2 Mga Cronica 19

Ang Teksto

Ligtas na nakauwi si Jehoshafat sa Jerusalem matapos ang halos-kamatayang pakikipagsapalaran niya sa tabi ni Ahab, at sa halip na salubungin siya ng musika, sinalubong siya ng propetang si Jehu sa isang tanong na parang suntok: "Dapat mo bang tulungan ang masama?" Hindi tinanggal ng propeta ang papuri: may mabuti pa rin sa hari, inalis niya ang mga imahen ni Ashera at "itinakda mo ang iyong puso na hanapin ang Diyos." Ang tugon ni Jehoshafat ay hindi pagtatanggol sa sarili kundi reporma: lumibot siya sa bayan mula Beer-seba hanggang Efraim, naglagay ng mga hukom sa bawat pinatibay na lungsod, at nagtayo ng isang hukuman sa Jerusalem para sa mga mabibigat na kaso.

Ang Ubod

Ang mabigat na linya ay ito: "hindi kayo humahatol para sa mga tao, ngunit para kay Yahweh, siya ay nasa inyo sa paghahatol." Ang katarungan dito ay hindi serbisyo publiko; ito ay pagsamba. Kapag umupo ang isang hukom sa Juda, may Isa pang nakaupo sa tabi niya. At ang pamantayan ay hindi abstrakto kundi ang mismong karakter ng Diyos: "walang kawalan ng katarungan kay Yahweh na ating Diyos, ni walang pinapanigan o pagtanggap ng suhol." Ang Hebreo para sa "pinapanigan" ay literal na pag-aangat ng mukha, ang pagtingala sa mukha ng mayaman o makapangyarihan at pagtalikod sa iba. Hindi ginagawa iyon ng Diyos. Kaya ang sinumang nagdedesisyon tungkol sa kapwa niya, guro, amo, magulang, elder, ay hindi malayang pumili ng paborito.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

May pattern dito na tatakbo hanggang sa Ebanghelyo: ang Diyos na hindi tumitingala sa mukha ay siya ring lalapit sa mukha ng tao. Ang buong sistema ng hukuman ni Jehoshafat ay umaasa sa mga taong makakatiis sa tukso ng suhol, at alam ng mambabasa ng Cronica kung paano iyon nauwi; paulit-ulit na bumagsak ang Juda dahil sa mga pinunong nagbenta ng katarungan. Kailangan ng bayan ng isang Hukom na hindi mabibili at isang Pari na hindi maipipilit. Sa Cruz pareho silang dumating sa iisang katauhan: ang Hukom na nagpasiya nang tama tungkol sa kasalanan at ang Pari na tumayo para sa nagkasala. Ang hustisya at awa, na laging nag-aaway sa korte ng tao, nagkita doon nang hindi isinasakripisyo ang alinman.

Ang Salamin

Marami sa atin ay hukom nang hindi nagsusuot ng toga. Nagbibigay ka ng marka sa papel ng anak ng kaibigan mo. Nagdedesisyon ka kung sinong empleyado ang bibigyan ng pagkakataon. Pinipili mo kung sino ang pinaniniwalaan mo sa dalawang magkaaway sa grupo. At ang suhol ngayon ay bihirang pera; mas madalas itong pabor, kapayapaan sa bahay, pangalan na hindi mo gustong masira. Pansinin din ang unang bahagi: ang kasalanan ni Jehoshafat ay hindi idolatriya kundi alyansa, ang pagiging kakampi ng mali dahil kapaki-pakinabang ito. Kilala mo ang ganoong pakikisama: ang katahimikan mo sa isang pulong, ang tawa mo sa isang biro, ang pag-iwas mong tumindig dahil mahal ang halaga. At pansinin din ang biyaya: hindi ibinasura ng propeta si Jehoshafat, binanggit niya ang mabuti sa kaniya. Hindi ka binubura ng pagsaway ng Diyos, pinapabangon ka.

Ngayong araw: isulat sa isang papel ang isang desisyong hawak mo ngayon kung saan may kinikilingan ka, at sa ilalim nito isulat nang buo ang pangungusap na "Hindi ako humahatol para sa mga tao, kundi para kay Yahweh." Basahin mo itong malakas, isang beses, bago ka matulog.

Ang Konteksto

Nangyari ito sa ikasiyam na siglo bago si Cristo, pagkatapos ng labanan sa Ramot-gilead kung saan muntik nang mamatay si Jehoshafat dahil sa alyansa niya sa hari ng Israel na si Ahab, isang alyansang isinara ng kasal ng kanilang mga anak. Sa pulitika, matalino iyon: dalawang maliit na kaharian laban sa Aram. Sa teolohiya, pagtataksil iyon, dahil si Ahab ang nagpakalat ng pagsamba kay Baal. Ang paglalakbay ni Jehoshafat "mula sa Beer-seba hanggang sa burol na lupain ng Efraim" ay paglalakad sa buong haba ng kaniyang kaharian, mula timog hanggang hangganan sa hilaga. Ang paglalagay ng mga hukom sa bawat pinatibay na lungsod ay seryosong reporma: inaalis nito ang hustisya sa kamay ng lokal na malalakas at inilalagay sa isang istrukturang may pananagutan sa hari at sa Diyos.

Ang Ugnayan sa Ibang Teksto

Hindi imbensyon ni Jehoshafat ang reporma. Sa Deuteronomio 16 inutusan na ang Israel na maglagay ng mga hukom sa bawat lungsod na hindi tatanggap ng suhol, dahil "binubulag ng suhol ang mata ng marunong." Ibig sabihin, hindi siya nag-iisip ng bagong patakaran, bumabalik siya sa pundasyong matagal nang nakalimutan; ganyan kadalas ang tunay na reporma, hindi bagong ideya kundi lumang katapatan. At sa Roma 2 sinabi ni Pablo na "walang itinatangi ang Diyos," ang mismong salitang ginamit ni Jehoshafat, ngunit ngayon tungkol na sa Judio at Griyego. Ang parehong katangian ng Diyos na nagpoprotekta sa mahirap sa korte ng Juda ang nagbubukas ng pinto ng iglesya sa mga Hentil.

Ang Mga Unang Nakarinig

Binasa ito ng mga bumalik mula sa pagkabihag, mga taong muling nagtatayo ng isang maliit na lalawigan sa ilalim ng Persia, walang hari, walang hukbo. Para sa kanila, ang kuwento ng mga hukom ni Jehoshafat ay hindi nostalgia kundi blueprint: ganito ang hitsura ng bayan ng Diyos kahit walang trono, kapag ang mga paglilitis sa pintuan ng bayan ay ginagawa nang tapat. Narinig din nila ang babala. Alam nilang nawasak ang Jerusalem bahagya dahil sa mga alyansang pulitikal at sa mga hukom na nabili. At narinig nila ang huling pangungusap bilang personal na utos: "Kumilos nang may tapang." Hindi kailangan ng kapangyarihan para maging matuwid, kailangan ng tapang.

Pagninilay

Sino ang mukhang "inaangat" mo sa mga desisyon mo, at sino ang hindi mo tinitingnan?

Anong alyansa sa buhay mo ang kapaki-pakinabang ngunit hindi mo maipagtatanggol sa harap ng Diyos?