Zaburi 85

Maandiko

Zaburi hii inaanza nyuma, si mbele: Mungu alishaonesha fadhila kwa nchi yake, aliurejesha ustawi wa Yakobo, akazisitiri dhambi za watu wake na akaiacha hasira yake kali. Kisha, kwa ghafla, sauti inabadilika kuwa kilio: "Uturejeshe sisi, Ee Mungu wa wokovu wetu," na swali gumu, je, utaendelea kuwa na hasira juu yetu milele? Katikati ya zaburi mwombaji ananyamaza ili asikilize: "Nitasikiliza yale Yahwe Mungu asemayo." Na kile anachosikia kinamalizia zaburi kwa taswira ya kushangaza, uaminifu wa agano na uaminifu vikikutana, haki na amani vikibusiana, ardhi ikitoa mazao yake, na haki ikitangulia mbele za Mungu kumtengenezea njia. Kumbukumbu, kilio, kunyamaza, ahadi; hiyo ndiyo safari ya mistari kumi na mitatu.

Kiini

Chimbuko la zaburi hii ni tatizo ambalo Biblia nzima inalibeba: Mungu mmoja yule yule anasamehe na pia anakasirika, na watu wake wanalazimika kuishi katikati ya hayo mawili. Mwombaji hamtetei Mungu wala hamwombi apunguze utakatifu wake. Anaomba kitu kigumu zaidi, kwamba hasira ya haki na upendo wa agano vipatane bila kimoja kuua kingine. Jibu linakuja katika mstari wa kumi: "haki na amani vimebusiana." Hiyo si lugha ya mashairi tu; ni tangazo kwamba wokovu wa Mungu hauchezei dhambi ili kutupatia amani ya bei rahisi. Haki haifutwi, inakutana na rehema. Na matunda yake ni ya kimwili kabisa: nchi inatoa mazao, utukufu unakaa katikati ya watu. Neema si hisia pekee; ni Mungu akirudisha uhai mahali palipokauka, akiwaonya pia wasirudi tena katika njia za kipumbavu.

Uzi Unaounganisha

Mstari wa kumi unabaki kuwa fumbo mpaka Kalvari. Ni wapi hasa haki na amani zinabusiana? Agano la Kale linaonesha kukutana huko kwa vipande: dhabihu, Siku ya Upatanisho, manabii wanaoahidi moyo mpya. Lakini zaburi hii inataka zaidi ya msamaha wa msimu; inataka utukufu ubaki katika nchi. Katika Yesu Kristo ombi hili linapata mwili. Pale msalabani hasira dhidi ya dhambi haikufichwa wala kupunguzwa, na wakati huo huo uaminifu wa agano ulishikilia hadi mwisho. Mstari wa kumi na tatu unasema haki itaenda mbele za Mungu "kufanya njia kwa ajili ya nyayo zake." Hiyo ni lugha ya mtangulizi anayesafisha barabara. Mungu hajai mahali ambapo haki haijatangulia; na kwa Kristo, ametangulia.

Kioo

Kuna aina ya uchovu wa kiroho unaojificha katika swali la mstari wa tano. Si kukufuru; ni mtu aliyeomba kwa miaka na bado ndoa ile ile ni baridi, mtoto yule yule hajarudi, deni lile lile linakua. Zaburi hii inakupa ruhusa ya kuuliza "je, utaendelea kuwa na hasira juu yetu milele?" bila kujifanya mwaminifu zaidi kuliko ulivyo. Lakini pia inakupa nidhamu: baada ya kilio kunakuja ukimya. "Nitasikiliza." Wengi wetu tunaomba kwa haraka na kuondoka kabla ya jibu. Na onyo liko palepale, "wasirudi tena katika njia za kipumbavu." Leo, kabla hujalala, kaa kimya dakika tano bila simu, na sema kwa sauti: "Nitasikiliza yale Yahwe Mungu asemayo." Kisha nyamaza kweli.

Mhusika Mkuu

Mungu wa zaburi hii si mtulivu asiyeguswa. Ana ghadhabu, na ghadhabu hiyo si hasira ya kipumbavu bali mwitikio wa utakatifu dhidi ya uovu uliovunja agano. Lakini kinachoshangaza ni kwamba hasira yake inaelezwa kama kitu anachoweza kuondoa, "umeiacha hasira yake kali," wakati uaminifu wake wa agano unaelezwa kama kitu kinachodumu na kuchipuka kama chemchem kutoka ardhini. Hasira ni tendo lake; upendo ni tabia yake. Ndiyo maana mwombaji anaweza kukumbuka wakati uliopita bila kujidanganya na kuomba wakati ujao bila kukata tamaa. Mungu huyu anakaribia, "wokovu wake u karibu," lakini anakaribia akiwa mtakatifu, hivyo kukaribia kwake daima ni habari njema na changamoto kwa wakati mmoja.

Muktadha

Maneno "umeurejesha ustawi wa Yakobo" yanapendekeza jamii iliyorudi kutoka uhamisho, au angalau iliyoonja ukombozi mkubwa. Lakini kurudi hakukuwa paradiso. Wale waliorejea Yuda walikuta mji uliobomoka, mavuno hafifu, majirani wenye uhasama, na hekalu lisilo na fahari ya zamani. Hapo ndipo mvutano wa zaburi unapozaliwa: tulisamehewa, kwa nini bado maisha ni magumu? Katika ulimwengu wa kilimo, baraka ya Mungu ilionekana kwenye mvua na mazao, si kwenye hisia binafsi. Ndiyo maana ahadi ya mstari wa kumi na mbili, "nchi itatoa mazao yake," ni ya kitheolojia kabisa: Mungu wa agano ni pia Mungu wa uumbaji, na upatanisho wake unarudisha ardhi, chakula na jamii, si roho peke yake.

Maandiko Yanayoitikia

Katika Hosea 14 Mungu anaahidi kuponya kuasi kwao na kuwa kama umande kwa Israeli, na matokeo ni mimea inayochanua. Ni mandhari ile ile: msamaha unaorudisha rutuba. Naitaja kwa sababu inaonesha kuwa mstari wa kumi na moja si sitiari tupu; manabii waliamini kweli kwamba uhusiano wa watu na Mungu unaigusa ardhi wanayoilima. Na katika Warumi 5, Paulo anasema tukiisha kuhesabiwa haki kwa imani, tuna amani na Mungu. Hilo ndilo busu la haki na amani likitajwa kwa lugha ya Agano Jipya. Zaburi 85 iliomba; Paulo anatangaza kuwa ombi limejibiwa, si kwa Mungu kulegeza haki yake, bali kwa Kristo kuibeba.

Tafakari

Ni wapi katika maisha yako unaomba Mungu afute matokeo ya dhambi bila kuwa tayari kuacha "njia za kipumbavu" zilizoyaleta?

Ukikumbuka wakati Mungu alipokuonesha fadhila zamani, je, kumbukumbu hiyo inakupa ujasiri wa kuomba tena, au inakufanya umhukumu kwa kimya kwa kutokutenda sasa?