Mika 7

Maandiko Yenyewe

Nabii anaanza kwa kilio: nchi imekuwa kama shamba baada ya mavuno, hakuna tunda hata moja la haki lililobaki; hakimu anauza hukumu, mwenye nguvu anataja bei, na hata ndani ya nyumba mwana anamdharau baba yake. Katikati ya uozo huo sauti moja inageuka: "nitamtazama Yahwe. Nitamsubiri Mungu wa wokovu wangu." Kutoka hapo kitabu kinapanda hadi kwenye maajabu mapya kama ya Misri, mataifa yakija kwa hofu, na kikaishia kwa swali lisilo na jibu ila Mungu mwenyewe: ni nani aliye Mungu kama wewe, achukuaye dhambi?

Kiini

Mstari wa 9 ndio moyo wa sura hii, na ni mstari wa ajabu sana: "nitachukua ghadhabu yake hata aniteteapo kosa langu." Mwenye dhambi hapingi hukumu. Hasemi kwamba ameonewa. Anakiri kwamba ghadhabu ni ya haki, anakaa chini yake, na wakati huo huo anamtazama yule yule aliyemkasirikia kama wakili wake. Hakimu na mtetezi ni mmoja. Hii siyo dini ya kujitetea wala ya kujihesabia haki; ni imani inayoshikilia kwamba haki ya Mungu, ile inayoadhibu, ndiyo hiyo hiyo itakayookoa. Micha hana maelezo ya jinsi hilo linavyowezekana. Anajua tu kwamba Mungu wake ni wa namna hiyo, na anasubiri gizani hadi asubuhi ifike.

Uzi Unaopita

Micha anaacha pengo ambalo Agano Jipya linalijaza. Ghadhabu inabaki kuwa halali, na mwenye dhambi anapaswa kuibeba, lakini Mungu ndiye anayemtetea. Msalabani pengo hilo linaziba: yule anayehukumu ndiye anayebeba hukumu. "Utazitupa dhambi zetu zote kwenye vilindi vya bahari" siyo msamaha wa kupuuza; ni msamaha wa kuzama, dhambi ikiondolewa mahali ambapo hakuna anayeweza kuiokota tena. Na si bahati kwamba Yesu anainukua mstari wa 6 wa sura hii akiwaonya wanafunzi kwamba maadui wa mtu watakuwa watu wa nyumbani mwake: mgawanyiko ambao Micha aliuona kama dalili ya kuoza kwa taifa unakuwa, kwa Kristo, gharama ya kumfuata. Ahadi ya mstari wa 20, agano la Abrahamu, inatimizwa kwa mataifa yanayokuja kutoka Ashuru na Misri.

Kioo

Sura hii inagusa mahali panapouma: familia. Micha hataji maadui wa mbali bali binti dhidi ya mama, mkwe dhidi ya mkwe. Wengi wetu tunaweza kuvumilia upinzani kazini au mitaani, lakini tunapoteza uwezo wa kusali pale meza ya nyumbani inapokuwa uwanja wa vita. Na kuna kishawishi cha kufanya kile ambacho Micha hakufanya: kulaumu, kutaja makosa ya wengine, kujiweka upande wa waadilifu waliobaki. Nabii anakata njia hiyo kwa maneno matano: "nimetenda dhambi dhidi ya Yahwe." Anaanza na yeye mwenyewe. Leo, kabla ya jua kutua, kaa kimya dakika tano na useme kwa sauti mbele za Mungu jambo moja mahususi ulilokosea ndani ya nyumba yako, bila kuongeza neno lolote kuhusu kosa la mwenzako.

Undani Mmoja

Angalia mstari wa kwanza: nabii hajilinganishi na mtu aliyekosa chakula, bali na mtu anayetamani tini ya malimbuka, tunda la kwanza la msimu. Tini ya kwanza katika Israeli ilikuwa na ladha na thamani ya pekee; ilikuwa ishara ya tumaini, dalili kwamba msimu mzima unakuja. Micha anazunguka shambani akitafuta mtu mmoja tu mwaminifu, kama mtu anayeinua majani akitafuta tunda lililobaki, na hapati. Hii ndiyo hukumu kali zaidi katika sura nzima: siyo kwamba watu ni wabaya, bali kwamba hakuna hata mmoja aliyebaki. Na hapo ndipo neema inapoanzia. Mungu hakutafuta tunda kwenye shamba lililokwisha vunwa; alileta tunda lake mwenyewe kutoka shina la Yese.

Mhusika Mkuu

Sura inaishia na Mungu, na inaishia kwa mchezo wa maneno juu ya jina la nabii: Mikaya, "ni nani aliye kama Mungu?" Swali la mstari wa 18 ndilo jina lake likirudi kama jibu. Na kinachomfanya Mungu huyu asiye na kifani si nguvu zake wala hekima yake, bali tabia moja: "unapenda kutuonyesha agano lako la aminifu." Anapenda. Rehema si jambo analolifanya kwa shingo upande baada ya kusukumwa; ndiyo furaha yake. Mungu ambaye mstari wa 9 unasema ana ghadhabu ya haki ni yule yule ambaye "hatunzi hasira yake milele." Hii ndiyo picha ya Baba anayemtazama mwanawe akirudi kutoka mbali, mwenye moyo unaokimbilia msamaha kabla ya kisingizio kutamkwa.

Muktadha

Micha alihubiri karne ya nane kabla ya Kristo, wakati Ashuru ilikuwa ikimeza mataifa moja baada ya jingine na Samaria ikaanguka. Yuda ilibaki, lakini ndani yake tabaka la matajiri lilikuwa likiwapokonya wakulima mashamba yao kwa mikopo na hukumu za rushwa. Neno "hakimu yuko tayari kwa rushwa" halikuwa lawama ya kifalsafa bali maelezo ya mahakama ya lango la mji, ambapo mzee mwenye ushawishi angeweza kubadili maisha ya familia kwa neno moja. Katika jamii inayotegemea ukoo kwa usalama, kusema "adui wa watu ni watu wa nyumba yake mwenyewe" ilikuwa sawa na kusema msingi wa jamii umepasuka. Ndani ya hali hiyo, kusubiri Mungu peke yake kulikuwa uamuzi wa kishujaa, siyo faraja rahisi.

Ni wapi maishani mwako unamdai Mungu haki dhidi ya wengine, badala ya kukaa chini ya hukumu yake kwanza kama Micha alivyofanya?

Kama msamaha wa Mungu ni wa kuzamisha dhambi baharini, ni dhambi ipi bado unaiokota pwani na kuitazama tena?