Mga Taga-Roma 15

Ang Teksto

Sinusuma ng kabanata ang matagal nang argumento ni Pablo sa isang praktikal na utos: ang malalakas ay dapat magpasan sa mga mahihina, hindi bigyang-lugod ang sarili, sapagkat "kahit si Cristo ay hindi nagbigay-lugod sa kaniyang sarili." Pinatong niya rito ang isang salansan ng mga sipi mula sa Kasulatan upang ipakita na ang mga Gentil ay laging kasama sa awit ng papuri ng Israel. Pagkatapos ay lumipat siya sa kaniyang sariling buhay: ang kaniyang paglalakbay mula Jerusalem hanggang Ilirico, ang kaniyang pangarap na makarating sa Espanya, ang abuloy para sa mga mahihirap sa Jerusalem, at ang isang hubad na pakiusap: ipanalangin ninyo ako, sapagkat hindi ko alam kung ano ang naghihintay sa akin doon.

Ang Ubod

May isang linya sa gitna ng kabanata na madaling laktawan: "tanggapin ninyo ang isa't isa, gaya ng pagtanggap din sa inyo ni Cristo, sa ikapupuri ng Diyos." Hindi ito panawagan sa pagiging magalang. Ang sukatan ng pagtanggap sa kapatid ay ang paraan ng pagtanggap ni Cristo sa iyo, at alam mo kung gaano kalayo iyon: tinanggap ka niya bago ka pa maayos, bago ka pa naging kaaya-aya. Ang teolohiya ni Pablo tungkol sa pagpapawalang-sala ay hindi nananatiling doktrina; napupunta ito sa hapag-kainan, sa usapin ng pagkain at ng mga araw ng kapistahan, sa kung sino ang binabanggit mo at sino ang hindi. At ang layunin ay hindi kapayapaan lamang sa kongregasyon. Ang layunin ay "ikapupuri ng Diyos": isang bibig, isang tinig, mga taong hindi dapat magkasundo ngunit umaawit nang sabay.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang mga sipi sa talata 9 hanggang 12 ay hindi palamuti. Nagmula sila sa Kautusan, sa mga Awit, at sa mga Propeta, at pinatutunayan nila ang isang bagay na hindi kayang tanggapin ng maraming Judiong mananampalataya noon: ang pagsama ng mga Gentil ay hindi isang bagong desisyon ng Diyos kundi ang matagal nang pangako. "Magkakaroon ng ugat mula kay Jesse, at siya ang lilitaw upang mamuno sa mga Gentil." Ang ugat ni Jesse ay tumutubo sa lupa ng Israel, ngunit ang lilim niya ay umaabot sa Espanya, sa Roma, sa Ilirico, at ngayon sa iyong wika. Si Cristo ay "lingkod ng pagtutuli" upang tuparin ang mga pangako sa mga ninuno, at sa gayon ay maging awa sa mga hindi kailanman may pangako. Dalawang paraan, isang Tagapagligtas.

Ang Salamin

Ang mahirap sa talata 1 ay hindi ang kahinaan kundi ang pagiging malakas. Kung inaakala mong ikaw ang may tamang pananaw, ikaw ang tinatawag na magpasan. Hindi ipaliwanag, hindi patunayan, kundi pasanin: ang bigat ng taong hindi mo maintindihan ang pagkabagabag, ang kapatid na masyadong maingat sa mga bagay na wala nang bisa sa iyo. Isipin ang totoong sitwasyon: ang miyembro ng grupo na laging bumabalik sa parehong takot, ang kamag-anak na may mga panuntunang tila hindi na kailangan, ang kasamahan sa gawain na mabagal magpatawad. Ang tukso natin ay iwanan sila sa likod, na tinatawag nating kalayaan. Sinasabi ni Pablo na ang kalayaan ay may hugis: hindi bigyang-lugod ang sarili. Ang tanong ay hindi kung sino ang tama, kundi sino ang napapatibay.

Konteksto

Sinusulat ito ni Pablo mula sa Corinto, malamang sa taglamig ng huling bahagi ng dekada 50, sa bisperas ng isang paglalakbay na kinatatakutan niya. Ang Roma ay isang lungsod na hindi pa niya napuntahan; may mga kongregasyon doon na binubuo ng mga Judio at Gentil na noong nakaraang dekada ay pinalayas at pagkatapos ay nakabalik, kaya may tunay na tensyon tungkol sa kung kaninong bahay at kaninong kaugalian ang mananaig. Si Pablo ay may hawak na pera: isang abuloy mula sa Macedonia at Acaya para sa mga mahihirap sa Jerusalem. Sa mundong iyon, ang pagtanggap ng tulong mula sa mga Gentil ay hindi simpleng pagkakawanggawa kundi isang politikal at teolohikal na pahayag. Alam ni Pablo na maaaring tanggihan ang kaniyang handog.

Ang Detalye

Sa talata 16 gumagamit si Pablo ng isang salita mula sa templo. Ang Griyego ay hierourgeō, ang gawain ng pari sa dambana. Sinasabi niyang ang kaniyang pangangaral ay isang paglilingkod bilang pari, at ang inihahandog niya ay hindi tupa o butil kundi mga tao: "upang ang handog ng mga Gentil ay maging katanggap-tanggap." Isipin mo ito nang mabuti. Ang mga taong itinuturing na marumi, na hindi pinapapasok sa loob na patyo, ay siya na ngayong hain sa ibabaw ng dambana, at hindi sila tinatanggihan. Ang nagpapabanal sa kanila ay hindi ritwal kundi ang Espiritu Santo. Kaya may bigat ang pagsasalita ni Pablo tungkol sa pera para sa Jerusalem: ang materyal at ang espirituwal ay hindi dalawang mundo, kundi isang dambana.

Ang Pangunahing Tauhan

Nakikita natin dito ang isang Pablo na hindi matatag. Ipinagmamalaki niya ang kaniyang gawain, ngunit sa isang hininga ay sinasabing "hindi ako mangangahas na magsalita ng kahit na ano maliban sa mga bagay na ginawa ni Cristo sa pamamagitan ko." May pangarap siyang malayo, ang Espanya, ngunit paulit-ulit siyang nahahadlangan. Nagpapasalamat siya sa kongregasyon, at pagkatapos ay nagtatapat na sinusulatan niya sila nang "mas matapang." Nangangako siyang darating na may "buong pagpapala ni Cristo," at ilang linya lamang ang layo ay nagsusumamo siyang ipanalangin nila na siya ay maligtas. Ito ang tunay na anyo ng pananampalataya sa isang tao: tiwala at pangamba na naninirahan sa isang bahay. Hindi siya nagpapanggap na alam niya ang hinaharap.

Ang Ugnayan sa Ibang Kasulatan

Ang sinipi sa talata 3 ay galing sa Awit 69, ang panalangin ng isang taong pinagtatawanan dahil sa kaniyang katapatan sa Diyos. Sa pagsipi nito, hindi lamang binibigyan ni Pablo si Cristo ng halimbawa ng kababaang-loob; inilalagay niya sa bibig ni Cristo ang tinig ng nagdurusang matuwid, at pagkatapos ay sinasabing ganyan ka rin dapat magbata sa kahinaan ng iba. May halaga ang pagpapasan. Kung ihahambing naman natin ang talata 31 sa isinulat ni Lucas sa Gawa 21, may sakit na dumadaloy: nakarating sa Jerusalem si Pablo, pinag-usig, at nagtapos sa kadena. Nakarating siya sa Roma, ngunit bilang bilanggo. Ang panalangin ay sinagot, hindi tinanggihan, ngunit sa hugis na hindi niya hiniling.

Ang Larawan ng Mambabasa

Isipin mo ang mga naunang tagapakinig sa isang bahay sa Roma, marahil sa isang paupahang silid sa likod ng pagawaan. May mga manggagawa, mga alipin, ilang mangangalakal, mga Judiong kabisado ang Isaias at mga Gentil na kababalik lamang sa pagsamba sa mga diyos. Naririnig nila ang mga siping "purihin ang Panginoon, lahat kayong mga Gentil" at unang beses nilang nalalaman: matagal na pala kaming nakasulat sa kanilang mga banal na aklat. Naririnig din nila ang tungkol sa abuloy para sa Jerusalem, at nauunawaan nila ang kabuuan: kami ay hindi mga panauhin sa gilid, kami ay mga kapatid na may utang at may maibibigay. At naririnig nila ang isang apostol na humihingi ng tulong sa panalangin, hindi ng papuri.

Ang Tanong

Bakit binigo ng Diyos ang panalangin sa paraang tila hindi pagbibigay? Hinihiling ni Pablo ang tatlong bagay: kaligtasan mula sa mga sumasalungat, pagtanggap ng kaniyang handog, at pagdating sa Roma nang may galak at kapahingahan. Ang huli ay dumating sa mga tanikala. Hindi natin dapat pagandahin ito sa pagsasabing lahat naman ay nagkatuwang para sa mabuti; hindi ganoon kagaan ang pakikitungo ni Pablo sa kaniyang sariling takot. Ang tinitipid ng teksto ay katiyakan, hindi pag-asa. Nagtatapos ang kabanata hindi sa isang plano kundi sa isang pangalan: "Nawa ay sumainyong lahat ang Diyos ng kapayapaan." Baka ang tanging bagay na maidadala natin sa hindi natin nakikita ay ang katangian ng Diyos na kasama natin doon. Kulang iyon para sa kontrol. Sapat iyon para sa paglalakbay.

Pagninilay

Sino ang "mahina" na iniiwasan mong pasanin ngayon, at ano ang totoong dahilan: kalayaan, o inip?

Kung ang sukatan ng pagtanggap ko sa iba ay ang paraan ng pagtanggap ni Cristo sa akin, saan pinakamalinaw na kulang ang aking pagsukat?

May panalangin ka bang sinagot sa hugis na hindi mo hiniling? Ano ang nakita mo tungkol sa Diyos doon na hindi mo makikita kung nakuha mo ang gusto mo?