Isaya 64:8

Maandiko

Baada ya kurasa nzima ya kukiri uchafu, mistari inayoongea juu ya matendo ya haki yaliyokuwa "kama hedhi kali" na juu ya taifa lililopeperushwa kama jani kavu, sauti inageuka kwa maneno mawili: "Na lakini." Hapo mwombaji anaacha kujitetea na anashika kitu kingine kabisa: "Na lakini, Yahwe, wewe ni baba yetu; sisi ni udongo. Wewe ni mfinyanzi wetu; sisi ni kazi ya mkono wako." Hakuna ahadi ya kufanya vizuri zaidi, hakuna orodha ya mambo mazuri yaliyobaki. Kuna tu kukubali kwamba wao ni mavumbi yaliyofinyangwa, na kwamba mikono iliyowafinyanga ni mikono ya Baba. Hoja yao mbele ya Mungu si ubora wao; ni umiliki wake.

Kiini

Sanamu hii ya mfinyanzi mara nyingi hutumika kuonyesha mamlaka ya Mungu, na ni kweli: udongo hauna neno lolote juu ya sura utakayopewa. Lakini hapa sanamu inafanya kazi kwa upande mwingine, na ndio nguvu yake. Kwa sababu mfinyanzi hawezi kutupa chungu alichokifinyanga mwenyewe bila kutupa pamoja nacho kazi ya mikono yake. Israeli inasema, kwa ujasiri unaokaribia ujeuri: tumeharibika, ni kweli, lakini tuliharibika mikononi mwako, tu mali yako. Na kabla ya "mfinyanzi" kunatangulia "baba." Mungu si fundi asiyejali anayefanya kazi kwa udongo usio na uhai; ni Baba anayehusika na aliyejifunga. Hii ni neema kabla neno "neema" kuwa na jina: msingi wa tumaini haupo ndani ya mwanadamu, upo ndani ya Mungu aliyeamua kutuumba na kutubakiza kuwa wake.

Uzi Mkuu

Maneno "sisi ni udongo" hayatokei ghafla. Yanarudisha kumbukumbu ya mwanzo kabisa, pale Mungu alipoufinyanga mwanadamu kutoka mavumbi ya ardhi na kumpulizia pumzi (Mwanzo 2:7). Isaya anachukua tukio hilo la uumbaji na kulitumia kama hoja ya kuomba rehema: uliyetufinyanga mwanzoni ndiye pekee anayeweza kuturekebisha sasa. Na hapo ndipo uzi unapokwenda mbele hadi kwa Kristo. Kwa sababu Mungu hakujibu ombi hili kwa kutuma mkono kutoka mbinguni tu; alishuka na kuwa udongo mwenyewe, akachukua mwili uliochoka na kufa. Yule mfinyanzi aliingia ndani ya kazi ya mikono yake. Ombi la mstari wa kwanza, "ikiwa umeigawa kwa kuifungua mbingu na kushuka chini," lilipata jibu lake katika hori la Bethlehemu, ingawa si kwa namna waliyotarajia: si kwa milima kutetemeka, bali kwa mtoto kulia.

Kioo

Angalia unachopeleka mbele za Mungu unapoomba. Kwa wengi wetu ni orodha fupi ya kujitetea: sikukosa ibada, nimelea watoto vizuri, nimetoa sadaka, sikuwa kama fulani. Tunafika kwa Mungu na wasifu wetu mkononi, tukiogopa kwamba bila huo hatuna haki ya kusimama pale. Mstari huu unauchukua ule wasifu na kuuweka kando, kwa sababu ulikuwa tayari umeandikwa katika mstari wa sita: matendo yetu ya haki yamekuwa kama nguo chafu. Na hiyo, ukiipokea kweli, inaumiza kabla haijaponya. Lakini ndani ya maumivu yale kuna uhuru ambao huwezi kuupata mahali pengine: kama msingi wa tumaini lako si ubora wako, basi kushindwa kwako pia hakuwezi kuuvunja. Ulimwengu unakuhukumu kwa unachozalisha; Baba anakushika kwa sababu wewe ni kazi ya mkono wake. Leo, toka nje, chukua kiganja cha udongo au mchanga mkononi mwako, ukiangalie kwa dakika moja, kisha useme kwa sauti: "Wewe ni mfinyanzi wangu; mimi ni kazi ya mkono wako."

Swali

Kama sisi ni udongo tu, tunabeba lawama gani? Sura hii inakataa kuchagua upande mmoja. Mstari wa saba unasema wazi kwamba hakuna anayefanya jitihada za kumshika Mungu, na mara moja unaongeza kwamba ni Mungu aliyeuficha uso wake. Nani alianza? Isaya hatuambii. Na sura inaisha bila jibu, kwa swali lililo wazi: "Unawezaje kutulia kimya na kuendelea kutufedhehesha sisi?" Hakuna sauti kutoka mbinguni inayofunga mazungumzo. Kuna maombi tu yaliyoachwa hewani. Tukisema kwa haraka kwamba Mungu daima hujibu mara moja, tunaifuta sura hii. Kuna nyakati ambazo unamwita Baba na unabaki kimya, ukiwa umeshika tu ukweli mmoja: wewe ni wake. Wakati mwingine huo ndio mzigo wote uliobaki mkononi, na inatosha kutuvusha usiku.

Mhusika Mkuu

Mungu anayejitokeza hapa ana sura mbili zinazoonekana kupingana. Ni yule anayeshuka na kufanya milima itetemeke, mkali kiasi cha kuwaacha watu wake kama takataka mikononi mwa maovu yao. Na ni yule anayeitwa Baba na mfinyanzi kwa pumzi ile ile. Hasira yake si ya kubuniwa; mstari wa tano hausemi Mungu alielewa tu, unasema "ulipatwa na hasira tulipotenda dhambi." Lakini hasira hiyo haikatai uhusiano. Baba anaweza kukasirika kwa sababu anahusika, si kwa sababu hahusiki. Na mfinyanzi anaguswa na chungu kilichopotoka kwa namna ambayo fundi asiyejali hawezi kuguswa, kwa kuwa kile ni kazi ya mikono yake mwenyewe. Huyu ndiye Mungu ambaye watu wake wanamlalamikia, wakimlalamikia yeye mwenyewe, kwa sababu hawana mwingine wa kwenda kwake.

Wasifu

Waliosali maneno haya hawakuwa na chochote cha kujivunia. Hekalu lililokuwa fahari ya mababu zao lilikuwa magofu ya moto, Yerusalemu ukiwa, Sayuni jangwa. Walipoita "baba yetu," neno hilo lilikuwa zito, kwa kuwa katika utamaduni wao ukoo ndio ulikuwa utambulisho, na sasa nyumba ya baba yao ilikuwa imebomolewa. Na walijua udongo si sanamu ya mbali; kila kijiji kilikuwa na mfinyanzi, na kila mtu alikuwa ameona vyungu vilivyovunjika vikitupwa nje kwenye lundo. Kusema "sisi ni udongo" kulikuwa ni kukiri hatari halisi ya kutupwa. Na ndani ya hatari hiyo walimkumbusha Mungu kwamba mali iliyovunjika bado ni mali yake. Hiyo ndiyo ilikuwa sala yao yote.

Tafakari

Ni mafanikio gani au sifa gani unayoibeba kimya kimya kama tiketi yako ya kusimama mbele za Mungu, na itakuwaje ukiiweka chini leo?

Unaposema "Baba yetu," unasema hivyo kwa mtu anayehusika na wewe, au kwa fundi wa mbali asiyejali kilichoharibika?