2 Wakorintho 6:1

Maandiko Yenyewe

Paulo anasimama mbele ya kanisa lililomkwaza, na badala ya kutoa amri anatoa ombi: "tunawasihi." Anajiweka pamoja na Mungu kama mtenda kazi mwenzake, kisha anaonya kwa maneno yanayoumiza: msichukue neema ya Mungu kisha mkaiacha ikae ndani yenu bila kuzaa kitu. Ni onyo kwamba zawadi iliyopokelewa inaweza kuishia kuwa tupu, si kwa sababu Mungu alishindwa, bali kwa sababu mpokeaji aliishikilia bila kuiruhusu ibadilishe lolote maishani mwake.

Kiini

Neno la Kiyunani hapa ni kenon, yaani "bure, tupu, bila maudhui." Neema inaweza kupokelewa na bado ikabaki tupu. Hiyo ni fundisho zito kuhusu jinsi Mungu anavyotenda kazi: hatulazimishi. Anamwaga rehema kwa ukarimu wa kupita kiasi, lakini haiingii ndani yetu kama maji yanayomwagwa kwenye chombo kisicho na uhai. Neema inadai mwitikio, si ili kuilipia, bali kwa sababu ni asili yake kuzaa matunda. Hapa ndipo Injili inapokataa kuwa bima ya kiroho. Mungu hakusamehe ili tubaki pale pale; alisamehe ili tuwe watu wapya. Paulo hasemi "jitahidini zaidi." Anasema: kile mlichopewa ni cha thamani kiasi kwamba kukiacha kikae bila matokeo ni janga.

Uzi wa Dhahabu

Mstari unaofuata unafungua kila kitu: Paulo ananukuu Isaya, "Wakati uliokubalika nilikuwa makini kwenu, na katika siku ya wokovu niliwasaidia." Hayo ni maneno Mungu aliyomwambia mtumishi wake wakati Israeli ilikuwa uhamishoni, ahadi ya kurudishwa nyumbani. Paulo anachukua ahadi hiyo ya zamani na kuisema juu ya Korintho: "Tazama, sasa ni siku ya wokovu." Kipindi ambacho manabii walikitazamia kwa mbali kimefika mjini kwao, kati ya maduka ya ngozi na bandari zenye harufu ya samaki na lami. Msalaba na ufufuo umeufungua. Hii ndiyo sababu kuchelewa ni hatari: mlango uliofunguliwa na Kristo si mlango wa kudumu milele kwa kila mmoja. Historia ya ukombozi imefika kwenye saa yake, na saa ina mwisho.

Kioo

Fikiria Korintho: mji uliojengwa upya na Warumi, uliojaa watu walioachwa huru utumwani wakitafuta heshima, mahali ambapo kila mtu alikuwa na mlinzi tajiri na kila zawadi ilileta deni. Wakorintho walijua vizuri nini maana ya kupokea kitu kutoka kwa mtu mkubwa: ulitakiwa kurudisha sifa, utii, uaminifu hadharani. Lakini neema ya Mungu waliipokea, kisha wakaendelea kuishi kama kawaida, wakigawanyika, wakishindana, wakibaki na miguu mmoja hekaluni mwa sanamu. Na sisi? Tunapokea msamaha kila Jumapili, tunaimba kuhusu damu, kisha tunarudi kazini Jumatatu na ule ule ukali kwa mfanyakazi mwenzetu, ile ile pupa kuhusu pesa, ile ile baridi nyumbani. Leo, kabla hujalala, taja kwa sauti jambo moja ambalo neema imekubadilisha mwaka huu, na kama huwezi kulitaja, mwambie Mungu hivyo kwa unyoofu.

Swali

Kama wokovu ni kwa neema, inawezekanaje kuipokea "pasipo matokeo"? Je, Paulo anatutishia kwamba tunaweza kuupoteza? Hapa sipendi kufunika kilichowazi. Paulo anaandika kwa kanisa, si kwa wasioamini, na anaongea kwa uzito wa mtu anayeogopa kweli kwa ajili yao. Hasemi jinsi mahesabu ya mbinguni yanavyofanya kazi; anasema kuna uwezekano halisi wa kusimama karibu sana na mwanga na bado usiwaka. Labda jibu si kuchagua kati ya "wameokoka" na "hawajaokoka," bali kukubali kwamba Mungu anatuchukulia kama watu wazima wenye uwezo wa kuchagua. Upendo unaolazimisha matunda si upendo. Hatari ni ya kweli, na hofu ya Paulo si mchezo wa maneno.

Mwangwi wa Maandiko

Isaya 49:8, ambayo Paulo ananukuu katika mstari wa 2, ilizungumzwa kwa taifa lililokuwa limepoteza kila kitu: hekalu, nchi, heshima. Mungu alisema nitakusaidia, na kweli akawarudisha. Paulo anaona mkono ule ule ukifanya kazi Korintho, hivyo anasisitiza: "Tazama, sasa ni wakati uliokubalika." Na mwisho wa sura hii, mstari wa 16, Mungu anaahidi, "Nitakaa kati yao na kutembea kati yao." Hiyo ndiyo tofauti kati ya neema tupu na neema yenye matunda: si kupokea hati ya msamaha, bali kuwa mahali ambapo Mungu anatembea. Mwili wako ukawa hekalu. Hilo haliwezi kubaki jambo la nadharia; mtu anayetembea ndani yako hubadilisha mpangilio wa nyumba.

Mhusika Mkuu

Paulo anaandika barua hii akiwa amevunjika moyo. Korintho ilimkataa, wengine wakamdharau kwa sauti yake dhaifu na mwonekano usiovutia, wakimlinganisha na wahubiri wa kuvutia zaidi. Katika mji unaoabudu heshima, Paulo alikuwa fundi hema mwenye makovu. Lakini sikiliza anavyoanza: hajitetei kwa cheo, anajiita mtenda kazi pamoja na Mungu, kisha anasihi. Mtume angeweza kuamuru; anachagua kuomba. Baadaye atasema, "mioyo yetu imefunguka kwa upana," na kuwalaumu kwa upole kwamba wao ndio waliojifunga. Hii ndiyo hali ya kiroho ya Paulo: mtu aliyeumizwa ambaye hajafunga moyo wake. Anaogopa, si kwa ajili ya jina lake, bali kwa ajili ya kundi la watu wanaoweza kupoteza kile walichopewa bure.

Tafakari

Kama ungeulizwa kuonyesha tunda moja la neema katika maisha yako ya mwaka huu, ungeonyesha nini, na je, lingeonekana kwa wanaoishi nawe?

Ni wapi unaishikilia neema kama hazina ya kibinafsi badala ya kuiruhusu ikugharimu kitu?