Ufunuo 16:15

Maandiko

Katikati ya mabakuli yanayomwagwa, katikati ya vyura watatu wachafu wanaotoka vinywani mwa joka na mnyama na nabii wa uongo, sauti moja inakatiza ghafla. Si sauti ya malaika. Ni sauti ya Bwana mwenyewe, ikiingia kama mabano katika simulizi: "Tazama! Ninakuja kama mwizi! Heri yule adumuye katika kukesha, atunzaye mavazi yake ili asiweze kwenda nje uchi na kuiona aibu yake." Mistari inayozunguka inahusu wafalme wanaokusanywa kwa vita; mstari huu unahusu wewe. Ni onyo na baraka kwa pamoja: kuja kwake hakutabiriki, hivyo mtu anayekesha na kuhifadhi mavazi yake ni mwenye heri, wakati anayelala atapatikana uchi mbele ya macho yote. Sentensi tatu tu, lakini zinabadilisha sauti ya sura nzima kutoka hukumu ya mbali kwenda wito wa karibu.

Kiini

Kile kinachoshtua hapa si hukumu, bali ni nani anayesema na wakati gani. Ulimwengu unaanguka, mataifa yanakusanyika Amagedoni, na katikati ya vurugu hiyo Kristo anasema neno la heri. Hilo linatuambia jambo kuhusu Mungu: hata pale ghadhabu yake inapomwagwa, hasahau kuwaita watu wake kwa jina. Anayekuja kama mwizi si adui anayeiba, bali Mwokozi ambaye kuja kwake hakuwezi kuratibiwa wala kudhibitiwa na kalenda zetu. Na "mavazi" si kazi zetu njema kama vyeti tunavyokusanya; katika Ufunuo mavazi meupe daima ni zawadi, yale yaliyofuliwa katika damu ya Mwana-Kondoo. Kuyatunza maana yake ni kutokuyavua, kutoyabadilisha na mavazi ya mnyama. Uchi hapa ni zaidi ya aibu ya mwili; ni kusimama bila kifuniko cha neema mbele ya Mungu aliye mtakatifu, jambo ambalo Adamu alilijua kabla yetu sote.

Uzi wa Pamoja

Sauti hii haijitokeza ghafla kutoka mahali pasipojulikana. Yesu alikwisha kusema hivi akiwa Galilaya na Yudea: mwenye nyumba asiyekesha atavunjiwa, na Mwana wa Adamu anakuja saa asiyoijua. Ufunuo unachukua mfano huo ule na kuuweka katikati ya vita vya mwisho, ili tujue kuwa yule anayezungumza mabanoni hapa ni yule yule aliyeketi na wavuvi kando ya moto. Lakini kuna uzi mwingine, mrefu zaidi: kuanzia bustani ile ambapo mavazi ya kwanza yalifumwa na Mungu mwenyewe kwa ajili ya watu waliojificha, historia ya wokovu ni historia ya Mungu anayevika. Msalaba ni pale ambapo Kristo alivuliwa nguo zake hadharani, akaona aibu isiyokuwa yake, ili tuvikwe mavazi tusiyoyastahili. Kukesha, basi, si kujitahidi kupata nguo; ni kukataa kuzitupa.

Kioo

Kulala hakutangazwi. Hakuna tangazo linapotokea. Unaanza kuahirisha sala ya asubuhi kwa sababu ratiba ya kazi imejaa, kisha unagundua mwezi umepita bila Biblia kufunguliwa. Unaruhusu uongo mdogo katika ripoti ya fedha kwa sababu wote wanafanya hivyo. Unaacha ugomvi na dada yako uendelee miaka mitatu kwa sababu ni rahisi zaidi kuliko simu moja. Hakuna lolote kati ya hayo linaonekana kama kuvua mavazi; kila moja linaonekana kama uchovu wa kawaida. Ndiyo maana Bwana anasema "tazama": ili mtu aliyelala asijibu kwamba anaamka. Uchi unaogopwa hapa si aibu mbele ya watu, bali kupatikana bila kifuniko pale ambapo hakuna nafasi tena ya kujipanga. Leo, kabla ya jua kuchwa, chukua dakika tano, taja kwa sauti mbele ya Mungu jambo moja unalojua umeliruhusu kulala ndani yako, na umwombe akukeshe.

Undani Mmoja

Neno "mwizi" ni kali kuliko tunavyolichukua. Yesu hajisemi mgeni mheshimiwa anayegonga mlango; anajisema mvamizi wa usiku. Kwa nini taswira ya kutisha kama hii kwa ajili ya Mwokozi? Kwa sababu ujio wa mwizi ndio kipimo kikamilifu cha kutotabirika. Hakuna mwizi anayetuma taarifa. Hakuna mtu anayejiandaa kwa saa ya wizi, ila kwa kuwa macho kila saa. Taswira hii inavunja kabisa kila hesabu ya kalenda, kila ramani ya matukio ya mwisho tunayopenda kuchora. Na kuna kejeli nzuri hapa: mwizi huchukua; huyu anakuja kutoa. Aliyeitwa mwizi ni yule mwenyewe aliyeuawa kati ya wezi wawili, na aliyemwambia mmoja wao maneno ya paradiso siku hiyo hiyo. Kutotabirika kwa ujio wake si tishio kwa mwenye kukesha; ni ahadi.

Mhusika Mkuu

Katika sura hii Mungu anaonekana hasa kama mwenye kutawala juu ya vyote, akimwaga ghadhabu, na madhabahu ikishuhudia kwamba hukumu zake ni "kweli na za haki." Kisha, kwa sentensi tatu, sauti inabadilika. Yule anayehukumu ndiye anayebariki. Hii si migongano ya tabia mbili za Mungu; ni upendo mmoja unaoonekana kwa pande mbili. Ghadhabu yake inamwagwa kwa sababu damu ya waamini na manabii ilimwagwa, na heri yake inatamkwa kwa sababu bado anawathamini walio wake katikati ya machafuko. Hapa ndipo tunaona moyo wake: hata pale ambapo ulimwengu unajibu mapigo kwa kumkufuru na kutokutubu, yeye hajakoma kutoa neno la baraka. Mungu anayehukumu dhambi kwa uzito huo huo ni Mungu anayeingilia hadithi kukuambia: kesha, ninakuja.

Wasifu wa Wasikilizaji

Wakristo wa Asia Ndogo waliosomewa barua hii walijua fedheha ya kutolewa nje. Waliishi katika miji ambapo kukataa kumwabudu Kaisari kuliweza kumgharimu mtu biashara yake, heshima yake, na wakati mwingine uhai wake. Aibu ya kuwa uchi hadharani ilikuwa adhabu halisi waliyoiona kwa wafungwa wakipelekwa uwanjani. Walipokea maneno haya wakiwa wachache, dhaifu, wakishawishiwa kila siku kupatana kidogo na mnyama. Walivumilia kuonekana wajinga mbele ya majirani, wakisubiri Bwana ambaye alionekana kuchelewa. Neno "heri" liliwafikia kama mkate. Lilimaanisha: hukumu ya jiji kuhusu ninyi si ya mwisho; nguo mnazovaa hazionekani kwa macho ya Efeso, lakini mnavikwa. Sisi tunaosoma bila hatari hiyo tunahitaji kukumbuka: mstari huu ulizaliwa kwa watu waliogharimika.

Ni jambo gani maishani mwangu ninalolisamehe kwa kuliita uchovu, ambalo kwa kweli ni kuanza kuvua mavazi niliyopewa?

Kama mavazi ni zawadi ya neema na si mafanikio yangu, kukesha kunaonekanaje kivitendo katika wiki yangu ijayo?