Matendo ya Mitume 3:6

Maandiko Yenyewe

Mwombaji aliyekaa mlangoni pa hekalu ananyoosha mkono akitarajia sarafu, na anachopokea ni sentensi inayoanza kwa kukataa: "fedha na dhahabu mimi sina." Petro hana kile ambacho kila mtu anayepita pale anacho, hata kidogo. Lakini haishii hapo. Anaongeza maneno yanayogeuza mkutano mzima wa siku ile: "lakini kile nilichonacho nitatoa kwako. Katika jina la Yesu Kristo wa Nazareth, tembea." Hakuna sadaka, hakuna ahadi ya kurudi kesho na kitu bora. Kuna amri fupi, iliyofungwa kwenye jina la mtu aliyeuawa msalabani wiki chache zilizopita. Yule kiwete tangu kuzaliwa, mtu ambaye hakuwahi kusimama hata siku moja ya maisha yake, anaambiwa afanye kile ambacho mwili wake haujawahi kujua. Na mstari unaofuata unaonyesha kwamba alifanya hivyo.

Kiini

Petro hatoi kitu alichonacho kwa sababu ya utajiri wake; anatoa kile kilichomilikiwa naye kwa njia ya kuwa mali ya mtu mwingine. Ndiyo maana anasisitiza baadaye, akiwaambia umati, "kwa nini mnayaelekeza macho yenu kwetu, kama kwamba tumemfanya huyu atembee kwa nguvu zetu wenyewe au uchaji wetu?" Neno la Kigiriki linalotumika kwa jina, onoma, katika ulimwengu wa Biblia halimaanishi lebo tu bali mamlaka na uwepo halisi wa mtu anayeitwa. Kutamka jina la Yesu si uchawi wa maneno; ni kumwita yule anayetawala sasa. Na tazama jinsi Petro anavyomtaja: "Yesu Kristo wa Nazareth." Anaunganisha cheo cha Masihi na jina la kijiji duni. Yule aliyedharauliwa ndiye anayeinua. Hapa ndipo Injili inapoonekana wazi: ufalme wa Mungu hauingii duniani kwa fedha wala kwa hadhi, bali kwa jina la Mmoja aliyekataliwa.

Uzi wa Pamoja

Nabii Isaya aliahidi kwamba siku Mungu atakapokuja kuokoa, kiwete ataruka kama kulungu. Luka, aliyekuwa daktari na mwandishi makini wa maneno, hatumii bahati mbaya kitenzi kile kile mstari mmoja baadaye: "Akiruka juu, mtu kiwete alisimama na akaanza kutembea." Hiyo si tukio la huruma tu; ni tangazo kwamba zama zilizoahidiwa zimeanza. Petro mwenyewe anaziita baadaye "nyakati za kuburudika kutokana na uwepo wa Bwana" na "wakati wa kurejeshwa kwa vitu vyote." Lakini kuna tofauti moja inayostahili kuzingatiwa. Yesu aliponya kwa kusema tu, kwa mamlaka yake mwenyewe. Petro hawezi kufanya hivyo; lazima aseme "Katika jina la Yesu Kristo wa Nazareth." Kanisa halirithi mamlaka ya Yesu kama urithi wa mali; linaishi kwa kumwita yeye aliye hai.

Kioo

Kuna aina ya umaskini unaotufanya tuepuke watu. Unamjua yule mtu kazini ambaye ndoa yake inavunjika, au jirani anayeuguza mama yake, na unapita haraka kwa sababu unajua huna cha kutosha: huna fedha, huna suluhisho, huna hata maneno. Petro naye hakuwa nacho. Alichokataa kufanya ni kile tunachofanya sisi: hakugeuza uso. Aliangalia. "Petro, akimkazia macho, pamoja na Yohana, alisema, 'tutazame sisi.'" Kabla ya muujiza kulikuwa na macho yaliyokutana, jambo ambalo mwombaji yule hakulipata kwa miaka mingi. Na kuna zaidi: tunapenda kuamini kwamba huduma halisi huanza pale bajeti inapotosha. Andiko hili linakanusha hilo kwa sentensi tano. Leo, andika jina la mtu mmoja unayemwepuka kwa sababu huna cha kumsaidia, kisha uombe kwa sauti juu ya jina hilo, ukimwita Yesu Kristo wa Nazareti kwa jina.

Muktadha

Saa tisa ilikuwa saa ya sadaka ya jioni hekaluni, wakati ambapo mtiririko wa watu ulikuwa mkubwa zaidi. Ndiyo maana ndugu zake walimbeba yule mtu na kumlaza pale kila siku: alikuwa akifanya kazi mahali pazuri kibiashara. Mlango uitwao Mzuri ulikuwa lango la fahari, na yeye alikuwa amelala chini yake, mtu asiyeweza kuingia ndani kwa heshima kamili, akiishi kwa sarafu za wenye afya. Kumbuka pia kwamba Petro na Yohana bado wanakwenda hekaluni; hawa si watu waliohama dini yao, ni Wayahudi wanaoamini Masihi amekwisha kuja. Na mji huu ndio ule ule uliopiga kelele mbele ya Pilato. Jina analolitamka Petro hadharani ni jina ambalo viongozi wa mahali hapo walidhani wamelizika.

Swali

Kwa nini yeye? Aliwekwa pale kila siku, na Yesu mwenyewe alipita mlango ule mara nyingi wakati wa sikukuu. Mstari wa saba unasema alipona "mara moja," lakini miaka arobaini iliyotangulia haielezwi. Na tukiwa wakweli, hata baada ya Matendo 3, wengi waliobaki kwenye malango hawakuinuliwa. Kitabu hiki hakiahidi kwamba kila mwili utapona; kinachofuata ni magereza, mijeledi na kifo cha Stefano. Basi tunabaki na hali isiyo rahisi: uponyaji huu ni ishara, si mfumo. Ishara huonyesha kitu kikubwa kinachokuja, lakini haitoi kila kitu sasa. Kudai kwamba imani ya kutosha huponya daima ni kuufanya mwili wa mtu kuwa kipimo cha kiroho, jambo ambalo Petro hasemi popote hapa. Tunaomba, tunaamini, na tunabeba kile ambacho hakijajibiwa bila kukipamba.

Mhusika Mkuu

Petro ndiye anayevutia hapa, si kwa nguvu zake bali kwa historia yake. Mara ya mwisho tuliyomsikia akitaja jina "Yesu wa Nazareti" hadharani, alikuwa kando ya moto akikana kwamba anamjua, mbele ya mtumishi wa kike. Sasa yuko mlangoni pa hekalu, mchana kweupe, katikati ya umati, akilitamka jina lile lile kama amri. Hiyo ni kazi ya neema, si ya tabia. Na ona jinsi anavyokataa sifa haraka anapoona watu wakikimbilia: "kwa nini mnashangaa?" Mtu aliyewahi kuanguka kwa kujiamini kupita kiasi sasa anajua mahali pake. Anampa yule mtu mkono wa kulia, anamwinua, kisha anasimama kando. Mtumishi mkomavu ni yule anayejua tofauti kati ya kile alichonacho na kile alichokabidhiwa.

Tafakari

Ni nini hasa "ninacho" ambacho siwezi kukinunua wala kukipoteza, na lini mara ya mwisho nilikitoa kwa mtu?

Ninapoomba kwa jina la Yesu, je, ninamwita mtu aliye hai na mwenye mamlaka, au ninamalizia tu sala kwa mazoea?