Kumbukumbu la Torati 23:22

Maandiko

Mstari huu ni mfupi kiasi kwamba ni rahisi kuupitisha: "Lakini iwapo utajizuia kutoa kiapo, haitakuwa dhambi kwako." Umeambatana na mstari unaoutangulia, ambao unaonya kwamba nadhiri iliyotolewa kwa Yahwe haipaswi kucheleweshwa, kwa maana "Yahwe Mungu wako hakika atadai kiapo hicho." Kwa hiyo sheria inaweka mizani: kuahidi na kushindwa kutimiza ni dhambi; kutoahidi kabisa si dhambi hata kidogo.

Kiini

Hapa Mungu anafanya jambo ambalo dini nyingi za kale hazingeweza kufikiria: anapunguza mzigo wa kidini badala ya kuuongeza. Nadhiri ni ya hiari, kama mstari wa 23 unavyosema, "chochote ulichotamka kwa hiari kwa kinywa chako." Mungu hahitaji kunyang'anywa baraka kwa ahadi. Yeye hana njaa ya kondoo wetu wala hamu ya kununuliwa. Lakini pale ambapo mdomo wa mwanadamu unasema neno mbele yake, neno hilo linakuwa na uzito wa kweli, kwa sababu Mungu anachukulia maneno yetu kwa uzito zaidi kuliko tunavyoyachukulia sisi wenyewe. Neema haimaanishi kwamba maneno hayana maana; inamaanisha kwamba hutakiwi kusema neno ambalo huwezi kulisimamia.

Uzi Unaopita

Historia ya Israeli imejaa nadhiri zilizoharibu maisha. Yeftha, katika kitabu cha Waamuzi, aliahidi kitu ambacho hakupaswa kuahidi, na binti yake alilipa gharama; ule ni mfano wa kutisha wa mtu aliyefikiri kwamba anaweza kumshawishi Mungu kwa maneno makubwa. Mhubiri baadaye anarudia hoja ile ile ya Kumbukumbu: ni bora kutonadhiri kuliko kunadhiri na kutokamilisha. Uzi huu unaishia kwa Yesu, anayesema kwamba tusiape kabisa, bali ndiyo yetu iwe ndiyo. Yeye hafuti sheria hii; anaipeleka mahali inapoelekea. Mtu asiyehitaji kuimarisha maneno yake kwa nadhiri ni mtu ambaye maneno yake yameshakuwa ya kuaminika. Na hatimaye Kristo ni yule aliyetimiza ahadi ambayo sisi hatuwezi kutimiza, na kwa hiyo dini yetu haitegemei nadhiri zetu, bali uaminifu wake.

Kioo

Sisi hatuleti kondoo hekaluni, lakini mdomo wetu hauna kimya. "Nitaanza kusoma Biblia kila siku." "Nitamsaidia dada yangu kila mwezi." "Mungu, unipatie kazi hii, nami nitatoa sehemu ya kumi maradufu." Nadhiri za usiku wa msongo, zinazotolewa hospitalini au wakati akaunti ya benki imekauka. Kisha jua huchomoza, hali hubadilika, na ahadi hubaki ikinuka kama nyama iliyoachwa juani. Mstari huu unaufichua kiburi kilichojificha katika unyenyekevu wetu: tunapenda kujisikia wakarimu mbele za Mungu zaidi kuliko tunavyopenda kuwa waaminifu kwake. Na unatoa uhuru wa kushangaza: unaruhusiwa kunyamaza. Unaruhusiwa kutokuahidi. Leo, fikiria ahadi moja uliyomwambia Mungu au mtu na ambayo haukuitimiza. Kisha, kwa sauti, sema ukweli mbele za Mungu: "Niliahidi hiki, na sikutimiza." Usiongeze nadhiri mpya. Kiri tu.

Wasikilizaji wa Kwanza

Wasikilizaji wa kwanza walikuwa watu waliokuwa wamesimama upande wa mashariki wa Yordani, wakiangalia nchi wasiyoimiliki bado. Wengi wao walikuwa wakulima ambao maisha yao yalitegemea mvua ya masika, uzazi wa mbuzi, na afya ya mtoto mdogo. Waliishi katika ulimwengu ambapo miungu ya Kanaani ilihitaji kulipwa kabla ya kutoa. Ukitaka mvua, ulipe. Ukitaka mtoto, ahidi. Katika masikio kama hayo, mstari huu ulikuwa wa kigeni: Mungu huyu hataki mshahara. Zaidi ya hayo, katika sura hii nzima, ambayo inazungumzia kusanyiko, kambi ya jeshi, mtumwa aliyetoroka, riba, na mashamba ya jirani, kuna sauti moja: utakatifu haupatikani kwa kununua, bali kwa kuishi kwa uadilifu mbele ya Mungu anayetembea miongoni mwa watu wake.

Kidokezo Kidogo

Neno la Kiebrania linalotumika hapa kwa "kujizuia" ni chadal, lenye maana ya kuacha, kusitisha, kuachana na jambo. Halina dharau ndani yake. Hakuna kidokezo kwamba mtu anayejizuia ni mtu wa imani ndogo. Hii ni muhimu, kwa sababu jamii ya kidini huwa na tabia ya kuheshimu wale wanaoahidi kwa sauti kubwa. Mnadhiri anaonekana mtakatifu; mtu anayenyamaza anaonekana mzembe. Lakini sheria hii inaweka jambo la kushtua: kimya si dhambi. Wale wanaonyamaza si watu wa daraja la pili katika kusanyiko. Kinyume kabisa; wanaepuka deni ambalo, kwa mujibu wa mstari wa 21, Mungu "hakika atadai."

Mazingira

Tuko katika hotuba za mwisho za Musa, sheria zinazotolewa kwa kizazi kilichozaliwa jangwani na ambacho kitaishi katika vijiji, mashamba na miji. Nadhiri hazikuwa mambo ya kibinafsi tu; zilitolewa hadharani, mara nyingi kwenye patakatifu, mbele ya makuhani waliojua nani aliahidi nini. Ukishindwa kutimiza, si Mungu tu aliyejua, bali kijiji kizima. Aibu ilikuwa nzito, na madhara ya kifedha yalikuwa halisi, kwa kuwa nadhiri nyingi ziliahidi mifugo au mavuno ambayo familia ilihitaji kwa kula. Kwa hiyo mstari huu haukuwa nadharia. Ulikuwa ni ulinzi kwa mkulima aliyekuwa karibu kufungua mdomo wake kwa hisia, akiwa amesahau kwamba mavuno yajayo tayari yameshapangiwa matumizi. Mungu anamzuia kwa upole, kabla ahadi hiyo imkate.

Maswali ya Kutafakari

Ni ahadi ipi uliyomwahidi Mungu wakati wa hofu, ambayo leo unajua ulisema kwa hisia zaidi kuliko kwa nia ya kutimiza?

Kwa nini ni rahisi zaidi kuahidi jambo kubwa kuliko kufanya jambo dogo kwa uaminifu wa muda mrefu?