1 Mambo ya Nyakati 29

Maandiko Yenyewe

Daudi, mzee na karibu na mwisho wa siku zake, anasimama mbele ya kusanyiko lote la Israeli na kutangaza kwamba hekalu litakalojengwa si mradi wa kifalme bali "sio kwa ajili ya watu bali la Mungu." Anaonyesha alichokusanya, anaongeza hazina yake binafsi, kisha anauliza swali linalofungua mifuko: "Nani mwingine anataka kuchangia kwa Yahweh leo?" Watu wanatoa kwa wingi na kwa furaha; Daudi anasali sala ya kushangaza kuhusu udogo wa mwanadamu na ukuu wa Mungu; Sulemani anatawazwa, na Daudi anakufa mzee, ameshiba maisha.

Kiini

Sala ya Daudi katika mstari wa 14 inavunja kila hesabu ya kidini: "vitu vyote vya toka kwako, na tumerudisha kwako vilivyo vyako." Hii inaondoa kabisa wazo la kwamba tunampa Mungu kitu anachokosa. Tani za dhahabu zilizowekwa mbele ya kusanyiko hazikuwa mchango kwa Mungu; zilikuwa urejeshaji. Na hapo ndipo kiini kilipo: Mungu hahitaji utajiri wetu, lakini anataka moyo wetu, na anachunguza kwa makini jinsi tunavyoutoa. "Unachunguza moyo na wapendezwa na unyofu," anasema Daudi. Katika ulimwengu wa kale, sadaka kubwa ilikuwa njia ya kujipatia jina; hapa sadaka kubwa inakuwa njia ya kukiri kwamba hatuna jina lolote la kudumu, kwamba "siku zetu katika dunia ni kama kivuli."

Uzi Unaoendelea

Daudi anaandaa hekalu ambalo hataliona. Anakusanya mawe, dhahabu, mbao, na anasali kwa mwana wake apewe "moyo wa shauku wakutii amri zako." Hii ni sura ya mtu anayefanya kazi kwa ajili ya kitu kinachomzidi. Mstari wa 23 unasema jambo la kushtua: Sulemani "akaketi kwenye kiti cha enzi cha Yahweh." Kiti hicho si cha Daudi; ni cha Mungu, na mfalme wa Israeli ni mwakilishi tu anayekaa juu yake kwa muda. Hapo ndipo tumaini la Israeli linavyoshikamana: siku moja Mmoja atakaa kwenye kiti hicho ambaye hatakiacha kwa kifo, ambaye moyo wake hautageuka. Nyumba ya mawe ilikuwa kivuli; nyumba ya kweli inajengwa kwa watu, na Kristo ni jiwe la pembeni.

Kioo

Kuna aina mbili za utoaji, na wewe unajua zote mbili. Kuna kutoa kunakoacha jina lako mahali fulani: katika kamati, kwenye ukuta wa kanisa, katika kumbukumbu ya watu waliokuona. Na kuna kutoa kunakotokea kwa sababu umeshtuka kugundua kwamba nyumba yako, mshahara wako, afya ya mwili wako, hata miaka uliyopewa na wazazi wako, si mali yako halisi. Daudi anatoa hazina yake binafsi, kitu ambacho hakuna mtu angemhoji kuhusu. Ndipo swali linakuja kwako: sehemu ile ya bajeti yako ambayo hakuna anayeiona, ile hifadhi ya "kwa wakati mgumu," ile saa moja ya jioni unayoihifadhi kwa nguvu, ni yako kweli? Na kama ni ya Mungu, kwa nini inakushinda kuiachilia?

Maandiko Mengine

Mstari wa 15, "sisi ni wageni na wasafiri mbele zako," unasikika tena katika Waebrania 11, ambapo waamini wa kale wanaelezwa kama watu waliokubali kuwa wapitaji duniani kwa sababu walitazamia mji wenye misingi ya kweli. Daudi si mtu anayelalamika kuhusu ufupi wa maisha; anautumia ufupi huo kama sababu ya kutoa kwa ukarimu. Halikadhalika, Paulo anapowaandikia Wakorintho kwamba Mungu anampenda mtoaji mchangamfu, anaeleza kile ambacho mstari wa 9 unaonyesha: "Watu walifurahi kwa ajili ya hizi sadaka za hiari, kwasababu walitoa kwa moyo wao wote." Furaha si malipo ya utoaji; ni ishara kwamba utoaji ulikuwa halisi.

Swali

Daudi anasali kwa Sulemani apewe "moyo wa shauku wakutii amri zako." Sala hii ilijibiwa kwa nusu. Sulemani alijenga hekalu, alifanikiwa, akapewa hekima; kisha moyo wake ukageuka kwa miungu mingine, na ufalme uligawanyika kwa watoto wake. Hii ni ngumu. Ikiwa baba mtakatifu anasali sala nzuri kwa mwana wake mbele ya kusanyiko lote, na Mungu mwenyewe ndiye "amemchagu" Sulemani, kwa nini mwisho ulikuwa hivyo? Maandiko hayatupi jibu la kunyoosha hili. Yanatuachia kitu kigumu zaidi: kwamba sala za wazazi wema hazitengeneza mnyororo wa lazima kwa mioyo ya watoto. Mungu anaelekeza mioyo, lakini hana desturi ya kuiteka. Tunaweza kusali "Elekeza mioyo yao kwako" kwa uaminifu, na bado kuona kile tunachoogopa. Hilo halitufungii kinywa; linatuweka mahali pa kutegemea, sio pa kuhakikisha.

Wasomaji Wa Kwanza

Wale walioandikiwa Mambo ya Nyakati hawakuwa watu wa taifa lenye nguvu. Walikuwa Wayahudi waliorudi kutoka Babeli, wakiishi katika mji ulioharibiwa, wakijenga hekalu dogo ambalo wazee waliolikumbuka la kwanza walilia walipoliona. Hawakuwa na mfalme; walikuwa chini ya Uajemi. Sasa fikiria wanasoma kuhusu talanta elfu tatu za dhahabu kutoka Ofiri, mawe ya thamani, marimari kwa wingi, ng'ombe elfu na kondoo elfu wanachinjwa, watu wanakula na kunywa "mbele za Yahweh kwa furaha tele." Ilikuwa kama kusoma habari za nyumba uliyoiuza. Lakini hawakusoma hii kwa uchungu tu. Walisoma sala ya Daudi na kugundua kwamba kilichomfurahisha Mungu hakikuwa uzito wa dhahabu bali "unyofu wa moyo." Na kwa hilo, walikuwa na uwezo sawa na Daudi.

Kwa Kutafakari

Ni kitu kimoja gani unakiita "chako" ambacho, ukikiri kwa uaminifu kwamba ni cha Mungu, kitabadilisha jinsi unakitumia wiki hii?

Umesali muda mrefu sala ambayo bado haijajibiwa kwa jinsi ulivyotarajia. Je, unaweza kuendelea kusali "Elekeza mioyo yao kwako" bila kudai uhakika?