Mga Taga-Roma 7

Sa Loob ng Silid ni Pablo

Isipin mo si Pablo, nakayuko sa mesa, nagdidikta kay Tercio. Sa kalagitnaan ng argumento tungkol sa kautusan at biyaya, biglang lumipat ang panauhan. Hindi na "sila" o "tayo." Naging "ako." "Kaawa-awa akong tao! Sino ang magliligtas sa akin mula sa katawang ito ng kamatayan?" May humihinto kang basahin dito. Parang naabutan mo ang isang tao sa gitna ng panalangin na hindi para sa iyo. Pero para nga sa iyo. At iyan mismo ang lakas ng Roma 7: hindi ito lektura tungkol sa kasalanan, kundi isang tao na nakaharap sa salamin at nagsasalita ng malakas.

Ang Teksto

Ipinaliliwanag ni Pablo na ang mananampalataya ay pinalaya mula sa kautusan sa pamamagitan ng kamatayan ni Cristo, tulad ng isang balo na malaya nang makapag-asawang muli. Pagkatapos ay pumasok siya sa isang matinding personal na pagtatapat: mabuti ang kautusan, ngunit ginagamit ito ng kasalanan upang siya ay bihagin. Ang nais niyang gawin ay hindi niya nagagawa; ang ayaw niyang gawin ay iyon pa ang ginagawa niya.

Ang Puso ng Teksto

Hindi problema ang kautusan. Iyon ang binibigyang-diin ni Pablo, halos nagmamakaawa: "banal ang kautusan at ang utos ay banal, matuwid at mabuti." Ang problema ay tayo. Ang kautusan ay parang salamin na nagpapakita ng dumi sa mukha mo; hindi mo mababasag ang salamin dahil sa nakikita mo. Ngunit narito ang mas malalim na turo: ang kautusan hindi lamang naglalantad ng kasalanan, kundi ginagamit din ito ng kasalanan bilang lunsaran. "Huwag kang maging sakim," at biglang gumising ang pagnanasa. May bagay sa atin, sabi ni Pablo, na tumutugon sa utos sa pamamagitan ng paghihimagsik. Iyan ang trahedya ng makasalanang kalikasan, hindi ang kabiguan ng Diyos.

Ang Sinulid na Nagdurugtong

May dalawang asawang lalaki sa kabanatang ito, kung babasahing mabuti. Ang una ay ang kautusan, na nag-utos ngunit hindi nakapagpabago. Ang pangalawa ay si Cristo, "na binuhay mula sa patay, upang sa gayon maaari tayong magsipagbunga para sa Diyos." Ito ang buong kuwento ng kaligtasan sa isang metapora ng kasal. Sa Lumang Tipan, tinawag ng Diyos ang Israel bilang asawa, ngunit paulit-ulit na sumuway. Ngayon, kay Cristo, may bagong pagsasama na hindi nakabatay sa kakayahan nating tumupad, kundi sa kaniyang katawan na inialay. Ang bunga ay hindi mula sa pagsisikap, kundi mula sa pagsasama.

Ang Salamin

May isang bagay na ginagawa mo na alam mong hindi tama. Alam mo ito sa iyong isipan, kinasusuklaman mo pa nga, at gayunpaman kinabukasan, muli. Marahil ito ay galit sa iyong asawa, o ang paulit-ulit na pagbukas ng screen sa hatinggabi, o ang pangungutya sa katrabaho na parang lumalabas na lang. Sinasabi ni Pablo: hindi ka baliw. May tuntunin sa mga bahagi ng iyong katawan na lumalaban sa tuntunin sa iyong isipan. Ngunit huwag mong gawing dahilan ito. Hindi sinasabi ni Pablo, "kaya ayos lang." Sinasabi niya, "kaya kailangan mo ng Tagapagligtas, hindi ng mas mahigpit na disiplina." May pagkakaiba iyan. Ang isa ay humahantong sa panalangin; ang isa ay sa pagkapagod.

Ang Tanong

Sino ang nagsasalita sa mga talatang 14 hanggang 25? Ang Pablo bago siya nakilala si Cristo? Ang Pablo bilang mananampalataya? O si Pablo bilang kinatawan ng bawat tao sa ilalim ng kautusan? Hindi ito madaling sagutin, at hindi tayo dapat magmadaling isara ang usapin. Kung ito ang Kristiyano, nakababalisa: buhay pa rin ang laban kahit pagkatapos ng biyaya. Kung ito ang hindi Kristiyano, ano ang ibig sabihin ng "nagagalak ako sa kautusan ng Diyos sa aking kaibuturan"? Marahil ang katotohanan ay parehong-pareho: kilala ni Pablo ang parehong tao, dahil sa kaniyang sariling laman ay nakikilala niya pareho. Iyan ang kababaang-loob ng kabanata. Ang apostol ay hindi nagpapanggap na natapos na siya.

Ang Kaugnay na Teksto

Basahin ito kasabay ng Galacia 5:17: "ang laman ay nagnanais ng laban sa Espiritu, at ang Espiritu ay laban sa laman." Kaparehong laban, ngunit doon ay may pangalan ang tagapagligtas na kasama sa laban, ang Espiritu Santo. At may isa pang tunog na kailangan mong marinig: si Pedro na nangakong hindi siya magkakaila, at pagkatapos ay tatlong beses na nagkaila. Ang pagitan ng nais at ginagawa, iyon ay hindi bagong kuwento. Ngunit ito rin: kay Pedro, hindi natapos ang kuwento sa umagang iyon. Nagbalik ang Panginoon at nagtanong, "Iniibig mo ba ako?" Iyan ang bunga na tinutukoy ni Pablo sa talatang 4.

Konteksto

Sumusulat si Pablo sa Roma, sa isang iglesyang halo ang Judio at Hentil. Ang mga Judiong mananampalataya ay lumaki sa kautusan; ito ang kanilang pagmamalaki, ang kanilang pagkakakilanlan, ang kanilang paraan ng buhay. Sabihin mo sa isang Judio na "namatay ka sa kautusan" at parang sinasabi mong namatay siya sa kaniyang sariling ina. Kaya maingat si Pablo. Hindi niya sinasabi na masama ang kautusan; sinasabi niyang mahina ito laban sa kasalanan sa laman. Sa ganitong kapaligiran, ang kabanata ay hindi teoretikal. Ito ay pastoral. Sinusubukan ni Pablo na hilingin sa kaniyang mga kababayan na bitiwan ang isang bagay na banal ngunit hindi nagliligtas, para sa isang Isa na banal at nagliligtas.

Pagninilay

*Sa aling bahagi ng iyong buhay ngayon nararanasan mo ang pagitan ng "nais kong gawin" at "hindi ko magawa"? Anong tunay na tulong ang hinahanap