Mga Gawa 28

Ang Teksto

Isang basang-basang grupo ng mga nakaligtas sa pagkawasak ng barko ang umahon sa dalampasigan ng Malta, at ang mga taga-roon ay nagsindi ng apoy para sa kanila. Doon kinagat si Pablo ng ulupong, hindi siya namatay, at mula sa pagiging "mamamatay tao" sa paningin ng mga tao ay naging "diyos" siya sa loob ng ilang minuto. Pagkalipas ng tatlong buwan at ilang daungan, nakarating siya sa Roma bilang bilanggo, tinipon ang mga pinuno ng mga Judio, nangatuwiran mula umaga hanggang gabi tungkol kay Jesus, at nagtapos ang buong aklat sa dalawang taon ng bukas-pintuang pangangaral sa isang inuupahang bahay.

Ang Puso ng Teksto

Pansinin kung paano nagtatapos ang Mga Gawa: hindi sa pagkapalaya ni Pablo, hindi sa isang tagumpay sa hukuman, kundi sa isang preso na nangangaral. Ito ang tahimik na argumento ng buong aklat. Ang salita ng Diyos ay hindi umaasa sa kalayaan ng tagapagdala nito. Nakakadena ang kamay ni Pablo sa isang sundalong Romano, at nakaupo siya sa isang bahay na binabayaran niya, at doon "ipinangaral niya ang kahariaan ng Dios." Ang kaharian ay dumarating hindi sa pamamagitan ng pagkuha ng kapangyarihan kundi sa pamamagitan ng isang taong walang kapangyarihan na nagsasalita nang may katapangan. Iyon ang paraan ng Diyos, at hindi iyon aksidente.

Ang Hibla sa Malaking Kuwento

Sa unang kabanata ay sinabi ni Jesus na sila ay magiging mga saksi hanggang sa kadulu-duluhang bahagi ng lupa. Ang Roma ay hindi ang huling hangganan ng mundo, ngunit ito ang sentro nito; kung mararating ng ebanghelyo ang Roma, mararating nito ang lahat. Kaya nagtatapos ang aklat na parang hindi tapos, dahil hindi nga tapos. At may isang mapait na hibla rin: ang sipi mula kay Isaias tungkol sa mga tainga na nahihirapang makarinig ay ang mismong sinipi ni Jesus tungkol sa kaniyang sariling bayan. Ang pagtanggi na nakaharap ni Jesus ay hinaharap din ni Pablo. Ang alagad ay sumusunod sa yapak ng Panginoon, pati sa pagtanggi.

Ang Salamin

May bahagi sa atin na naniniwalang kailangan muna ng tamang kalagayan bago tayo makapaglingkod: mas magandang trabaho, mas magaan na kalusugan, isang pamilyang sumasang-ayon, hindi ganitong maliit na bahay. Si Pablo ay may isang kuwarto, isang kadena, at isang bantay, at iyon ang naging pulpito niya. Tanungin mo ang sarili mo kung ano talaga ang hinihintay mo. At may pangalawang salamin dito: ang mga taga-Malta na nagpalit ng hatol sa loob ng ilang sandali, mula "mamamatay tao" tungo sa "isang diyos." Ganoon din tayo kabilis humatol sa mga taong dumadaan sa hirap, na para bang ang paghihirap ay ebidensya ng pagkakasala.

Ang Detalye

Ang huling salita ng aklat sa Griyego ay akolytos, "walang pumipigil." Isinalin ito rito bilang "Walang sinuman ang pumigil sa kaniya." Isipin mo ang bigat niyan sa dulo ng isang kuwento na puno ng mga hadlang: bato sa Listra, kulungan sa Filipos, gulo sa Efeso, pagtambang sa Jerusalem, bagyo sa dagat, ahas sa apoy. Lahat ng iyon ay nagsikap pigilan ang isang tao, at nabigo. Hindi sinabi ni Lucas na si Pablo ay pinalaya. Sinabi niyang walang pumipigil sa salita. Doon niya iniwan ang aklat, bukas, walang takip, na parang inaanyayahan tayong ipagpatuloy ang pangungusap.

Ang mga Unang Nakarinig

Ang unang mga bumasa nito ay mga Kristiyano sa isang imperyong nagsisimula nang tumingin sa kanila nang masama. Alam nilang si Pablo ay namatay sa Roma; alam nilang hindi masaya ang wakas ng kuwentong ito sa labas ng pahina. Kaya bakit nagtapos si Lucas dito? Dahil ang tanong nila ay hindi "nabuhay ba si Pablo?" kundi "natalo ba ang ebanghelyo?" Ang sagot ay dalawang taon ng bukas na pinto sa gitna ng lungsod ng Cesar. Narinig din nila ang kanilang sariling sakit sa hidwaan sa loob ng bahay: mga kapatid nilang Judio na "ang ilan ay nahikayat" at ang iba ay hindi. Iyon ay hindi teolohiya para sa kanila; iyon ay hapag-kainan.

Konteksto

Taglamig, mga taong 60 AD. Ang Malta ay isang maliit na isla sa timog ng Sicilia, may sariling gobernador na tinawag na "pinuno ng Isla," si Publio. Ang mga taga-roon ay tinawag ni Lucas na barbaroi, mga hindi nagsasalita ng Griyego, at sinadya niyang sabihin na ang mga itinuturing na barbaro ang nagpakita ng "hindi lang basta pangkaraniwang kabutihan." Sa Roma, si Pablo ay nasa custodia libera, isang uri ng pagkabilanggo kung saan ikaw mismo ang bumabayad ng iyong tirahan at nakakadena sa isang sundalo. Ang mga pinuno ng Judio doon ay maingat: bagong balik lamang sila matapos silang palayasin ni Emperador Claudio, at ayaw nilang magkagulo muli.

Mga Tanong para Pagnilayan

Anong kalagayan sa buhay mo ang itinuturing mong hadlang sa paglilingkod, na baka siya palang pulpito na ibinigay sa iyo?

Sino sa paligid mo ang mabilis mong hinatulan batay sa kaniyang paghihirap, gaya ng ginawa ng mga taga-Malta kay Pablo?