Aklat ng Ezekiel: Bagong Puso para sa Bayan ng Diyos

Panimula

Isipin mo ang isang tatlumpung taóng gulang na lalaki na nakaupo sa pampang ng isang kanal sa Babilonia. Dapat ay nasa templo siya ngayon. Anak siya ng pari, at sa edad na tatlumpu dapat ay nagsisimula na siyang maglingkod sa altar, sa Jerusalem, kasama ng kaniyang ama. Pero hindi siya nasa Jerusalem. Bihag siya, kasama ang libu-libong Judiong tinangay palayo ng hukbo ni Nabucodonosor. Walang templo. Walang altar. Walang hinaharap. At sa araw na iyon, sa gitna ng kawalan ng pag-asa ng isang bayang nawalan ng lahat, bumukás ang langit.

Ang aklat ng Ezekiel ay madalas iwasan ng mga mambabasa ng Bibliya. Masyadong kakaiba ang mga pangitain, masyadong matindi ang mga babala, masyadong mahaba ang mga sukat ng templo sa dulo. Pero sa likod ng lahat ng iyon ay may isang mensaheng napakalinaw at napakalapit sa atin: hindi pagsasaayos ang gagawin ng Diyos sa puso ng kaniyang bayan, kundi pagpapalit. Sa pahinang ito ay makikilala mo ang aklat na ito mula simula hanggang wakas: kung sino ang sumulat, kailan, bakit, paano ito binuo, at bakit hanggang ngayon ay hindi natin ito kayang laktawan.

Ang tuon ng gabay na ito

Babasahin natin ang Ezekiel mula sa mesa ng operasyon. Hindi ito aklat ng mga palaisipan tungkol sa hinaharap na kailangan munang lutasin bago mapakinabangan. Ito ay talaan ng isang diyagnosis at ng isang panggagamot: may batong puso ang bayan ng Diyos, at ang Diyos mismo ang kukuha nito at papalitan. Ang bawat pangitain, bawat pagkilos ni Ezekiel, bawat babala at pangako ay umiikot sa iisang bagay na ito. Mahalaga ang anggulong ito dahil marami sa atin ang akala ay sapat na ang mas matinding pagsisikap. Ipinapakita ng Ezekiel na hindi reporma ang kailangan natin. Transplant.

Sino si Ezekiel, kailan siya nanghula, at ano ang kalagayan ng kaniyang bayan?

Ipinakikilala ng aklat ang sarili nito sa mga unang talata. "Nangyari nga nang ikatatlongpung taon, sa ikaapat na buwan, nang ikalimang araw ng buwan, samantalang ako'y kasama ng mga bihag sa pangpang ng ilog Chebar, na ang langit ay nabuksan, at ako'y nakakita ng mga pangitain mula sa Diyos" (Ezekiel 1:1). Sa susunod na talata ay sinasabi na ito ang ikalimang taon ng pagkabihag ni Haring Jehoiachin, at sa ikatlong talata ay nalaman natin ang pangalan ng propeta: si Ezekiel na anak ni Buzi, isang pari.

Mahalaga ang mga detalyeng ito. Hindi tula ng isang relihiyosong nangangarap ang aklat na ito. May petsa ito, may lugar, may pangalan. Ang ikalimang taon ng pagkabihag ni Jehoiachin ay humigit-kumulang 593 taon bago si Cristo. Noong 597, sinalakay ng Babilonia ang Jerusalem at tinangay ang hari, ang mga maharlika, ang mga manggagawang bihasa, at ang mga pari. Kasama si Ezekiel sa grupong iyon. Dinala sila sa Tel-abib, isang pamayanan ng mga bihag sa tabi ng kanal na tinatawag na Chebar, sa lupain ng Babilonia na ngayon ay bahagi ng Iraq.

Ang banggit sa "ikatatlongpung taon" ay malamang na edad ni Ezekiel. Iyon ang edad ng pagsisimula ng paglilingkod ng isang pari ayon sa Bilang 4. Ang araw na dapat sana ay simula ng kaniyang ministeryo sa templo ay naging araw ng pagkabuksan ng langit sa ibabaw ng isang kanal sa ibang bansa. Isang paring hindi kailanman nakapaglingkod sa altar ang ginawang propeta ng Diyos. At ang kaniyang paglilingkod ay tumagal nang mga dalawampu't dalawang taon, dahil ang huling may petsang pahayag sa aklat ay mula sa ikadalawampu't pitong taon ng pagkabihag, mga 571 bago si Cristo.

Ang kalagayan ng bayan ay kailangang maunawaan upang maintindihan ang tono ng aklat. Hati ang Judio noon sa tatlong grupo: ang mga naiwan sa Jerusalem na nag-aakalang ligtas sila dahil nakatayo pa ang templo, ang mga bihag sa Babilonia na umaasang panandalian lamang ang lahat, at ang mga tumakas sa Egipto. Sa parehong panig ay may parehong kasinungalingan: hinding-hindi papayagan ng Diyos na bumagsak ang kaniyang sariling tahanan. Si Jeremias ay nangangaral sa Jerusalem laban sa kasinungalingang iyon. Si Ezekiel ay nangangaral ng kaparehong mensahe sa mga bihag, libu-libong kilometro ang layo. Si Daniel naman ay nasa korte ng hari sa panahon ding iyon.

Pagkatapos ay dumating ang balita. Sa Ezekiel 33:21 ay may tumakas mula sa Jerusalem at sinabing nahulog na ang lungsod. Taong 586 iyon. Nasunog ang templo. Nagiba ang mga pader. Doon nagbago ang tinig ng propeta. Bago bumagsak ang lungsod, halos puro paghatol ang kaniyang mensahe. Pagkatapos bumagsak, halos puro pag-asa. Hindi dahil nagbago ang Diyos, kundi dahil tapos na ang panahon ng pagtanggi, at puwede nang magsalita ang Diyos tungkol sa bagong simula.

Ano ang sinasabi ng Bibliya tungkol sa aklat ng Ezekiel?

Ang unang bagay na sinasabi ng aklat tungkol sa sarili nito ay isang pagsusugo. "At kaniyang sinabi sa akin, Anak ng tao, sinusugo kita sa mga anak ni Israel, sa mga bansa na mapanghimagsik, na nanganghimagsik laban sa akin: sila at ang kanilang mga magulang ay sumalangsang laban sa akin, hanggang sa kaarawan ngang ito" (Ezekiel 2:3). Pansinin ang diyagnosis. Hindi sinasabi ng Diyos na nalilito ang kaniyang bayan, o nahihirapan, o kulang sa impormasyon. Mapanghimagsik sila, at matagal nang ganoon. Hindi bagong sakit ang nangyari sa Babilonia. Ang pagkabihag ay hindi sanhi ng problema; ito ang naglantad ng problema.

Sa buong aklat ay tinatawag ng Diyos si Ezekiel na "anak ng tao," halos siyamnapung beses. Ang ibig sabihin niyon ay "tao lamang," mortal, marupok, alabok. Habang nakatayo siya sa harap ng kaluwalhatiang halos pumatay sa kaniya, paulit-ulit siyang pinaaalalahanan kung sino siya. Isa siyang tao. Ang Diyos ang Diyos. At ang buong aklat ay nagpapaliwanag kung bakit kailangang may gawin ang Diyos na hindi kayang gawin ng tao.

Ang pinakapuso ng aklat ay nasa dalawang talatang halos magkapareho. Sa Ezekiel 11:19 ay sinasabi ng Panginoon: "At aking bibigyan sila ng isang puso, at aking lalagyan ng bagong diwa ang loob ninyo; at aking aalisin ang batong puso sa kanilang laman, at aking bibigyan sila ng pusong laman." At sa Ezekiel 36:26 ay inuulit niya ito nang mas personal: "Bibigyan ko rin naman kayo ng bagong puso, at lalagyan ko ang loob ninyo ng bagong diwa; at aking aalisin ang batong puso sa inyong katawan, at aking bibigyan kayo ng pusong laman."

Tingnan mo kung sino ang gumagawa ng mga pandiwa. Ako ang magbibigay. Ako ang maglalagay. Ako ang mag-aalis. Walang kahit isang utos sa mga talatang ito. Walang kondisyon. Isang operasyon ito na ginagawa sa pasyenteng natutulog. Ang batong puso ay hindi inaayos, hindi pinapalambot, hindi tinuturuan. Inaalis. At kung saan ito dating naroroon, may inilalagay na panibago.

Pero huwag mong isipin na ang biyayang ito ay nangangahulugan na walang pananagutan ang tao. Sa Ezekiel 18, isang buong kabanata ang inilaan sa katotohanang hindi kayang isisi ng sinuman ang kaniyang kasalanan sa kaniyang mga magulang o sa kaniyang kasaysayan. Nagtatapos ito sa isang tinig na mas maririnig mong humihikbi kaysa sumisigaw: "Sapagkat wala akong kasayahan sa kamatayan niya na namamatay, sabi ng Panginoong Diyos: kaya't magsipagbalik-loob kayo, at kayo'y mangabuhay" (Ezekiel 18:32).

Iyan ang Diyos ng aklat na ito. Hinahatulan niya ang kasalanan nang walang pakitang-tao, at habang hinahatulan niya ito ay tinatawag niya ang makasalanan pauwi. Hindi siya nalilibang sa kamatayan ng sinuman. May mga aklat na tila nagpapakita ng galit ng Diyos bilang pagsabog ng poot; ipinakikita ng Ezekiel ang galit ng Diyos bilang sakit ng isang Diyos na niloko ng kaniyang sariling bayan.

At dahil mapanghimagsik ang puso at tunay ang pananagutan, kailangan ng isang solusyong galing sa labas ng tao. Hindi mas mahigpit na batas. Hindi mas mahusay na hari. Bagong puso.

Ang tema na dumadaloy sa buong Bibliya

Hindi bagong ideya ang bagong puso nang isulat ito ni Ezekiel. Sa Deuteronomio 30:6 ay ipinangako na ng Diyos na kaniyang tutuliin ang puso ng kaniyang bayan upang kanilang maibigin siya nang buong puso. Sa Jeremias 31:33 ay isinulat ng kapanahon ni Ezekiel ang tungkol sa isang bagong tipan na isusulat sa puso at hindi sa bato. Sa Awit 51:10 ay humingi si David ng isang malinis na puso matapos ang kaniyang kasalanan. Ang buong Lumang Tipan ay parang isang pasyenteng paulit-ulit na bumabalik sa doktor na dala ang kaparehong reseta na hindi gumagana, hanggang sa sabihin ng Diyos na kailangan na ng operasyon.

Naririnig natin ang pamagat ng Ezekiel sa labi ni Jesus nang hindi natin napapansin. Nang pumunta si Nicodemo sa kaniya sa gabi, sinabi ni Jesus na kailangan ng tao na ipanganak na muli sa tubig at sa Espiritu. Nagulat si Nicodemo. Sumagot si Jesus na hindi siya dapat magulat, dahil guro siya sa Israel. Bakit hindi dapat magulat ang isang guro sa Israel? Dahil binasa na niya ang Ezekiel 36. Ang tubig at ang Espiritu sa Ezekiel 36:25 hanggang 27 ay eksaktong larawan ng paglilinis at pagbibigay ng bagong buhay na ipinapaliwanag ni Jesus. Ang muling pagsilang ay hindi imbensiyon ng Bagong Tipan. Ito ang katuparan ng pangako ng propeta sa Babilonia.

Ganoon din ang pastol. Sa Ezekiel 34 ay umaatungal ang Diyos laban sa mga pinunong nagpapakain sa sarili at hindi sa kawan. Pagkatapos ay sinabi niya ang isang bagay na nagbabago ng lahat: "Sapagkat ganito ang sabi ng Panginoong Diyos: Narito, ako, sa makatuwid baga'y ako, sisiyasat sa aking mga tupa, at hahanapin ko sila" (Ezekiel 34:11). Hindi siya magpapadala ng kapalit. Siya mismo ang pupunta. At sa parehong kabanata ay sinabi niyang maglalagay siya ng isang pastol na gaya ni David. Siyang-siya ang Diyos, at kasabay niyon ay isang tao mula sa lahi ni David. Daan-daang taon ang lumipas at sinabi ni Jesus sa Juan 10:11: "Ako ang mabuting pastor: ibinibigay ng mabuting pastor ang kaniyang buhay dahil sa mga tupa." Hindi siya gumagawa ng bagong metapora. Inaangkin niya ang isang pangako.

Ang pangitain naman ng mga tuyong buto ay umaalingawngaw sa buong Bagong Tipan. Sa Efeso 2 ay sinabing patay tayo sa mga pagsalangsang at binuhay tayong kasama ni Cristo. Sa 2 Corinto 5:17 ay sinasabing kung ang sinuman ay nakay Cristo, siya ay bagong nilalang. At nang dumating ang Espiritu Santo sa Pentecostes, ang hangin na pumuno sa bahay ay kaparehong hangin na hiningi ni Ezekiel na humihip sa libingan ng kaniyang bayan.

Sa wakas, ang huling salita ng aklat ay ang unang pangako ng buong Bibliya na natupad. Nagtatapos ang Ezekiel sa pangalan ng bagong lungsod: "Ang Panginoon ay naroon" (Ezekiel 48:35). Sa Apocalipsis 21 ay naririnig natin ang parehong tinig mula sa trono, na ang tabernakulo ng Diyos ay nasa mga tao at mananahan siyang kasama nila. Ang aklat na nagsisimula sa pagkawala ng templo ay nagtatapos sa isang lungsod na walang templo na kailangan, dahil ang Diyos mismo ang naroroon.

Balangkas at pangunahing tema

Apatnapu't walong kabanata ang Ezekiel, at nahahati ito sa apat na malinaw na bahagi na sumusunod sa daloy ng kasaysayan.

Ang unang bahagi, mula kabanata 1 hanggang 24, ay paghatol sa Juda at sa Jerusalem bago pa man bumagsak ang lungsod. Nagsisimula ito sa pangitain ng kaluwalhatian ng Panginoon sa ibabaw ng isang karwaheng may mga gulong at mga buháy na nilalang. Maraming nagtutuon sa kakaibang hitsura nito, pero nasa ibang lugar ang punto. Ang kaluwalhatian ng Diyos ay nakita sa Babilonia, sa lupain ng mga diyos-diyosan, sa lugar na pinaniniwalaan ng lahat na iniwan na ng Diyos. Ang kaluwalhatian ng Diyos ay may gulong. Sa kabanata 8 hanggang 11 ay dinala si Ezekiel sa pangitain pabalik sa templo sa Jerusalem, at doon niya nakita ang kasuklam-suklam na pagsamba sa mga diyus-diyosan sa loob mismo ng banal na dako. Dahan-dahang umalis ang kaluwalhatian ng Panginoon: mula sa Banal na Dako, patungo sa pintuan, patungo sa labas ng lungsod, hanggang sa bundok sa silangan. Ang pinakamatinding trahedya sa aklat ay hindi ang pagsunog ng templo. Ito ang pag-alis ng Diyos bago pa man ito nasunog.

Kasama sa bahaging ito ang mga kakaibang kilos ni Ezekiel. Gumuhit siya ng lungsod sa isang tisa at kinubkob ito. Nahiga siya sa kaniyang tagiliran nang mahabang panahon. Inahit niya ang kaniyang buhok at hinati sa tatlong bahagi. Hindi siya umiyak nang mamatay ang kaniyang asawa, hindi dahil hindi niya ito mahal, kundi dahil ginawa siyang buháy na tanda sa bayan na hindi na makaiiyak kapag nawasak ang templo. Ang buhay ng propeta mismo ay naging sermon.

Ang ikalawang bahagi, mula kabanata 25 hanggang 32, ay ang mga pahayag laban sa mga bansa: Ammon, Moab, Edom, Filistia, Tiro, Sidon, at Egipto. Mukhang pahinga ito sa daloy, pero mahalaga ito. Ang mga bansang nanlibak sa pagbagsak ng Jerusalem ay hindi makakalusot. Patas ang Diyos. Kung hinatulan niya ang kaniyang sariling bayan, hindi niya palalampasin ang kayabangan ng iba.

Ang ikatlong bahagi, mula kabanata 33 hanggang 39, ay ang pagbangon ng pag-asa pagkatapos ng pagbagsak. Dito nakalagay ang muling pagtawag kay Ezekiel bilang bantay, ang pagtuligsa sa mga masasamang pastol at ang pangako ng tunay na Pastol, ang pangako ng bagong puso at bagong espiritu, ang libis ng mga tuyong buto, ang pagsasama ng dalawang sanga ng Israel, at ang pagkatalo ni Gog. Ang sentro ng lahat ng ito ay hindi ang karapat-dapat na pagbabago ng bayan kundi ang karangalan ng pangalan ng Diyos. Sa Ezekiel 36:22 ay malinaw niyang sinasabi na hindi niya ginagawa ito dahil sa kanila kundi dahil sa kaniyang banal na pangalan. Iyan ang pinakamatatag na pundasyon ng biyaya. Kung ang dahilan ng operasyon ay nasa pasyente, puwede itong mabawi. Kung ang dahilan ay nasa pangalan ng Siruhano, hindi.

Ang huling bahagi, mula kabanata 40 hanggang 48, ay ang mahabang pangitain ng bagong templo, ng mga sukat nito, ng mga pari, ng ilog na umaagos mula sa altar at nagbibigay buhay sa Dagat na Patay, at ng bagong paghahati ng lupain. Marami ang naiinip dito. Pero ito ang dulo ng kuwento ng kaluwalhatiang umalis sa kabanata 10. Sa kabanata 43 ay bumalik ang kaluwalhatian ng Panginoon, dumaan sa silanganang pintuan, at pumasok sa bahay. Ang nawala ay bumalik. At ang huling salita ng aklat ay ang pangalan ng lungsod. Ang Panginoon ay naroon.

Mga mahalagang talata mula sa aklat na ito

Tatlong talata ang dapat mong dalhin sa puso kung wala kang matatandaan sa buong aklat.

Ang una ay Ezekiel 36:26: "Bibigyan ko rin naman kayo ng bagong puso, at lalagyan ko ang loob ninyo ng bagong diwa; at aking aalisin ang batong puso sa inyong katawan, at aking bibigyan kayo ng pusong laman." Sa Bibliya, ang puso ay hindi damdamin lamang. Ito ang sentro ng kalooban, ng pag-iisip, ng pagpapasya. Ang batong puso ay hindi malupit na puso lamang; ito ay pusong hindi tumutugon, hindi nakakaramdam, hindi nababago ng anumang salita. Kaya nga walang saysay na sigawan ang bato. Kailangang alisin ito. At ang pusong laman ay hindi mahinang puso kundi buháy na puso, pusong nakakaramdam ng tinig ng Diyos. Kapag binabasa mo ang talatang ito, tanungin mo ang sarili mo kung anong klaseng tugon ang gusto mong ibigay sa Diyos na hindi mo maibigay sa sarili mong lakas. Iyon mismo ang ipinangako niyang ibigay.

Ang ikalawa ay Ezekiel 34:11: "Sapagkat ganito ang sabi ng Panginoong Diyos: Narito, ako, sa makatuwid baga'y ako, sisiyasat sa aking mga tupa, at hahanapin ko sila." May pagdodoble ng panghalip dito na hindi dapat palampasin. Ako, sa makatuwid baga'y ako. Parang tinatapik ng Diyos ang kaniyang sariling dibdib. Nabigo ang mga pastol, nagkawatak-watak ang kawan, kaya hindi na siya magpapadala ng kinatawan. Pupunta siya mismo. Kapag nabasa mo ang talatang ito kasabay ng Lucas 15 at ng Juan 10, mapapansin mo na hindi lamang pinalaki ni Jesus ang isang larawan. Siya ang pagdating ng Diyos na nangakong hahanapin niya ang mga tupa niya nang personal.

Ang ikatlo ay Ezekiel 37:4: "Muling sinabi niya sa akin, Manghula ka sa mga butong ito, at sabihin mo sa kanila, Oh kayong mga tuyong buto, inyong pakinggan ang salita ng Panginoon." Pansinin kung gaano ito kabaliw sa pandinig ng tao. Inutusan si Ezekiel na mangaral sa isang libis na puno ng mga butong tuyo na, hindi lamang bangkay. Walang tainga ang mga buto. Walang kakayahang tumugon. Pero ang salita ng Panginoon ay hindi umaasa sa kakayahan ng tagapakinig. Doon nagsimula ang kalansing, ang pagdugtong ng buto sa buto, ang litid, ang laman, ang hininga. Ito ang pinakamalinaw na larawan ng paano gumagana ang biyaya. Hindi ito panawagan sa malalakas. Ito ay utos sa mga patay na mabuhay, at ang utos mismo ang nagbibigay ng buhay na hinihingi nito.

Gabay sa pagbabasa ng aklat ng Ezekiel

Marami ang nagsisimula sa Ezekiel 1 at tumitigil sa Ezekiel 1. Kaya narito ang isang praktikal na paraan ng pagbabasa na nasubok na ng maraming grupo.

Simulan mo sa dulo ng kuwento, hindi sa simula. Basahin muna ang kabanata 34, 36, at 37 sa iyong unang upuan. Doon makikita mo ang puso ng aklat: ang Pastol na pupunta mismo, ang bagong puso, at ang libis ng mga buto. Kapag nasa iyo na ang mga pangakong iyon, may liwanag kang dala pabalik sa madilim na unang kalahati.

Pagkatapos ay bumalik sa simula at basahin ang kabanata 1 hanggang 3 nang sabay-sabay. Huwag mong subukang iguhit ang karwahe. Hindi diyagrama ang layunin ng pangitain kundi pagkamangha. Tanungin mo ang sarili mo ng tatlong bagay habang binabasa: saan naroon ang Diyos, ano ang nakikita niya, at ano ang ipinapagawa niya sa propeta. Pansinin na nagtatapos ang unang pangitain sa pagpapatirapa ni Ezekiel, at kinailangan siyang patayuin ng Espiritu bago siya makapakinig.

Sa kabanata 4 hanggang 24 ay huwag kang magmadali ngunit huwag ka ring mabalisa sa bawat detalye. Hanapin ang paulit-ulit na linya na "at kanilang malalaman na ako ang Panginoon." Lumilitaw ito nang mahigit animnapung beses sa buong aklat. Iyon ang layunin ng lahat ng nangyayari, sa hatol man o sa awa. Markahan mo rin ang paglalakbay ng kaluwalhatian sa kabanata 8 hanggang 11, dahil iyon ang pinakamahalagang kilusan sa unang kalahati.

Puwede mong basahin ang kabanata 25 hanggang 32 nang mas mabilis sa unang pagdaan, sa isa o dalawang upuan lamang, basta napapansin mo ang temang ito: walang bansa, gaano man kayaman o kalakas, ang nakalalagpas sa pagkamakatarungan ng Diyos. Bigyan mo ng dagdag na pansin ang kabanata 28 tungkol sa prinsipe ng Tiro, dahil ito ang isa sa pinakamatalas na paglalarawan sa kapalaluan sa buong Bibliya.

Sa kabanata 33 hanggang 39, bagalan mo ulit. Ito ang taglagas na nagiging tagsibol. Basahin ang kabanata 33 kasabay ng kabanata 3 at pansinin ang pagkakatulad, at basahin ang kabanata 37 nang malakas kung kaya mo. Iba ang dating nito kapag naririnig mo ang sarili mong tinig na nangangaral sa mga buto.

Sa kabanata 40 hanggang 48, pumili ng isang layunin: hindi ang unawain ang bawat sukat kundi masundan ang kaluwalhatian. Basahin nang mabuti ang kabanata 43 tungkol sa pagbabalik nito, ang kabanata 47 tungkol sa ilog na pinagagaling ang maalat na dagat, at ang huling talata ng kabanata 48. Kung may oras ka, basahin ang Apocalipsis 21 at 22 kaagad pagkatapos. Doon mo makikita ang isang ilog at isang lungsod at isang Diyos na kasama ng kaniyang bayan, at mauunawaan mo na hindi sinayang ni Ezekiel ang kaniyang huling siyam na kabanata.

Sa buong pagbabasa, mabuting may dalawang bagay kang kasama. Una, isang mapa ng kasaysayan ng pagkabihag, upang malaman mo kung nasaan ka sa linya ng panahon. Pangalawa, isang panalangin na maiikli lamang: Panginoon, kung may bato sa puso ko, hindi ko ito kayang alisin. Ikaw ang umalis nito.

Ang Salamin

Narinig mo na ba ang sarili mo na nagsasabing susubukan mo na lang ulit sa susunod? Na mula bukas, iba na? Ilang beses mo nang sinabi iyan tungkol sa parehong bagay? Tungkol sa init ng ulo mo sa iyong asawa o mga anak. Tungkol sa kung paano ka tumitingin sa telepono mo kapag mag-isa ka. Tungkol sa pera na palagi mong sinasabing ibibigay mo pero hindi mo pa rin naibibigay. Tungkol sa kapatid na hindi mo pa rin kinakausap matapos ang pitong taon.

Ang Ezekiel ay hindi nagsisinungaling sa iyo tungkol diyan. Sinasabi niya sa iyo ang isang bagay na hindi komportable pero nakalalaya: ang problema ay mas malalim kaysa sa iyong disiplina. Hindi ito kakulangan sa impormasyon. Hindi ito kakulangan sa motibasyon. Bato ang puso, at hindi mapapaamo ng bato ang bato. Kaya kung paulit-ulit kang nabibigo sa parehong lugar, hindi iyon nangangahulugan na mas mahina ka kaysa sa iba. Nangangahulugan iyon na kailangan mo ng isang bagay na hindi mo kayang ibigay sa sarili mo.

At narito ang balita. Hindi hinihintay ng Diyos sa aklat na ito na umayos muna ang bayan bago siya kumilos. Kumilos siya habang nasa Babilonia sila, habang nasa kasalanan pa sila, habang hindi pa sila nagsisisi, at ginawa niya ito dahil sa kaniyang sariling pangalan. Kung ikaw ang pasyente, hindi mo kailangang maging siruhano din.

Ano ang nakikita mo kapag tiningnan mo ang libis ng sarili mong buhay? May mga buto bang matagal nang tuyo? Isang pagsasamang matagal nang patay. Isang panalanging matagal nang hindi nasasagot. Isang bahagi ng iyong katawan na nabigo sa iyo, isang trabahong kinain ang iyong mga taon, isang katahimikan sa bahay na hindi mo na alam kung paano babasagin. Tinanong ng Diyos ang propeta kung mabubuhay ba ang mga butong iyon, at ang tamang sagot ay hindi oo at hindi hindi. Ang tamang sagot ay: Panginoon, ikaw ang nakakaalam. Pagkatapos ay sabihin mo sa mga buto ang salita ng Panginoon, at tingnan mo kung ano ang kaya niyang gawin.

Ipinaliwanag para sa mga bata

Kakaiba ang Ezekiel para sa mga bata, at iyon mismo ang bentahe natin. Hindi mahirap ipaliwanag ang pangitain ng mga tuyong buto sa isang bata. Ang mas mahirap ay pigilan ang sarili nating idagdag ang lahat ng paliwanag.

Ganito ang simpleng paraan. Sabihin mo sa bata na may isang tao na tinawag ng Diyos para maging kaniyang tagapagsalita, at ang pangalan niya ay Ezekiel. Malayo ang kanilang bayan sa tahanan nila dahil may masamang hari na nang-agaw sa kanila. Malungkot ang lahat at inakala nilang kinalimutan na sila ng Diyos. Pero isang araw ay bumukás ang langit, at nakita ni Ezekiel na kasama pala nila ang Diyos kahit malayo sila sa bahay nila. Pagkatapos ay dinala siya ng Diyos sa isang lugar na puno ng matatandang buto, at sinabi sa kaniya: kausapin mo ang mga buto. Ginawa niya, at tumayo ang mga buto at nabuhay. Sinabi ng Diyos na ganoon niya bubuhayin muli ang kaniyang bayan. At may isa pang pangako siya: aalisin niya ang pusong parang bato at papalitan ng pusong malambot, pusong gustong magmahal sa kaniya.

Para sa maliliit na bata, sapat na iyon. Para sa mga nasa elementarya, puwede mo nang idagdag ang tungkol sa Mabuting Pastol sa kabanata 34 at kung paanong si Jesus ang tumupad niyon. Para sa mga tinedyer, mahalaga ang kabanata 18 tungkol sa personal na pananagutan at kung bakit hindi puwedeng isisi ang sariling pagpili sa pamilya o kapaligiran.

May mga hiwalay na paliwanag ng aklat ng Ezekiel na inihanda ayon sa edad: para sa mga preschool na tatlo hanggang anim na taong gulang, para sa mga batang pito hanggang labindalawa, at para sa mga kabataang labindalawang taong gulang pataas. Mabuting gamitin ang angkop sa edad ng bata, upang hindi matakot ang maliliit sa mga pangitain at hindi naman magsawa ang mga malalaki sa sobrang pasimple.

Mga madalas itanong

Bilang pagtatapos

Ang Ezekiel ay hindi ang aklat ng isang relihiyosong tao na sinusubukang pagandahin ang kaniyang buhay. Ito ang aklat ng isang bayang namatay at binuhay muli ng Diyos. Nagsimula ito sa pampang ng isang kanal sa ibang bansa, sa araw na dapat sana ay nagsimula ang paglilingkod ng isang pari, at nagtapos sa isang lungsod na ang pangalan ay pangako: Ang Panginoon ay naroon.

Kung may dadalhin kang isang bagay mula sa pahinang ito, sana ay ito: hindi ka inaasahan ng Diyos na palambutin ang sarili mong bato. Hindi ka niya hinihintay na mapaganda mo muna ang sarili mo bago ka niya tanggapin. Sinabi niya na siya ang mag-aalis, siya ang magbibigay, siya ang maglalagay. Ang tanging bahagi mo ay ang pumunta sa kaniya nang totoo, tulad ng anyaya sa Ezekiel 18:32, at humingi ng tulong na hindi mo kayang ibigay sa sarili mo.

Magandang susunod na hakbang ang basahin ang Ezekiel 34, 36, at 37 nang buo ngayong linggo, isang kabanata bawat araw, at pagkatapos ay ang Juan 10 at Juan 3. Pagkatapos mong makita kung paano dumadaloy ang isang pangako sa isang katuparan, hindi mo na mababasa ang mga propeta sa parehong paraan. At baka maramdaman mo rin na may kumikilos na sa loob mo, na parang kalansing ng buto sa isang libis na akala mo ay tahimik na magpakailanman.