Waraka wa Yakobo 5:7

Maandiko Yenyewe

Baada ya maneno makali dhidi ya matajiri wanaowanyonya wafanyakazi, sauti ya Yakobo inabadilika ghafla. Anageuka kwa ndugu zake na kusema: "Kwa hiyo vumilieni, ndugu, mpaka ujio wa Bwana." Kisha anatoa picha moja tu, rahisi na ya udongo: mkulima anayesubiri mavuno, akingoja mvua za kwanza na zile za mwisho, bila kuweza kuzileta mwenyewe.

Ni aya inayoanza na "kwa hiyo," yaani inaunganishwa na kilio cha wafanyakazi ambacho kimekwisha kufika masikioni mwa Bwana wa Majeshi. Hukumu imekwisha kutamkwa. Lakini haijatekelezwa bado. Na hapo ndipo waamini wanapoishi: kati ya kilio kilichosikika na haki isiyoonekana bado.

Kiini

Uvumilivu hapa si tabia njema ya kibinadamu. Ni matokeo ya jambo ambalo Yakobo amelisema tayari: kilio kimefika. Mungu amesikia. Kama hakusikia, uvumilivu ungekuwa upumbavu tu, uzembe uliovaa vazi la utakatifu.

Neno la Kiyunani analotumia Yakobo ni makrothymeō, kwa neno moja: kuwa na pumzi ndefu, kutokuwa na hasira ya haraka. Si kukaza meno mpaka mateso yaishe. Ni kuishi bila kujichukulia mkononi kile ambacho Mungu amesema atakifanya mwenyewe.

Na hapa kuna jambo linalotusumbua: Mungu anachelewa. Yakobo hasemi kwamba hachelewi. Anasema tu kwamba anakuja. Kwa nini hukumu ya wale waliomhukumu na kumuua mwenye haki inaahirishwa? Yakobo hajibu. Anaacha swali likining'inia, na badala yake anaonyesha mkulima aliyeinama shambani.

Uzi Unaopita

Mkulima anayesubiri mvua ni picha ya kale ya Israeli. Katika Kumbukumbu la Torati, Mungu anaahidi mvua ya vuli na ya masika kwa nchi ambayo, tofauti na Misri, haiwezi kumwagiliwa kwa mikono ya wanadamu. Israeli ilipaswa kuishi ikitazama juu, si ikitazama mfereji. Nchi ya Ahadi ilikuwa mahali pa kufundishwa kutegemea.

Yakobo anachukua picha hiyo na kuipandikiza katika kungoja kwa Kanisa. Yesu amekuja mara ya kwanza kama mvua ya kwanza, ile inayolainisha udongo mgumu ili mbegu iweze kupandwa. Bado tunangoja mvua ya mwisho, ile inayoifanya nafaka ijae kabla ya mundu. Kati ya hizi mbili kuna msimu mrefu ambao hakuna kinachoonekana kutokea juu ya ardhi.

Historia yote ya wokovu ina umbo hili: ahadi, kimya, utimilifu. Sisi tunaishi katikati.

Kioo

Kuna aina ya kungoja ambayo inauma zaidi kuliko mateso yenyewe. Umeomba kwa ajili ya ndoa yako kwa miaka saba. Umefanya kazi kwa uaminifu na mwenzako mvivu ndiye aliyepandishwa cheo. Umemlea mtoto katika njia ya kweli na sasa hataki kusikia jina la Yesu. Mwili wako unakuangusha polepole na madaktari hawana jibu.

Yakobo hakuandikia watu waliochoka kidogo. Aliandikia watu walioibiwa mishahara yao, na hakuwaambia wangoje kwa sababu mambo yatakuwa mazuri hivi karibuni. Aliwaambia wangoje kwa sababu Bwana anakuja.

Na ndani yetu kuna kitu kinachopinga. Tunataka kujilipiza kisasi kidogo, kutoa neno kali, kuonyesha kwamba tumeonewa. Uvumilivu unaonekana kama kushindwa.

Leo, chukua karatasi. Andika jambo moja ambalo umekuwa ukilingoja kwa Mungu kwa muda mrefu, na chini yake andika tarehe ya leo. Kisha sema kwa sauti, mahali ulipo: "Nitasubiri." Weka karatasi hiyo mahali utakapoiona kesho asubuhi.

Sauti Nyingine za Maandiko

Yakobo mwenyewe anatupa mfano wake baadaye katika sura hii: Eliya, mtu "mwenye hisia kama zetu," aliyeomba mvua isinyeshe na ikakoma kwa miaka mitatu na nusu, kisha akaomba tena "na mbingu zilimwaga mvua juu ya nchi na nchi ikatoa mavuno." Ni ya kushangaza kwamba Yakobo anaunganisha uvumilivu na maombi kwa njia hii. Mkulima hasubiri kwa kukaa tu; anasubiri akiomba.

Kisha kuna Ayubu, ambaye Yakobo anamtaja katika mstari wa kumi na moja. Ayubu hakuwa mtulivu. Alilalamika, alishtaki, alidai jibu. Lakini hakuachana na Mungu. Yakobo anaita hiyo uvumilivu. Hii inatuweka huru kutoka katika wazo kwamba kungoja kwa Kikristo lazima kuwe kimya na kutabasamu. Unaweza kusubiri huku ukilia.

Mazingira

Yakobo anaandikia Wayahudi Wakristo waliotawanyika, watu wengi wao maskini, wanaoishi katika uchumi wa kilimo ambapo mfanyakazi alilipwa kila jioni kwa sababu hakuwa na akiba ya siku ya pili. Kuzuia mshahara wa siku moja kulikuwa ni kumnyima mtu chakula cha usiku ule. Hii ndiyo dhuluma anayoipiga Yakobo katika mistari iliyotangulia.

Watu hawa hawakuwa na mahakama ya kwenda. Matajiri walikuwa ndio wamiliki wa mashamba, ndio wenye ushawishi kwa wakuu. "Mmemhukumu na kumuua mwenye haki asiyeweza kuwapinga," anasema Yakobo. Asiyeweza kupinga. Hakuna nguvu, hakuna sauti.

Kwa watu hao ndipo neno "vumilieni" linaposemwa. Si kwa waliostarehe. Kwa wasio na chaguo lingine isipokuwa Mungu.

Undani Mmoja

"Mvua za kwanza na zile za mwisho." Kwa nini Yakobo anataja mvua mbili?

Katika Palestina mvua ya kwanza ilinyesha Oktoba, ikilainisha ardhi iliyokauka kwa kiangazi kirefu ili kulima kuwezekane. Mvua ya mwisho ilinyesha Machi na Aprili, muda mfupi kabla ya mavuno, ikijaza nafaka. Kati yao kulikuwa na miezi mingi ambayo mkulima hakuweza kufanya lolote muhimu.

Yakobo hataji mvua moja tu. Anataja mwanzo na mwisho, na kwa kufanya hivyo anataja pia nafasi iliyo katikati. Msimu wa kutokuwa na uhakika. Kipindi ambacho mbegu iko chini ya udongo, isiyoonekana, na huwezi kujua kama iko hai.

Hapo ndipo imani inapoishi. Si katika kuona mavuno, bali katika kuamini kwamba mvua ya mwisho itanyesha kwa wakati wake, kutoka mikononi mwa yule ambaye tayari amesikia kilio.

Tafakari

Ni katika eneo gani la maisha yangu ninajaribu kutengeneza mvua kwa mikono yangu mwenyewe, kwa sababu kungoja kunauma sana?

Ikiwa Mungu tayari amesikia, kwa nini bado nakimbilia kujitetea?