Mga Awit 91

Ang Teksto

"Libo ang maaaring mabuwal sa iyong tabi, at sampung libo sa iyong kanang kamay, pero hindi ito makakaabot sa iyo." Ganyan kabangis ang pangako ng Awit 91: habang bumabagsak ang mga tao sa magkabilang gilid, may isang nakatayo. Ang awit ay nagbubukas sa isang matinding paglalarawan ng Diyos bilang tahanan at kublihan, pagkatapos ay sunod-sunod na inililista ang mga panganib na hindi makakalapit sa nananahan doon: patibong, salot, palaso, kilabot ng gabi, leon at ulupong. At sa dulo, nagsalita mismo ang Diyos sa unang panauhan: ililigtas ko siya, sasagutin ko siya, kasama niya ako sa kaguluhan.

Ang Puso ng Teksto

Pansinin ang unang dalawang taludtod: apat na pangalan ng Diyos ang magkakasunod. Kataas-taasan, Makapangyarihan sa lahat, Yahweh, aking Diyos. Hindi ito pagpapaganda ng tula. Ang Kataas-taasan ay ang hari sa ibabaw ng lahat ng bansa at kapangyarihan; ang Makapangyarihan ay ang Diyos na nangako sa mga ama; ang Yahweh ay ang pangalan ng tipan, ang pangalang ibinigay sa nagniningas na palumpong; at "aking Diyos" ang ginagawang personal ang lahat. Ang sinasabi ng awit ay ito: ang Diyos na nagtatakda ng takbo ng kasaysayan ay siya ring nagtatakip sa isang natatakot na tao gamit ang kaniyang mga pakpak. Ang kalakhan ng Diyos ay hindi nagpapalayo sa kaniya; iyon mismo ang pinagmumulan ng lambing. Kaya hindi ito awit tungkol sa swerte kundi tungkol sa tipan: proteksyon na nakasalalay sa katapatan ng Diyos, hindi sa lakas ng tao.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang larawan ng pakpak ay hindi basta larawan ng ibon. Sa Templo, nakabuka ang mga pakpak ng kerubin sa ibabaw ng kaban ng tipan, doon mismo sa dakong kabanal-banalan. Ang "lilim ng Makapangyarihan" ay tahanan ng Diyos, at ang pangako ay ito: may lugar ka roon. Ngunit dito rin pumuputok ang tensyon. Si Jesus, ang tunay na nananahan sa kanlungan ng Kataas-taasan, ay tinuksong patunayan ang taludtod 11 at 12 sa pamamagitan ng paglundag mula sa templo. Tumanggi siya. At sa halip na iligtas ang sarili mula sa salot, pumasok siya sa pinakaloob nito, hanggang sa krus, kung saan tila walang anghel na dumating. Doon niya natupad ang taludtod 16 para sa atin: "ipapakita ko sa kaniya ang aking kaligtasan." Ang pangwakas na kaligtasan ay muling pagkabuhay, hindi pag-iwas sa kamatayan.

Ang Salamin

Marami sa atin ang nakaranas na ng salungat na karanasan: nanalangin tayo, at bumagsak pa rin ang kalusugan, natanggal pa rin sa trabaho, namatay pa rin ang mahal sa buhay. Kaya may tukso tayong gawing amuleto ang awit na ito, o kaya ay iwasan ito nang tuluyan. Pero tingnan ang taludtod 14, kung saan ang Diyos mismo ang nagbigay ng dahilan: "Dahil matapat siya sa akin, ililigtas ko siya." Ang salitang Hebreo doon ay chashaq, ang paglapit ng umiibig, ang pagyakap na ayaw bumitaw. Hindi ito tungkol sa taong perpekto kundi sa taong kumakapit. At ang pangako sa taludtod 15 ay hindi "ilalayo kita sa kaguluhan" kundi "Makakasama niya ako sa kaguluhan." Ngayong araw: isulat sa isang papel ang pangalan ng isang takot na gumigising sa iyo sa gabi, tiklupin ito, at sabihin nang malakas ang taludtod 2 habang hawak mo iyon.

Ang Ugnayan sa Ibang Teksto

Kapansin-pansin na ang diyablo mismo ang sumipi ng Awit 91 sa ilang (Mateo 4). Ginamit niya ito nang tama ang mga salita pero mali ang puso: ginawa niyang panghahamon sa Diyos ang isang pangako na dapat sanang pinanghahawakan sa pagtitiwala. Mahalaga ang babala: kayang gawing sandata ng kasamaan ang mismong teksto ng kaaliwan. Sa kabilang banda, sinasagot ni Pablo sa Roma 8 ang mga takot sa awit na ito sa paraang hindi inaasahan. Doon niya binanggit ang tabak, gutom, at panganib bilang mga bagay na dumarating nga sa mga hinirang, ngunit hindi makapaghihiwalay sa kanila sa pag-ibig ng Diyos. Hindi binabawasan ni Pablo ang Awit 91; itinutumpak niya kung saan ito nagtatapos.

Ang Konteksto

Walang pangalan ang awit na ito, at nakalagay ito sa bahagi ng Aklat ng mga Awit na puno ng alaala ng pagkawasak at pagkatapon. Ang mundo ng unang umawit nito ay isang mundong walang antibiyotiko, walang pulisya sa gabi, walang insurance. Ang "palaso na lumilipad sa araw" ay literal na digmaan; ang "salot na gumagala sa kadiliman" ay ang hindi maipaliwanag na pagkamatay ng mga bata sa isang nayon. Mukhang liturhikal ang istraktura: isang tao ang nagpapahayag ng pagtitiwala, pagkatapos ay may ibang tinig, marahil ng pari, na nagsasalita sa kaniya nang tuwiran, at sa dulo ang Diyos na mismo ang bumulong ng pangako. Isang pagpapala ito, malamang na iniaabot sa isang taong papaalis para sa isang mapanganib na paglalakbay.

Ang mga Unang Nakarinig

Sa kanilang mga kapitbahay, ang pananggalang laban sa mga gabing panganib ay mga anting-anting, orasyon, at mga ritwal para sa mga diyos ng sakit. Kaya nang marinig nilang ang kanlungan ay isang Persona at hindi isang bagay, may binabasag iyon. Hindi sila binigyan ng pormula kundi ng pangalan. Narinig din nila ang taludtod 13, ang pagyurak sa leon at ulupong, at hindi lamang hayop ang naiisip nila: ang ahas ay ang sinaunang kaaway, ang gumuhong relasyon mula pa sa hardin. Ang pangako ay may amoy ng tagumpay na mas malalim kaysa personal na kaligtasan. At nang marinig nila ang "mahabang buhay," hindi nila iyon narinig bilang kahilingang maiwasan ang kamatayan, kundi bilang buhay na puno hanggang sa huli, buhay na kinikilala at pinararangalan ng Diyos.

Pagninilay

Alin sa mga pangako ng Awit 91 ang pinakamahirap mong panghawakan ngayon, at bakit mo ba talaga inaasahan ang Diyos na tuparin ito sa paraang nais mo?

Ano ang itsura ng pagkapit, ng chashaq, sa iyong buhay ngayong linggo, kapag walang dumarating na malinaw na sagot?