2 Mga Hari 23

Ang Teksto

Tinipon ni Josias ang buong Juda sa templo, binasa sa kanilang harapan ang aklat ng tipan na natagpuan, at nanumpa sa tabi ng haligi na susunod kay Yahweh nang buong puso at buong kaluluwa. Pagkatapos ay sinimulan niya ang pinakamatinding paglilinis sa kasaysayan ng Juda: sinunog ang mga sisidlan ni Baal, dinurog ang poste ni Asera, nilapastangan ang Tofet, winasak maging ang altar sa Bethel, at ipinagdiwang ang isang Paskwa na walang katulad mula pa sa panahon ng mga hukom. Pero sa gitna ng papuri ay may mabigat na "pero": hindi bumaling si Yahweh mula sa kaniyang galit. At pagkamatay ni Josias sa Megido, bumalik agad ang Juda sa dati.

Ang Ubod

Dalawang talata ang magkatabi dito na hindi mo mapagkakasundo nang madali. Talata 25: "Bago kay Josias, walang naging hari na tulad niya." Talata 26: "Pero hindi bumaling si Yahweh mula sa bangis ng kaniyang matinding galit." Hindi ito pagkakamali ng manunulat. Ito ang pinakamatapang na teolohikong pahayag ng aklat: hindi awtomatikong bumubuo ng kaligtasan ang kabutihan ng isang tao, kahit gaano kaganda. Ang tipan ay hindi makina kung saan ang tamang input ay laging tamang output. Ang reporma ni Josias ay totoo, tinanggap, pinarangalan, at hindi sapat. Hindi dahil kulang ang kaniyang sinseridad kundi dahil ang sakit ay mas malalim kaysa sa mga altar: nasa puso ng bayan, at hindi maaabot ng martilyo ang puso.

Ang Sinulid na Umuugnay

May isang pattern dito na hindi mo mapapansin kung mabilis mong babasahin: binabasa ni Josias ang aklat, pagkatapos ay ipinagdiriwang ang Paskwa. Salita, tapos dugo. Iyon mismo ang hugis ng kaligtasan sa buong Kasulatan. Pero ang Paskwa ni Josias, gaano man kadakila, ay nagtagal lamang hangga't nabubuhay ang hari. Dito nagsisimulang sumigaw ang Lumang Tipan para sa isang bagay na hindi kayang ibigay ni Josias: isang tipan na hindi nakaukit sa aklat na kailangang muling matuklasan, kundi nakasulat sa loob ng tao. Iyon ang ipinangako ni Jeremias, na propeta nga sa panahong ito, at iyon ang dinala ni Cristo: hindi lang isang Paskwa na ipinagdiwang, kundi ang Kordero mismo, at isang bagong puso bilang kaloob.

Ang Salamin

Kaya mong linisin ang labas. Kaya mong tanggalin ang bisyo, baguhin ang gawi, ayusin ang iskedyul, linisin ang history ng cellphone mo, at maging tapat sa lahat ng iyon. Marangal iyon, at hindi ito maliit na bagay. Pero alam mo rin kung ano ang nangyari sa Juda pagkatapos ng Megido: tatlong buwan lang, at bumalik ang lahat. Ang tanong na iniiwan ng kabanatang ito sa iyo ay hindi "Ano pa ang dapat mong tanggalin?" kundi "Sino ang nagbabago sa iyong puso habang abala ka sa paglilinis?" Si Josias ay naglabas ng mga bagay sa templo at sinunog ang mga ito sa labas ng lungsod, hindi lang itinago sa bodega. Ngayong araw: pumili ng isang pisikal na bagay sa bahay o sa telepono mo na alam mong kumakain ng iyong pagsamba, at tanggalin mo ito nang tuluyan, hindi ilipat, hindi i-archive.

Ang mga Unang Nakarinig

Ang unang bumasa nito ay mga Judiong nasa Babilonia na, nakaupo sa pagkatapon, nagtatanong: paano nangyari ito, gayong mayroon kaming Josias? Ang kabanatang ito ang sagot sa kanila, at hindi ito magaan. Oo, nagkaroon kayo ng hari na walang katulad. Oo, totoo ang reporma. Pero ang mga taon ni Manases ay hindi mabubura ng isang henerasyon, at ang bayan ay sumang-ayon sa tipan nang hindi talaga nagbabago. Para sa kanila, ito ay sabay na paghatol at pag-asa: tinanggap ng Diyos ang kababaang-loob ni Josias, kaya hindi walang saysay ang pagsisisi. Hindi lang ito kayang mag-ipon ng merito para sa buong bansa.

Ang Pangunahing Tauhan

Si Josias ay narinig ang aklat noong bata pa siya, at hindi na siya nakabalik sa dating buhay. Ang inilalarawan ng talata 25, buong puso, buong kaluluwa, buong lakas, ay tuwirang hango sa Deuteronomio 6:5, ang utos na ibigin ang Diyos nang ganap. Iisang hari lang ang sinasabihan ng Kasulatan na ganito. Pero tingnan mo ang hugis ng kaniyang kabanalan: mga buto, abo, durog na bato, mga patay na pari sa kanilang sariling altar. Marahas ito, at hindi ito pinapaganda ng teksto. At pagkatapos ng lahat, namatay siya sa Megido nang walang ibinigay na paliwanag ang manunulat. Walang mahabang paalam, walang moral. Minsan hinahayaan ng Kasulatan ang kamatayan ng matuwid na nakatayong tanong.

Ang Ugnayan ng mga Teksto

Dalawang tinig ang umaalingawngaw dito. Una, ang Deuteronomio 6:5, na nagbibigay ng wika sa talata 25: ang reporma ni Josias ay hindi pulitika kundi pag-ibig, tugon sa utos na mahalin ang Diyos nang buo. Ikalawa, ang propeta mula sa Juda sa 1 Mga Hari 13, na mahigit tatlong daang taon bago nito ay tumayo sa harap ng altar sa Bethel at nagsalita laban dito. Dito, ang libingan ng taong iyon ay natagpuan at iniwang hindi nagagalaw: "Pabayaan ninyo ito. Walang dapat gumalaw ng kaniyang kalansay." Ang salita ng Diyos ay naghintay ng tatlong siglo at dumating sa tamang oras. Ganoon din ang kaniyang babala, at ganoon din ang kaniyang pangako.

Pagninilay

Alin sa mga "paglilinis" mo sa nakaraang taon ang panlabas lamang, at ano ang natatakot kang ipakita sa Diyos sa ilalim nito?

Kung ang kabutihan ni Josias ay hindi nakapagligtas sa Juda, ano ngayon ang tunay mong inaasahan tuwing nagsisikap kang maging mabuti?