Zacarias 1

Ang Teksto

Sa ikalawang taon ng paghahari ni Dario, sa gitna ng isang bayang bagong-balik mula sa pagkatapon at naninirahan sa mga guho, dumating ang salita ni Yahweh kay Zacarias na may isang maikling tawag: "Bumalik kayo sa akin!… At babalik ako sa inyo." Huwag kayong tumulad sa inyong mga ama na hindi nakinig. Pagkatapos ay dalawang pangitain: isang lalaking nakasakay sa pulang kabayo sa gitna ng mga puno ng mirto, na may mga tagapagbalitang naglibot sa daigdig, at apat na sungay na sinasagupa ng apat na panday.

Ang Ubod

May dalawang bagay dito na hindi madaling pagsamahin, at hindi sila pinagsasama ng teksto para sa atin. Una, ang galit: "Lubhang nagalit si Yahweh sa inyong mga ama." Hindi ito itinatago o pinalalambot. Ang pagkatapon ay hindi aksidente ng kasaysayan kundi hatol. Pangalawa, ang paanyaya: bumalik kayo. Ang parehong Diyos na nagpadala ng hatol ang siya ring unang nagsasalita pagkatapos ng katahimikan. At pansinin ang pagkakasunod: ang tawag ay nauuna sa pangako. Hindi tayo binabago ng Diyos bago niya tayo tinatawag; tinatawag niya tayo at doon nagsisimula ang pagbabago. Ang salitang "Naninibugho ako para sa Jerusalem" ay hindi maliit na damdamin. Ito ang selos ng isang asawang hindi kayang tanggapin ang paglayo ng minamahal. Ang pag-ibig ng Diyos ay hindi mahinahong pagpapaubaya.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

May isang tahimik na tanong sa gitna ng unang pangitain: "Yahweh ng mga hukbo, gaano katagal kang hindi magpapakita ng pagkahabag sa Jerusalem?" Ang nagtanong ay ang anghel ni Yahweh, ang lalaking nakatayo sa gitna ng mga mirto, at ang tinanong ay si Yahweh mismo. Isang tagapamagitan na nakatayo kasama ng nagdurusang bayan sa mababang lambak, hindi sa itaas ng bundok, at doon nakikiusap sa Diyos. Hindi ito alegorya na pinilit; ito ang hugis na kalaunan ay pupunuan ni Kristo. Sa Zacarias 9, isang haring nakasakay sa asno ang papasok sa Jerusalem, mapagpakumbaba. Ang parehong aklat na nagsisimula sa isang mangangabayong nakikiusap ay magtatapos sa isang haring darating. At ang sagot ng Diyos sa pamamagitan? "Mga magagandang salita at mga salitang pang-aliw." Ganito rin ang tunog ng ebanghelyo.

Ang Salamin

Ang mahirap sa mensaheng ito ay hindi ang teolohiya kundi ang tiyempo. Naglibot ang mga tagapagbalita at ang ulat nila: "ang buong daigdig ay nananatili at nagpapahinga." Payapa ang mundo. Maayos ang mga bansa. Tanging ang bayan ng Diyos ang nasa guho. Kilala mo ang pakiramdam na iyon: matiwasay ang mga taong hindi mo naman maintindihan kung bakit pinagpapala, habang ikaw na nananalangin ay bumabangon sa umaga sa gitna ng isang kasal na sumisiwang, isang trabahong hindi umaayos, isang katawang bumibigay. At ang tanong mo ay ang mismong tanong ng anghel: gaano katagal? Hindi sinaway ng Diyos ang tanong. Sinagot niya ito ng aliw. Ngayong araw, isulat sa papel ang isang bagay na matagal mo nang hinihintay na kumilos ang Diyos, at sabihin nang malakas: "Gaano katagal, Panginoon?" Huwag mo itong lamutakin. Iwan mo ang papel na nakabukas.

Ang Pangunahing Tauhan

Si Yahweh ng mga hukbo ang tunay na tauhan dito, at ang larawan niya ay masalimuot. Nagagalit siya, at hindi ito pagsabog ng pagkainis kundi tiyak na tugon sa isang bayang tumalikod. Ngunit ang parehong Diyos ay nagsasabi: "Bumalik ako sa Jerusalem ng may pagkaawa. Itatatag ang aking tahanan sa kaniya at iuunat sa Jerusalem ang panukat na linya." Ang panukat na linya ay kasangkapan ng nagtatayo, hindi ng nagwawasak. Ang Diyos na naglabas sa kanila ay bumalik na may dalang metro. At may isang matinding kabalintunaan: "labis akong nagagalit sa mga bansang matiwasay." Ginamit niya ang mga bansa bilang latigo, ngunit lumampas sila, at hindi sila makakaligtas dahil lamang sa sila ay naging kasangkapan. Hindi bulag na kasaysayan ang namamahala. May Diyos na nagbibilang.

Ang Detalye

Bakit mga puno ng mirto? Hindi ito sedro ng Lebanon, hindi ito kahoy ng templo. Ang mirto ay mababang halaman, matigas, karaniwan, tumutubo sa mga lambak at mabatong lugar, hindi kapansin-pansin ngunit mabango kapag durog ang dahon. At nakatayo ang mangangabayo ng Panginoon doon mismo, sa lambak, sa gitna ng mga mirto. Hindi sa palasyo ng Persia, hindi sa tuktok ng Sion, kundi sa mababang lugar kung saan naroon ang isang bayang walang kapangyarihan at halos hindi napapansin ng imperyo. Doon nagpupulong ang mga sugo ng langit. Ito ang mapa ng pag-ibig ng Diyos: ang sentro ng kaniyang atensyon ay ang lugar na tinatawid ng mundo nang hindi lumilingon.

Ang Profile

Ang mga unang nakarinig ay mga tao na bumalik mula sa Babilonia mga labingwalong taon na ang nakalilipas at natigil sa pagtatayo ng templo. Sanay silang magbilang ng pitumpung taon at magtanong kung ano ang natupad. Alam nila ang pangalan ng hari ng Persia bago ang pangalan ng sarili nilang pinuno. Sa kanilang pandinig, ang "apat na sungay" ay hindi misteryo kundi mukha ng mga imperyong dumurog sa kanila, at ang "apat na panday" ay isang bagay na halos hindi maisip: may kamay na mas malakas pa sa sungay. Ang mensahe sa kanila ay hindi pampalubag-loob. Ito ay utos na magsimulang muli sa pagtatayo dahil ang Diyos mismo ay bumalik na sa lungsod.

Pagninilay

Anong "gaano katagal" ang matagal mo nang binibitbit nang hindi sinasabi nang malakas sa Diyos, at bakit hindi mo pa ito sinasabi?

Sa aling bahagi ng buhay mo ikaw ay naghihintay ng Diyos na dumating na may panukat na linya, at handa ka bang magsimulang magtayo bago mo makita ang buong plano?