1 Tesalonica 4

Ang Teksto

Nag-aanyaya si Pablo sa mga taga-Tesalonica na lumakad sa paraang nakalulugod sa Diyos: umiwas sa kahalayan, igalang ang asawa, mahalin ang kapatid, at mamuhay nang tahimik at masipag. Pagkatapos, hinarap niya ang matinding tanong na nagpapabigat sa kanilang mga puso: ano ang mangyayari sa mga kapatid na namatay bago dumating ang Panginoon? Ang sagot ay isang paglalarawan ng pagbaba ng Panginoon at ang muling pagkabuhay ng mga namatay kay Cristo, na naglalayong aliwin, hindi lamang magturo.

Ang Puso ng Teksto

Dalawang bagay ang pinagsasama ni Pablo dito na madalas nating pinaghihiwalay: kabanalan ngayon at pag-asa sa hinaharap. Ang etika at eskatolohiya ay hindi dalawang magkaibang paksa sa kaniya, kundi iisang buhay. Sinasabi niya, "hindi tayo tinawag ng Diyos sa karumihan, kundi sa kabanalan," at kalaunan, "aliwin ang bawat isa ng mga salitang ito." Parehong utos at aliw ay nakasalalay sa iisang katotohanan: nabubuhay tayo sa loob ng gawain ng Diyos na hindi natatapos sa kamatayan. Ang kabanalan ay hindi pagsusumikap para makarating; ito ay ang hugis ng buhay ng mga taong alam kung saan patungo ang kasaysayan.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang pangako sa kapitulo apat ay hindi biglaang idinagdag. Ito ay kaganapan ng malaon nang tinig ng Diyos sa Kasulatan. Nang tawagin ang Israel, sinabi ng Diyos, "Maging banal kayo, sapagkat ako ay banal." Ang kabanalan ay palaging pagiging kabahagi sa pagkakakilanlan ng Diyos, hindi paghihiwalay sa mundo dahil sa pagsuklam kundi dahil sa pag-aari. At ang pag-asa ng muling pagkabuhay ay hindi imbensyon ni Pablo; ito ay ang tugon sa hibla na tumatakbo mula kay Job na nagsasabing "makikita ko ang aking Manunubos," hanggang kay propeta Daniel na nakakita ng mga natutulog na magigising. Sa gitna ng lahat ay si Cristo, na namatay at nabuhay. Ang kaniyang pagkabuhay ang nagpapatibay ng lahat: ang etika, ang pagmamahal sa kapatid, at ang pag-asa sa libingan.

Ang Salamin

May bahagi ng kapitulong ito na masakit basahin nang tapat. Sinasabi ni Pablo na ang seksuwalidad, ang katawan ng asawa, at maging ang negosyong pinagkakakitaan ay hindi mga bagay na neutral. May paraan tayo ng pakikitungo sa asawa "na may kabanalan at karangalan," at may paraan din na parang pagangkin lamang ng laman. May trabaho na "sa sariling mga kamay," at may pamumuhay na nabubuhay sa kapinsalaan ng iba. Tingnan ang iyong linggo. Saan ka nagsamantala, kahit paunti-unti, sa isang kapatid? Saan ka namuhay na parang walang tumitingin? At ang pang-onse ay nakakapagulat na simple: mamuhay ka nang tahimik, magtrabaho ka, huwag kang maging pasan sa iba. Ang kabanalan, sa madaling salita, ay may amoy ng pawis.

Ang Ugnayan sa Ibang Kasulatan

May dalawang hibla na nagbubukas ng tekstong ito. Una, ang salitang "natutulog" para sa mga namatay. Sinabi rin ito ni Jesus tungkol kay Lazaro, at pagkatapos ay binuhay niya ito. Ang tulog ay pansamantalang kondisyon; may gigising. Ito ang dahilan kung bakit hindi tayo dapat magdalamhati "gaya ng marami na hindi nakakatiyak." Pangalawa, ang larawan ng pagsalubong "sa himpapawid." Sa panahon ni Pablo, kapag dumadalaw ang hari sa isang lungsod, lumalabas ang mga mamamayan upang salubungin siya at samahan pabalik. Hindi tayo dinadala palayo sa mundo; sinasalubong natin ang Panginoon upang samahan siya sa kaniyang paghahari. Ang eskatolohiya ni Pablo ay hindi paglipad palayo; ito ay ang pagdating ng Hari sa kaniyang lupain.

Ang Pangunahing Tauhan

Sa dulo, ang pangunahing tauhan dito ay ang Panginoon mismo. Pansinin ang aktibong pandiwa: "ang Panginoon mismo ay bababa mula sa langit." Hindi nagpapadala ng kinatawan. Hindi nagsusugo ng anghel bilang kapalit. Siya na umakyat ang siya rin na bababa, na may sigaw, tinig ng arkanghel, at trumpeta. Ang bantog na Diyos ng kabanalan sa unang bahagi ng kapitulo ay ang parehong Diyos na hindi pinapabayaan ang kaniyang mga natulog na anak. Ang kabanalan at ang pagliligtas ay hindi galing sa dalawang magkaibang Diyos. Ang isang tumatawag sa iyo palayo sa kahalayan ay ang isang darating din upang buhayin ka. Kaya nga sinabi ni Pablo, ang tumatanggi sa kabanalan ay tumatanggi hindi sa tao, kundi sa Diyos na nagkaloob ng Banal na Espiritu.

Ang Tanong

Ngunit narito ang mahirap: paano kung mali si Pablo sa oras? Sinabi niya, "tayong mga buhay, na naiwan sa pagparito ng Panginoon." Malinaw na inaasahan niyang mabubuhay pa siya. Nakalibing na siya ngayon nang halos dalawang libong taon. Hindi natin dapat ipagtakip ito. Ngunit tingnan ang mismong estruktura ng kaniyang mga salita: ang kaniyang kumpiyansa ay hindi nasa isang petsa kundi sa katotohanan na "si Jesus ay namatay at nabuhay na muli." Ang pagbabalik ay tiyak; ang oras ay kaniya. Ang mga taga-Tesalonica ay nagdadalamhati dahil akala nila, natrangkaso ang kanilang mga kapatid sa kalendaryo ng Diyos. Ang sagot ni Pablo ay: walang naiiwan sa gawain ng Diyos. Ni isa. Kahit ako, kahit ikaw, kahit ang iyong ama na inilibing noong isang taon.

Pagninilay

Saan sa iyong buhay pinaghihiwalay mo ang kabanalan ngayon at ang pag-asa sa muling pagkabuhay, na kailangan pang isama ni Pablo?

*Kung totoong ang Panginoon mismo ang bababa upang salubungin ang kaniyang bayan, paano nito