Wahebrania 7:28

Maandiko

Sheria ya Musa iliweka mikononi mwa wanadamu jukumu ambalo wanadamu hawakuweza kulibeba: iliteua watu dhaifu, wenye kufa, kuwa makuhani wakuu. Lakini kuna neno lingine, neno la kiapo cha Mungu, lililokuja baada ya sheria, na neno hilo halikuteua mtu bali Mwana, "aliyefanywa kuwa mkamilifu milele." Mstari mmoja, upinzani mmoja mkali: udhaifu unaorithiwa dhidi ya ukamilifu unaoapiwa.

Kiini

Fikiria mkono unaotetemeka. Ni Siku ya Upatanisho. Kuhani mkuu, mzao wa Haruni, anasimama mbele ya madhabahu na damu ya ng'ombe mikononi mwake, na damu hiyo si kwa ajili ya taifa bado. Ni kwa ajili yake mwenyewe. Kabla hajawaombea wengine, lazima aombewe yeye. Mwandishi ameeleza hivyo katika mstari wa 27: "kwanza kwa dhambi yake mwenyewe, na baadaye kwa dhambi za watu." Hapo ndipo kiini cha mstari wa 28 kinapoumia. Neno la Kiyunani lililotafsiriwa "dhaifu" halimaanishi tu uchovu; linamaanisha kutoweza, kuvunjika kwa nguvu. Sheria ilifanya kazi yake kwa uaminifu, lakini malighafi yake ilikuwa binadamu wanaokufa. Mungu hakuwa amekosea; alikuwa akitangaza, kizazi baada ya kizazi, kwamba tunahitaji zaidi.

Uzi Unaopita Katikati

Kisha kimya kinavunjwa na sauti nyingine. Si sauti ya sheria bali ya kiapo: "Bwana ameapa na hatabadilisha mawazo yake." Mungu anayeapa ni Mungu anayejifunga mwenyewe. Sheria iliteua kwa ukoo, kwa damu ya Lawi; kiapo kinateua kwa Mwana. Na hapa uzi wa Biblia nzima unang'aa: Melkizedeki, yule mfalme wa kale aliyetokea ghafla katika hadithi ya Abrahamu bila ukoo, bila mwanzo wala mwisho ulioandikwa, alikuwa kivuli kilichotupwa mbele ya wakati. Ukuhani ambao hautegemei kuzaliwa wala kufa. Zaburi ilimwahidi Daudi mfalme kama huyo. Waebrania anasema: amekuja. Yesu, kutoka Yuda, si kutoka Lawi, ameteuliwa si kwa orodha ya majina bali kwa "nguvu ya maisha yasiyoweza kuharibika."

Kioo

Neno "dhaifu" linatuhusu, si makuhani tu. Wewe unayeongoza kikundi cha Biblia na unajua unavyowaka hasira nyumbani jioni ile ile. Wewe unayefundisha darasani kuhusu uaminifu huku ukificha deni usilolisema kwa mkeo. Kila mmoja wetu anajaribu kuwa kuhani wake mwenyewe: kutoa dhabihu za bidii, za huduma, za kujilaumu, tukitumaini kwamba mwishowe tutakuwa safi vya kutosha kuwasaidia wengine. Mstari huu unavunja mzunguko huo. Yesu hakuhitaji kutoa dhabihu kwa ajili yake mwenyewe. Hivyo unapomkaribia, humkaribii mtu anayekuhukumu kutoka juu ya usafi wake, bali Mwana ambaye tayari amekamilisha kila kitu. Leo, chukua dakika tano: andika kwenye karatasi jambo moja unalojaribu kulifanyia upatanisho kwa nguvu zako mwenyewe, kisha andika juu yake maneno haya, "Alifanya hivi mara moja kwa wote," na uichome au uitupe.

Wasikilizaji wa Kwanza

Wasomaji wa kwanza walikuwa Wayahudi waliomwamini Yesu, na walikuwa wamechoka. Walikuwa wamepoteza nyumba, biashara, heshima ya jamii. Hekalu na ukuhani wake vilikuwa vitu vitakatifu, vya kale, vyenye harufu ya uvumba na uzito wa historia. Kuacha hivyo kwa ajili ya mwalimu aliyesulubiwa nje ya mji kulionekana kama kuachana na Mungu mwenyewe. Kwa hiyo mwandishi hasemi, "Sahaulini Musa." Anasema, kwa uvumilivu wa mtu anayefungua fundo, kwamba Musa mwenyewe alikuwa akiwaelekeza mbele. Kwa masikio yao, sentensi "sheria huwateua watu dhaifu" ilikuwa ya kushtua, kwa sababu waliwaheshimu makuhani hao. Lakini pia ilikuwa faraja: kama utaratibu ule ulikuwa wa muda, basi kuuacha si uasi bali ni kufika.

Swali

Lakini "Mwana, aliyefanywa kuwa mkamilifu milele", je, Mwana hakuwa mkamilifu tangu mwanzo? Neno hapa halimaanishi kusahihishwa kutoka kwenye kasoro; linamaanisha kufikishwa mwisho, kukamilishwa kwa ajili ya kazi fulani. Bado kunabaki jambo gumu: kwamba Mungu alichagua njia ambayo Mwana wake angepitia mateso, machozi na kifo ili awe kuhani wetu. Hatuwezi kueleza kwa nini upendo ulihitaji njia hiyo. Tunaweza tu kusimama mbele yake. Yule aliye "juu kuliko mbingu" alilazimika kwanza kushuka chini kuliko sisi sote. Na hapo maswali yetu yanakaa kimya, si kwa sababu yamejibiwa, bali kwa sababu yamekutana na kitu kikubwa kuliko yenyewe.

Mazingira

Barua hii iliandikwa katika miaka ya sitini ya karne ya kwanza, wakati Hekalu la Yerusalemu bado lilisimama na moshi wa dhabihu bado ulipanda kila siku. Ukuhani ulikuwa mfumo wa mamlaka: familia chache zenye ushawishi, mahusiano na Warumi, udhibiti wa uchumi wa Hekalu. Kuwa nje ya mfumo huo kulimaanisha kuwa nje ya kituo cha maisha ya kidini na kijamii. Waamini hawa walikuwa wakidhihakiwa, wengine walifungwa. Katika hali hiyo, mwandishi hawapi ushauri wa kuvumilia tu; anawapa theolojia. Anasema, mnayo bora zaidi kuliko mnayoachana nayo: si jengo bali Mtu, si utaratibu unaobadilika bali kiapo ambacho Mungu hatakibadilisha kamwe.

Tafakari

Ni wapi bado ninajaribu kuwa kuhani wangu mwenyewe, nikijitolea dhabihu ndogondogo za bidii ili nijisikie safi mbele ya Mungu?

Kama Yesu "anaishi daima kwa kuomba" kwa ajili yangu, hilo linabadilishaje jinsi ninavyoingia katika sala leo?