Matendo ya Mitume 17:2

Maandishi

Paulo na Sila wanafika Thesalonike, mji mkubwa wa barabara kuu, na kuna sinagogi la Wayahudi pale. Paulo anafanya kile anachofanya kila mahali: anaingia ndani. "Kama ilivyo kawaida ya Paulo, alienda kwao, na kwa muda wa siku tatu za Sabato alijadiliana nao juu ya maandiko." Siku tatu za Sabato, yaani majuma matatu mfululizo, mazungumzo juu ya Maandiko yale yale wanayoyajua wote wawili. Si hotuba moja ya kushtukiza, bali mjadala unaorudiwa, wiki baada ya wiki, kwenye jengo lile lile, na watu wale wale.

Kiini

Neno la Kiyunani linalotumika hapa ni dialegomai, "kujadiliana," ndilo linalotupa neno "dialogia." Si kuhubiri juu ya watu, ni kufikiri pamoja nao: kuuliza, kujibu, kupingwa, kurudia. Hii inasema jambo kuhusu jinsi Mungu anavyopenda kufikia watu. Injili si uchawi wa maneno wala si nguvu ya sauti kubwa; ni ukweli unaoweza kuchunguzwa, kujadiliwa, kupimwa dhidi ya Maandiko. Paulo hakuwaambia Wathesalonike waamini kwa sababu yeye ni mtume. Aliwafungulia Maandiko wanayoyaheshimu tayari na kuwaonyesha kuwa Masihi aliyeteswa na kufufuka ndiye yule waliyekuwa wakimsubiri. Heshima hiyo kwa akili ya msikilizaji ni sehemu ya neema yenyewe.

Uzi Unaounganisha

Angalia aya inayofuata: Paulo anaeleza "ilimpasa Kristo ateseke na kisha kufufuka tena kutoka kwa wafu." Hiyo "ilimpasa" ndiyo uzi mzima. Paulo hakuwa akiwaletea dini mpya iliyoshuka kutoka angani; alikuwa akiwaonyesha kwamba vitabu walivyovisoma tangu utotoni vilikuwa vikielekeza mahali fulani, na mahali hapo ni msalaba na kaburi tupu. Hii ndiyo kazi aliyoifanya Yesu mwenyewe alipotembea na wale wawili kwenda Emau. Maandiko si mkusanyiko wa mafundisho yaliyotawanyika; ni hadithi moja inayopanda kilele kwa Kristo. Na kwa sababu ni hadithi, inahitaji kusimuliwa, si kurushwa kama jiwe. Paulo anatumia majuma matatu kwa sababu kuona uzi huo kunachukua muda.

Kioo

Neno "kawaida" linauma kidogo. Paulo alikuwa na kawaida; sisi tuna hisia. Tunasubiri hamasa kabla ya kufungua Biblia, tunasubiri hali nzuri kabla ya kuzungumza na jirani, tunasubiri "mwongozo" kabla ya kufanya lile tunalojua tayari. Paulo alijenga maisha yake juu ya mazoea matakatifu yanayoendelea hata siku moyo haupo tayari. Na kuna uchungu mwingine: majuma matatu. Wewe ulimwambia shemeji yako mara moja kuhusu Yesu miaka mitatu iliyopita, akajibu vibaya, ukaamua "hataki." Paulo hangerudi mara ya pili kama angekuwa na moyo kama wetu. Tena, alijadiliana, hakushinda mabishano. Kwenye kazi, kwenye kundi la WhatsApp la familia, tunataka kukomesha mtu, si kumsikiliza. Leo: chagua jina la mtu mmoja usiyekubaliana naye kuhusu imani, mtumie ujumbe mfupi wenye swali moja la kweli kumhusu, kisha subiri jibu bila kujibu mara moja.

Swali

Kama Paulo alijadiliana kwa heshima na subira, kwa nini mwisho wake ni ghasia, nyumba ya Yasoni kuvamiwa, na watu kutoroka usiku? Tungependa kuamini kwamba mazungumzo mazuri huzaa amani. Hapa hayazai. Mjadala wa staha kwa majuma matatu unaishia mahakamani. Maandiko hayafichi hili: wivu uliwachoma baadhi, na wivu haujibiwi kwa hoja nzuri. Hii inatuonya dhidi ya mbinu zetu, kana kwamba tukiwa wapole vya kutosha, watu watakubali. Wakati mwingine upole wako hautakuokoa, na ukweli utakuwa kosa lako. Hatuwezi kuepuka hili kwa ustadi. Tunaweza tu kuamua mapema kwamba tutaendelea kujadiliana kwa heshima hata pale inapotugharimu, kwa sababu ndiyo njia ya Kristo, si kwa sababu inafanya kazi.

Maandiko Mengine

Aya ya kumi na moja inaleta ulinganisho wa kushangaza: watu wa Beroya "walikuwa na utayari wa kulipokea neno kwa akili zao, na kuchunguza maandiko kila siku ili kuona kama maneno yaliyonenwa ndivyo yalivyo." Hapa ndipo picha inakamilika. Paulo anajadiliana, nao wanachunguza. Imani ya Kikristo haiogopi mtu anayeenda kuangalia kama ni kweli; inamwita baraka. Kisha linganisha na Athene baadaye kwenye sura hii: pale watu hutumia muda wao "katika kuongea na kusikiliza juu ya jambo jipya," mazungumzo yasiyo na mwisho wala uamuzi. Kuna tofauti kati ya kuchunguza na kufurahia mabishano. Moja huongoza kwa Kristo; nyingine ni burudani ya akili inayojidanganya kuwa ni utafutaji.

Muktadha

Tuko mwaka wa 50 hivi, kwenye safari ya pili ya Paulo. Thesalonike ulikuwa mji huru chini ya Rumi, mji mkuu wa jimbo la Makedonia, uliokaa kwenye Via Egnatia, barabara kuu iliyounganisha mashariki na magharibi. Biashara, mabaharia, maofisa, uaminifu mkubwa kwa Kaisari. Sinagogi lilikuwa mahali pekee penye watu waliojua Maandiko ya Kiebrania, pamoja na Wagiriki wachamungu waliovutiwa na imani ya Kiyahudi bila kutahiriwa. Paulo anaanza pale si kwa sababu ni rahisi, bali kwa sababu ni pale lugha ya pamoja ipo. Na hatari ni halisi: kudai kuna "mfalme mwingine anayeitwa Yesu" katika mji huru uliotegemea upendeleo wa Rumi hakukuwa jambo la kidini tu. Lilikuwa ni uchochezi. Majuma matatu ya mazungumzo yalikuwa na gharama iliyohesabiwa.

Tafakari

Ni kawaida gani ya kiroho uliyoiacha kwa sababu ulisubiri hisia badala ya kufuata ratiba?

Ni nani uliyemfunga mlango wa mazungumzo baada ya jaribio moja tu, na Paulo angerudi mara ngapi kwake?