1 Corinto 9

Ang Teksto

Ipinagtatanggol ni Pablo ang kaniyang pagka-apostol sa mga sumusuri sa kaniya, at ang kaniyang pangunahing argumento ay kakaiba: may karapatan siyang suportahan ng iglesya, patunay ito mula sa karaniwang buhay, sa kautusan ni Moises, sa templo, at sa mismong utos ng Panginoon. Pagkatapos niyang itayo nang maingat ang karapatang iyon, isinasantabi niya ito: "hindi namin inangkin ang karapatang ito." Mas pipiliin pa niyang mamatay kaysa mawalan ng dahilan na ipagmalaki ang libreng ebanghelyo. Mula roon, inilalarawan niya ang buhay ng isang taong malaya ngunit kusang naging alipin ng lahat, umaangkop sa Judio at sa Griyego at sa mahina, hindi para magpalugod kundi para may iilan na maligtas. Nagtatapos siya sa larawan ng isang atleta na sinusupil ang sariling katawan.

Ang Puso ng Teksto

Ang karapatan ay hindi masama; ang hindi paggamit nito ang pinakamalalim na paggamit. Iyon ang pinakamatalas na turo ng kabanatang ito. Hindi sinasabi ni Pablo na mali ang suweldo ng mga ministro, sa katunayan sinabi niyang "iniutos ng Panginoon" ito. Ang sinasabi niya ay may mas mataas na batas kaysa sa karapatan ko, at iyon ay ang hindi pagiging "hadlang sa ebanghelyo ni Cristo." Narito ang isang etika na hindi tumitigil sa tanong na "pinahihintulutan ba ako?" kundi nagtatanong ng "ano ang nakakatulong sa iba?" Ito ang paraan ng paggalaw ng biyaya: hindi ito nagpipilit ng nararapat sa kaniya. Ang Diyos na nagbigay ng karapatan ay siya ring nagturo kung paano ito isuko.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang paglalarawan ni Pablo sa sarili ay larawan ni Cristo. Malaya siya sa lahat, ngunit "naging alipin ako sa lahat." Iyon mismo ang galaw ng pagkakatawang-tao: ang may ganap na karapatan ay yumuko hanggang sa krus. At tingnan ang batayan ni Pablo sa kautusan, "Huwag mong bubusalan ang baka habang gumigiik ng butil." Binabasa niya ang Lumang Tipan hindi bilang lumang patakaran para sa mga hayop kundi bilang tinig ng Diyos na nag-aalaga sa mga manggagawa niya. Ang parehong Diyos na nagbigay ng butil sa baka ang nagbibigay ng ikabubuhay sa nangangaral. Ngunit ang parehong Diyos din ang nagturo kay Pablo na may mas mahalaga pa kaysa sa sariling bahagi sa ani.

Ang Salamin

Alam mo ang tinig na iyon sa loob mo: "Karapatan ko ito." Sa hatian ng mana. Sa oras ng pahinga na hindi mo ibibigay sa anak mo. Sa huling salita sa isang pagtatalo sa bahay. Sa bayad na nararapat sa iyo. Hindi ka nagsisinungaling, totoo naman ang karapatan mo. Ang tanong ni Pablo ay iba: nakakasagabal ba ito? May taong tumitingin sa iyo at nakikita ang pagpupumilit mo, hindi si Cristo? Mapait ito, lalo na kapag naagrabyado ka talaga. Ngunit ang isinusulat dito ay hindi "magpaapi ka." Ang isinusulat ay: ikaw ang pumipili, malaya, hindi mula sa takot kundi mula sa kalayaan. Isipin ang isang partikular na karapatan na ipinaglalaban mo ngayong linggo, isulat ito sa papel sa isang pangungusap, at sabihin nang malakas: "Hindi ko ito aangkinin ngayong araw na ito." Pagkatapos, punitin ang papel.

Ang Pangunahing Tauhan

Si Pablo rito ay hindi mahinahon. Labing-isang tanong sa unang pitong talata; galit at sakit ang tunog niyon. Siniraan siya ng mga tao sa Corinto, siguro dahil nagtatrabaho siya ng kamay, at para sa kanila ang tunay na guro ay tumatanggap ng bayad. Sinagot niya sila, hindi sa pamamagitan ng paghingi ng bayad kundi sa pamamagitan ng pagpapaliwanag kung bakit hindi siya humihingi. Nakikita mo rito ang isang taong nasugatan sa pagka-aalipusta pero hindi sumuko sa pagiging biktima. At may bakas ng takot: "kaawa-awa ako kung hindi ko ipangangaral ang ebanghelyo." Hindi siya nangangaral dahil mahusay siya; nangangaral siya dahil may kapangyarihang nakadapo sa kaniya na hindi niya mapagpipilian. Ang tanging bagay na nasa kamay niya ay kung paano niya ito gagawin.

Ang Konteksto

Sumusulat si Pablo noong mga 55 AD sa isang lungsod na pang-daungan, maingay, mayaman, mapagkumpetensya. Sa Corinto, ang mga bantog na guro at pilosopo ay sinusuportahan ng mayayamang patron, at ang pagtanggap ng pera ay tanda ng katayuan. Ang gumagawa ng tolda gamit ang kaniyang mga kamay ay nasa ibabang hanay ng lipunan. Kaya nang tumanggi si Pablo sa suporta ng mga taga-Corinto, hindi iyon nakita bilang kababaang-loob kundi bilang pag-amin na hindi siya karapat-dapat. Mahalaga rin ang Isthmian Games na idinaraos malapit sa lungsod kada dalawang taon; alam ng bawat mambabasa ang sinasabi niya tungkol sa manlalaro at sa "koronang nasisira," isang koronang gawa sa tuyong dahon.

Ang Mga Unang Nakarinig

Ang mga taga-Corinto ay nakikipagtalo noon tungkol sa karne na inihandog sa mga diyos-diyosan, at paulit-ulit nilang sinasabi: may karapatan kami, may kaalaman kami. Sa gitna ng debateng iyon biglang naglagay si Pablo ng isang mahabang talambuhay. Hindi ito pag-iiba ng paksa, ito ang argumento. Narinig nila: tingnan ninyo ang taong nagdala sa inyo ng ebanghelyo, siya ang may pinakamalaking karapatan sa inyong lahat, at siya ang hindi gumamit nito. Ang nakakagulat para sa kanila ay ang huling talata. Ang apostol mismo ay nag-aalala na baka "maalisan ng karapatan." Walang sinuman ang nakatayo sa labas ng takbuhan bilang manonood. Lahat ay tumatakbo, kasama siya.

Pagninilay

Anong karapatan ang hawak mo ngayon na, kung bibitawan mo, mas magiging malinaw si Cristo sa taong nakakakita sa iyo?

Saan sa buhay mo ikaw ay "sumusuntok sa hangin," masipag pero walang tunay na layunin?