Kumbukumbu la Torati 1:2

Maandiko

Musa anatoa takwimu kavu kabisa: "Ni safari ya siku kumi na moja toka Horabu kupitia njia ya mlima wa Seir kwenda Kadeshi Barnea." Ni sentensi moja, bila hisia, bila lawama, iliyowekwa kati ya orodha ya majina ya sehemu na tarehe ya hotuba ya Musa. Lakini msomaji anayejua hadithi anajua kinachokosekana: safari hiyo ya siku kumi na moja iliwachukua Waisraeli miaka arobaini.

Kiini

Aya hii inasimama kama alama ya barabarani iliyopindishwa. Mungu hakuwapa Israeli safari ndefu; aliwapa safari fupi. Umbali kati ya mlima wa agano na mlango wa nchi ya ahadi ulikuwa wa juma moja na nusu. Miaka arobaini haikuwa mpango wa Mungu bali matokeo ya maamuzi ya watu, kama sura yote inavyoeleza: "Bado mlikataa kushambulia, lakini mliasi dhidi ya amri ya Yahwe Mungu wenu." Hii ni kauli nzito kuhusu utu wetu. Tunaweza kuchelewesha kile Mungu alichokwisha kutoa. Neema haifutwi, lakini inaweza kusubiri kwa kizazi kizima kwa sababu mioyo yetu "iliyeyuka" mbele ya majitu. Mungu ni mwaminifu; sisi ni wazito.

Uzi Mmoja

Deuteronomia haikuandikwa kwa kizazi kilichokataa, bali kwa watoto wao waliosimama mpakani. Musa anawakumbusha siku kumi na moja ili wasirudie kuzunguka. Huo ndio uzi unaopita katika Biblia nzima: Mungu anaweka wokovu karibu, na mwanadamu anajenga umbali. Katika Kristo umbali unafutwa kabisa; yule aliyesema "nimetenga nchi kwa ajili yako" ndiye aliyekuja mwenyewe kutuchukua ndani. Lakini onyo halipotei katika Agano Jipya. Kanisa la kwanza lilisomewa historia hii kama kioo, si kama hadithi ya kale. Kalebu, "kwa sababu alimfuata Yahwe kwa ukamilifu," anaonyesha kwamba katika kila kizazi kuna njia ya siku kumi na moja, ikiwa mtu atathubutu kuiendea.

Kioo

Fikiri mazungumzo ambayo umeyaepuka kwa miaka mitatu na ndugu yako, ilhali yangechukua nusu saa. Fikiri deni ulilolikwepa, barua pepe ya kuomba msamaha ambayo umeiandika kichwani mara mia. Fikiri uamuzi wa kuacha kazi inayokuua polepole, au kuanza kuchangia mahali ambapo Mungu amekwisha kugusa moyo wako. Mara nyingi tunapozunguka jangwani si kwa sababu njia imefichwa, bali kwa sababu tuliripoti kuhusu majitu badala ya kuhusu matunda. Waisraeli walikuwa na habari sahihi: "Ni nchi nzuri ambayo Yahweh Mungu wetu anatupa sisi." Hawakukosa taarifa; walikosa ujasiri. Hofu haihitaji kukataa Mungu waziwazi; inatosha kusema "kesho." Leo, andika kwenye karatasi jambo moja ambalo Mungu amekwisha kukuonyesha wazi na ambalo umelichelewesha zaidi ya mwaka mmoja, kisha weka tarehe halisi ya wiki hii ambayo utalitenda.

Undani

Angalia maneno "njia ya mlima wa Seir." Musa hataji tu muda; anataja njia. Kuna barabara halisi, inayojulikana, ya wafanyabiashara, kupitia nchi ya Edomu. Hii si ndoto ya kiroho bali ramani. Utii mara nyingi huonekana hivyo: si maono ya ajabu bali njia inayojulikana ambayo tumekuwa tukiiona kila siku. Na kumbuka kwamba Musa anaandika hivi baada ya miaka arobaini, akiwa mtu ambaye yeye mwenyewe hataingia: "Wewe pia hautaingia huko." Mtu anayehesabu siku kumi na moja ni mtu anayelipa gharama ya kuchelewa kwa wengine. Kuna uchungu uliofichwa katika takwimu hii tulivu, na uchungu huo ndio unaoifanya iwe onyo la kweli badala ya fundisho baridi.

Swali

Kwa nini Mungu aliruhusu miaka arobaini badala ya kuwasukuma tu ndani? Angeweza. Jibu rahisi ni "alitaka kuwafundisha," na kweli jangwani walijifunza kubebwa "kama mtu abebavyo mtoto wake." Lakini tusipake rangi juu ya jeraha: kizazi kizima kilikufa bila kuona ahadi. Hiyo si somo tu; ni hasara. Maandiko hayasemi kwamba ucheleweshaji ulikuwa mzuri; yanasema Mungu "alikasirika." Tunaishi na ukweli mbili zinazokaa pamoja bila kuchanganyika: Mungu anatembea na sisi hata katika jangwa tulilojichagulia, na hata hivyo baadhi ya milango hufungwa kwa wakati wetu. Neema haifuti matokeo. Kukiri hilo ni chungu, lakini ndicho kinachotufanya tusifanye mzaha na neno "kesho."

Sauti Nyingine za Maandiko

Aya ya 21 inaeleza kile kilichopotea: "Yahwe Mungu wenu amekwisha weka nchi mbele yenu; nenda juu, muimiliki… msiogope wala kukata tamaa." Kila kitu kilikuwa tayari upande wa Mungu. Linganisha na aya ya 43, ambapo baadaye walijaribu kwa nguvu zao: "mlikuwa wenye kiburi na mlivamia nchi ya milima," na wakapigwa. Hii ni tofauti muhimu kwa maisha yetu ya maadili. Kuchelewa kwa siku moja hakutuzii kwa kufanya kazi maradufu kesho kwa nguvu zetu. Utii una wakati wake. Ndiyo maana Maandiko yanarudia wito wa "leo": si kwa sababu Mungu ana haraka, bali kwa sababu tunajidanganya kwamba mlango utabaki wazi kwa urahisi ule ule kesho.

Tafakari

Ni "safari ya siku kumi na moja" gani katika maisha yako ambayo umeifanya kuwa ya miaka arobaini, na ni hofu gani hasa inayoishikilia?

Ulipoeleza mara ya mwisho hali ngumu kwa mtu mwingine, ulizungumza zaidi kuhusu majitu au kuhusu matunda?