasunog ang lahat ng iba pa.

Ang Pangunahing Tauhan

Hindi tiwala sa sarili ang nagsasalita dito. Pansinin ang hubog ng kaniyang damdamin sa buong saknong: naghahanap siya nang buong puso, pero agad humihiling, "huwag mo akong hayaang malihis." Nagagalak siya, pero natatakot ding mapahiya. Isa siyang taong seryoso sa kabanalan at sabay na realistiko sa sariling kahinaan, at iyon ang bihira. Karaniwang pinipili natin ang isa: ang mapagkumpiyansang masunurin o ang nagpapaumanhing mahina. Ang salmista ay pareho sa iisang hininga. At sa dulo ng buong awit, pagkatapos ng 176 na talata ng pagmamahal sa batas, inaamin niya: "Naligaw ako tulad ng nawalang tupa." Hindi iyon pagkabigo ng kaniyang pananampalataya. Iyon ang katapatan ng isang taong nag-iingat ng salita habang alam niyang kailangan pa rin siyang hanapin.

Konteksto

Ang Awit 119 ay isang akrostik: dalawampu't dalawang saknong, isa para sa bawat titik ng alpabetong Hebreo, walong linya bawat saknong na nagsisimula sa parehong titik. Isa itong gawa ng disiplina, ang anyo mismo ay nagsasabi ng isang bagay tungkol sa buhay na hinuhubog ng batas. Nabuo ito malamang sa panahon pagkatapos ng pagkatapon, nang ang pagkakakilanlan ng bayan ay hindi na nakasalalay sa trono o hukbo kundi sa Torah. May mga kaaway sa paligid ng salmista, mga mapagmalaki, mga pinuno na nagsasalita laban sa kaniya, at hindi siya nasa posisyon ng kapangyarihan: lingkod siya, dayuhan sa lupain, isang taong umaasa sa isang pangako. Doon ipinapaloob ang talatang 11. Hindi ito payo ng taong nasa ginhawa.

Anong talata ang talagang nakatago sa iyo, hindi lang nabasa kundi naiingatan, at kailan mo iyon huling nagamit sa gitna ng tukso?

Kung ang kasalanan ay "laban sa iyo" at hindi lang paglabag sa patakaran, paano nito binabago ang paraan ng paghingi mo ng tawad?