Kumbukumbu la Torati 9:25

Maandiko

Musa anasimulia jambo moja tu katika mstari huu, nalo ni la kutisha kwa unyenyekevu wake: "Kwa hiyo nilala kifudifudi mbele ya Yahwe siku zile arobaini na usiku arobaini, kwa sababu alikuwa amesema kwamba angewaangamiza." Hakuna hotuba hapa, hakuna utetezi wa haraka. Kuna mtu mzee aliyejilaza uso chini juu ya mlima, bila mkate, bila maji, kwa sababu Mungu alikuwa ametamka neno la kumaliza taifa lote. Mstari huu ni pumziko refu la kimya kati ya hukumu iliyotangazwa na maombi yatakayofuata katika mstari wa 26.

Kiini

Neno la Kiebrania linalotumika hapa, hitnappel, halimaanishi tu kupiga magoti; ni kujitupa chini kama mtu aliyeanguka vitani. Musa hajisimamishi kama mpatanishi mwenye mamlaka; anajiweka mahali pa aliyeshindwa. Na hii ndiyo hoja ya sura nzima: Israeli haina lolote la kuleta mezani. Mungu mwenyewe amesema, "ni watu wakaidi." Kile kinachozuia maangamizi si ubora wa watu bali mtu mmoja aliyelala kifudifudi kwa siku arobaini. Hapa tunaona kitu kizito kuhusu Mungu: hasira yake ni ya kweli, si tishio la kuigiza, lakini yeye pia ni Mungu anayejiruhusu kusimamishwa na sauti ya mmoja anayemwomba. Neema haiji kwa sababu dhambi ilikuwa ndogo. Inakuja kwa sababu kuna mtu aliyesimama katikati.

Uzi Unaounganisha

Siku arobaini za kwanza Musa alipanda kupokea mbao za agano; siku arobaini za pili aliishi chini ya kivuli cha agano lililovunjika. Mfano huu unatembea kupitia Biblia nzima hadi unafika kwa mtu mwingine aliyekaa jangwani siku arobaini bila kula, na baadaye akajitupa chini uso wake Gethsemane usiku ule wa mwisho. Tofauti ni hii: Musa aliomba, "usiwaangamize watu wako," lakini hakuweza kubeba adhabu mwenyewe. Yesu aliomba na kisha akabeba. Hapo ndipo picha inapoiva. Musa anatuonyesha umbo la wokovu, si utimilifu wake: mtu mmoja anayesimama kati ya ghadhabu na watu, akitegemea si haki ya watu bali ahadi ya Mungu kwa Ibrahimu, Isaka na Yakobo.

Kioo

Kuna aina ya sala tunayoipenda: fupi, nadhifu, iliyopangwa, inayoisha kabla chai haijapoa. Musa alilala chini siku arobaini. Hilo linagusa mahali penye maumivu, kwa sababu wengi wetu tunaombea mtoto anayepotea, ndoa inayochakaa, au rafiki anayejiharibu, tukiacha baada ya wiki mbili kwa sababu hakuna kilichobadilika. Pia linavunja kiburi chetu cha aina nyingine: tunapenda kuamini kwamba tumebarikiwa kwa sababu tumejitahidi, tumeishi vizuri, tumetoa sadaka. Sura hii inasema wazi, "Si kwa sababu ya uadilifu wenu." Nyumba yako, kazi yako, afya yako, hivi si tuzo la utendaji wako. Ni zawadi kwa watu wakaidi. Leo, chukua dakika kumi, piga magoti sakafuni, kwa kweli sakafuni, taja jina moja la mtu unayeogopa kumpoteza, na umwombee Mungu bila kuomba lolote kwa ajili yako.

Wasikilizaji wa Kwanza

Wanaosikiliza hotuba hii ni kizazi cha pili, watu waliokuwa watoto wakati wa ndama wa dhahabu au hata hawakuwa wamezaliwa. Wanasimama mashariki ya Yordani, wakiona milima ya Kanaani upande wa pili, wakijua kwamba wazazi wao wote walizikwa jangwani. Wanajua hadithi za Anakimu, watu warefu wenye miji yenye kuta ndefu. Wanachohitaji ni ujasiri, na Musa anawapa kitu kingine kabisa: kumbukumbu ya aibu. Anawaambia, ninyi ni sehemu ya taifa lililokaribia kufutwa kabisa. Kwa masikio yao, mstari huu ulikuwa habari njema iliyofichwa ndani ya onyo: mnaishi leo si kwa sababu babu zenu walifaa, bali kwa sababu mtu mmoja alilala chini kwa niaba yao. Mkifika ng'ambo, msisahau hilo.

Swali

Kwa nini maombi ya Musa yanabadilisha jambo? Kama Mungu alikuwa amekwisha sema "nitawaangamiza," je, alikuwa hajaamua kikweli? Au ni mchezo wa maneno tu? Maandiko hayafichi ugumu huu; yanakiri wazi kwamba Mungu "alinisikiliza mimi kwa wakati huo pia." Hatuwezi kusuluhisha hili kwa fomula nadhifu. Lakini tunaweza kuona kile kinachotokea: Musa hajaribu kubadili tabia ya Mungu, anamkumbusha Mungu tabia yake mwenyewe, ahadi kwa Ibrahimu, jina lake mbele ya mataifa. Maombi hapa si kumshawishi Mungu kuwa mtu mwingine, bali ni kumshikilia kwa neno lake. Bado kuna fumbo linalobaki, na ni salama kuliacha likiwa fumbo: Mungu anaruhusu kuombwa, na maombi yanahesabika.

Muktadha

Tuko katika miezi ya mwisho ya maisha ya Musa, kwenye tambarare za Moabu, karibu mwaka wa arobaini tangu Misri. Ni mahali pa vumbi, mahema, mifugo, na harufu ya moshi wa jioni. Musa anahutubia kusanyiko kubwa kama mzee anayeaga, akijua hataivuka mto. Katika ulimwengu wa wakati ule, ushindi wa kijeshi ulieleweka kama uthibitisho kwamba mungu wako ni mkubwa na kwamba wewe ni bora. Musa anavunja mantiki hiyo kabisa. Anasema ushindi utakuja, lakini si kwa sifa yenu. Wakati huo huo anawakumbusha kwamba wako hai kwa sababu tu ya rehema. Hii ni hotuba ya kiongozi anayeondoka, akiwaachia watu si kumbukumbu ya utukufu wao, bali kumbukumbu ya neema iliyowabeba.

Tafakari

Ni jambo gani maishani mwako unaloliona kama tuzo la juhudi zako, ambalo kwa kweli ni zawadi ya neema?

Ni nani anayehitaji wewe umlalie kifudifudi katika maombi, hata kama hakuna dalili ya mabadiliko?