1 Samuel 24

Ang Teksto

Tatlong libong piling kawal ang dala ni Saul papuntang Engedi para hanapin ang isang tao. Pumasok siyang mag-isa sa isang kuweba "upang paginhawahin ang kanyang sarili," hindi alam na doon mismo nakatago si David at ang mga tauhan nito. Sa halip na patayin ang hari, ginupit lamang ni David ang laylayan ng balabal nito, at pagkatapos ay hinabol siya palabas ng kuweba upang ipakita ang piraso ng tela bilang patunay na wala siyang balak na masama. Umiyak si Saul, kinilala si David bilang mas matuwid sa kanya, at humingi ng pangako para sa kaniyang lahi.

Ang Puso ng Teksto

Pansinin ang detalye: hindi ang mismong pagpigil sa pagpatay ang unang nagpabigat kay David, kundi ang piraso ng tela sa kamay niya. "Bumigat ang damdamin ni David dahil pinutol niya ang gilid ng balabal ni Saul." Isang gupit lang iyon. Pero alam ni David na ang balabal ay hindi tela lamang; ito ang tanda ng kaharian. Ang gupit ay isang maliit na pagpaslang, isang paunang lasa ng agawan ng trono.

Ito ang teolohikal na puso: may ipinangakong korona kay David, at may pagkakataong abutin iyon sa madilim na kuweba. Tinanggihan niya. Hindi dahil mahina siya, kundi dahil naniniwala siyang ang Diyos na nangako ay siya ring magbibigay. Ang pananampalataya, dito, ay ang pagtangging tuparin ang pangako ng Diyos sa pamamagitan ng sarili mong kamay.

Ang Kaugnayan sa Malaking Kuwento

Mayroong linya mula sa kuwebang ito patungo sa ilang ng Judea, kung saan may isa pang hinirang na inalok ng lahat ng kaharian sa mundo nang walang krus, at tumanggi. Ang tinig ng mga tauhan ni David, "Ito ang araw na sinabi ni Yahweh," ay tunog banal. Sinipi nila ang Diyos. Pero mali sila, at kailangang tumindig ni David laban sa mga taong nagmamahal sa kanya.

Ganoon din ang pattern ni Jesus: tinanggihan niya ang maikling daan patungo sa trono at pinili ang mahabang landas ng pagtitiwala sa Ama. Ang tunay na hari ng Israel ay hindi umaagaw. Naghihintay siya. At ang paghihintay na iyon, hindi ang tabak, ang naghahayag kung sino ang karapat-dapat sa korona.

Ang Salamin

May kuweba ka rin. Isang pagkakataong hindi mo hinanap: ang email na napunta sa iyo nang hindi sinasadya, ang kahinaan ng kasamahang matagal mong kinaiinisan na biglang nabuko, ang sandaling ang taong nanakit sa iyo ay nasa posisyong walang kalaban-laban. At may boses na nagsasabi, kadalasan sa relihiyosong wika, na ito ang araw na ibinigay ito sa iyo ng Diyos.

Alamin mo: ang tukso ay bihirang dumating bilang tukso. Dumarating ito bilang pagkakataong mukhang biyaya. Ang katapatan ni David ay hindi lang sa hindi pagpatay; nasa sensitibong konsensiya na nabagabag kahit sa isang gupit ng tela. Kailan ka huling nabagabag sa maliit na bagay?

Ngayong araw, gawin mo ito: isipin mo ang isang taong may hawak kang impormasyon o sama ng loob laban sa kanya, isulat mo ang pangalan niya sa papel, at sabihin mong malakas, "Hindi ko iuunat ang aking kamay laban sa kanya." Pagkatapos, punitin mo ang papel.

Ang Ugnayan sa Ibang Bahagi

Sa 1 Samuel 15, ginupit din ni Saul ang balabal ni Samuel nang hilahin niya ito, at sinabi ng propeta na gayundin pinunit ng Diyos ang kaharian mula sa kamay ni Saul. Ngayon, isang gupit na naman sa balabal, pero ni-reverse ang kuwento: ang kamay na maaaring pumunit ay hindi pumunit. Doon nabuo ang kaibahan ng dalawang hari.

At may ganitong tinig sa Roma 12: "Huwag kayong maghiganti, mga minamahal, kundi bigyan ninyo ng puwang ang poot ng Diyos." Ang katagang "Nawa'y humatol si Yahweh sa pagitan mo at sa akin" ay hindi kaduwagan. Ito ay isang pagpapasa ng kaso sa mas mataas na hukuman, at ang pagpapasa na iyon ay nangangailangan ng higit na tapang kaysa paghihiganti.

Ang Tanong

Kung tunay na nagbago ang puso ni Saul, bakit hindi doon natapos ang kuwento? Umiyak siya. Tinawag niyang anak si David. Kinilala niyang magiging hari ito. Pero sa susunod na kabanata, muli niyang hahabulin si David. Iyon ang nakakikilabot na bahagi.

Nagpapakita ang teksto ng isang bagay na ayaw nating aminin: maaaring tapat ang emosyon at panandalian pa rin ito. Maaari kang umiyak sa isang serbisyo, mahipo nang totohanan, at bumalik sa parehong landas sa Martes. Hindi sinasabi ng teksto kung bakit hindi nanatili si Saul. Hindi rin ito nagbibigay ng gamot. Iniiwan tayo nito sa nakakabagabag na katotohanan na ang pagkilala sa katotohanan ay hindi katumbas ng pagsuko dito.

Ang Pangunahing Tauhan

Si David sa kuwebang ito ay isang taong nakikipagbuno sa dalawang bagay nang sabay: ang takot sa kamatayan at ang panunukso ng korona. Tingnan ang mga salita niya kay Saul: "aking panginoong hari," at kaagad, "aking ama." Hindi lamang siya nagpakumbaba; nagluluksa siya. Minahal niya ang lalaking humahabol sa kanya.

At may pait sa kanya. "Sa isang patay na aso! Sa isang pulgas!" Hindi iyon ang wika ng taong payapa. Iyon ang tinig ng taong pagod na, nasasaktan, tinutugis nang walang dahilan, na kailangang paalalahanan ang sarili kung gaano siya kaliit sa mga mata ng mundo. Ganito ang hitsura ng banal na pagpipigil sa totoong buhay: hindi malamig at kalmado, kundi nanginginig, umiiyak, at gayunpaman nakabuka ang kamay.

Anong "kuweba" ang binuksan sa iyo kamakailan, at ano ang ginawa mo doon?

Saan ka nagsimulang tumulong sa Diyos na tuparin ang pangako niya, na para bang hindi niya ito kayang gawin nang wala ka?